V SA/Wa 1897/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Jóźków, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Asesor WSA - Marian Wolanin, Protokolant - referendarz sądowy - Konrad Łukaszewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. M. i M. M. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji stwierdzającej ustanie ubezpieczenia społecznego rolników skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w C. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., znak [...]. Sprostowanie polegało na tym, że w jednym z egzemplarzy decyzji w pouczeniu o sposobie i trybie odwołania od decyzji słowo "w Z." zastąpiono słowem "w L.". Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. i M. małżonkowie M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] lutego 2006 r. Podnieśli, że w sprawie zostały wydane w dniu [...] sierpnia 2004 r. dwie decyzje w tym samym przedmiocie, o tożsamym numerze [...], z których jedna zawiera pouczenie o możliwości odwołania do Sądu Okręgowego w L., zaś druga - o możliwości odwołania do Sądu Okręgowego w Z. Zatem, zdaniem Skarżących, dokonanie przez organ sprostowania byłoby możliwe w przypadku tylko jednej decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wnosił o oddalenie skargi. Organ wskazał, że wydana została jedna decyzja w dniu [...] sierpnia 2004 r., a tylko doręczona została ubezpieczonym w dwóch egzemplarzach, ponieważ dotyczyła małżonków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku -postanowienie) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarówno z zastępczych akt administracyjnych, jak też z oryginalnych akt znajdujących się w aktach sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w L. sygn. akt [...], z których dopuszczono dowód w niniejszej sprawie, wynika, że w dniu [...] sierpnia 2004r wydana została jedna decyzja [...], Znak [...], w której "w główce" jako strona została wpisana M. M., a z treści decyzji stwierdzającej ustanie ubezpieczenia społecznego rolników wynika, że dotyczy ona M. M. (k. 39 akt adm. z nin. sprawy-oryginalny podpis M. Z., działającej z upoważnienia Prezesa KRUS, pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L., k. 34 akt [...] Sądu Okręgowego w L.- kserokopia, co widać po podpisie pod decyzją, z pouczeniem o możliwości złożenia odwołania do Sądu Okręgowego w Z.). Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej powoływany jako "K.p.a", Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Należy zauważyć, że powyższy przepis nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji .Należy więc uznać, że przedmiotem sprostowania mogą być wszystkie elementy decyzji. Ponadto, zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem , organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w każdym czasie (vide; miedzy innymi wyrok NSA z dnia 26 marca 1993 r., I SA 1429/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 39). Poza tym należy wskazać, że sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej, a więc sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Tak więc, w niniejszej sprawie, organ mógł dokonać sprostowania oczywistej omyłki zawartej w pouczeniu o możliwości zaskarżenia decyzji i zamiast wskazania, że służy prawo do wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego "w Z.", wpisać "w L.", gdyż ten sąd jest miejscowo właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji stwierdzającej ustanie podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sadu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Tak więc nawet gdyby strona zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji , nie poniosłaby z tego tytułu żadnych negatywnych skutków. Wobec powyższego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) orzeczono jak w sentencji.