IV SA/Wa 2127/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Asesor WSA Joanna Skiba (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego W. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2007 roku nr (...) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego , po rozpatrzeniu zażalenia W. P. na postanowienie (...) Konserwatora Zabytków z dnia (...) stycznia 2007 roku, uzgadniające decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego w narożniku ul. (...) i T.W. ( ...) , na działce nr ew. (...) w obrębie (...) w W. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie . W uzasadnieniu organ podał, że uzgodnienie przez organ ochrony zabytków decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie parkingu strzeżonego w narożniku ul. (...) i T. W. , na działce nr ew. (...) w W. nie narusza zasad ochrony zabytków wyrażonych w przepisach ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm. ) . Fakt, że zagospodarowanie przedmiotowego terenu nie ulegnie żadnej zmianie w stosunku do stanu obecnego oznacza bowiem , że ta część założenia urbanistycznego ul. (...) nie zostanie przekształcona. Organ odwoławczy uznał również , że nie jest zasadny podniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący uzgodnienia przez (...) Konserwatora Zabytków, przekazany mu przez organ administracji architektoniczno- budowlanej projekt decyzji w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy, a nie dokonanie przez ten organ oceny planowego zamierzenia inwestycyjnego ze względu na możliwość naruszenia przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem organu bowiem, uzgodnienie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść rozstrzygnięcia. Natomiast ustalenie , czy organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy , w przekazanym do uzgodnienia projekcie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy , nie należy do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego , lecz do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł W. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia (...) Konserwatora Zabytków z dnia (...) stycznia 2007 roku. W skardze zarzucono naruszenie przez organ I instancji art. 6,7 oraz 107 kpa , gdyż (...) Konserwator Zabytków , który dokonywał uzgodnienia w zakresie ochrony konserwatorskiej , działając w zakresie swojej właściwości rzeczowej określonej w ustawie z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami , władny był jedynie do dokonania oceny czy zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy parkingu na przedmiotowej działce, jest zgodne z powyższą ustawą lub innymi aktami prawa powszechnie obowiązującymi regulującymi ochronę zabytków. Ponadto organ I instancji jako podstawę do negatywnego zaopiniowania decyzji o warunkach zabudowy wskazał to, że jego zdaniem decyzja ta nie jest zgodna z odrębnym przepisami oraz interesem publicznym. Natomiast organ ten nie przedstawił żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego dla swojego stanowiska. Zaś Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydając postanowienie z (...) czerwca 2007 roku , utrzymujące w mocy organu I instancji sam naruszył wskazany przepis art. 107 kpa, gdyż w powyższym postanowieniu brak jest wymaganego przez 107 kpa uzasadnienia prawnego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi podnosząc , że skarga nie wnosi nowych okoliczności, które nie byłyby wcześniej znane organowi i do których nie odniósłby się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Należy również zauważyć, że sąd dokonuje powyższej kontroli na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu lub czynności . Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać , ze zaskarżona postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie (...) Konserwatora Zabytków zostały podjęta z naruszeniem ww. reguł. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) czerwca 2007 roku uzgadniające projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego na działce. W ocenie organów obu instancji uzgodnienie przez nie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku , z uwagi na to , że zagospodarowanie terenu nie ulegnie zmianie w stosunku do stanu obecnego. Podstawą orzekania w niniejszej sprawie stanowił art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm. ). Stosownie do tego przepisu decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską . Rolą organów uzgadniających jest zatem dokonanie oceny zamierzenia określonego we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę , w związku z którą ustawodawca nałożył obowiązek dokonania uzgodnienia. A zatem do jego właściwości należy wyłącznie dokonanie kontroli planowego zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacja materialnego prawa administracyjnego ( w tym przypadku jest to ustawa z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ) i wskazanie czy to zamierzenie jest dopuszczalne czy też nie. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy ( negatywna lub pozytywna ) może być wydana dopiero po uzyskaniu stosownych uzgodnień. Zatem należało uznać , że postanowienia wydane przez organy obu instancji w których nie dokonano oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia w kontekście przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2007 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami narusza prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.