IV SA/Wa 434/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2007 r. sprawy ze skarg Gminy T., W. Spółka z o.o. z siedzibą w K., N. Spółka z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) grudnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - skargi oddala - Wnioskiem z dnia 28 marca 2003 r. Gmina T. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r. przekazującej na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości o pow. 232,1951 ha, położone w S., gmina T., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr 22/27, i 53/7 i 53/12. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995 r. w odniesieniu do działki nr 22/27 o pow. 77,4073 ha i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. w części dotyczącej działek nr 53/7, 53/12. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu wydania decyzji przekazującej nieruchomość stanowiącą działkę nr 22/27 do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, działka ta już nie istniała, ponieważ decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1995 r. została podzielona na działki nr 22/28, 22/29, 22/30, 22/31 Wobec powyższego w ocenie organu stanowiło to podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, w zakresie w jakim orzekała ona o działce nr 22/27. W odniesieniu do pozostałych nieruchomości tj, działek nr 53/7 i 53/12 organ nie dopatrzył się naruszenia prawa, uzasadniającego konieczność stwierdzenia nieważności decyzji w tym zakresie. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w części dotyczącej stwierdzenia nieważności przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji Wojewody P. odnośnie działki nr 22/27, wniósł Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w P. Podniósł w nim w szczególności, iż podział działki nr 22/27, którego nie uwzględnił Wojewoda P. w decyzji z dnia [...] listopada 1995 r. nie zmienił jej rolniczego charakteru a zatem wobec tego brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem nie nastąpiło w sprawie rażące naruszenie prawa. Od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołał się również Wójt Gminy T. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. odnośnie działek nr 53/7, 53/12 podnosząc, iż przedmiotowe działki w dniu przekazywania na rzecz AWRSP w planie zagospodarowania przestrzennego nie miały przeznaczenia rolnego, w związku z tym nie mogły być przekazane na rzecz Agencji w trybie art. 17 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (jedn. tekst Dz. U. z 1995 r., Nr 57, poz. 299). Rozpoznając ponownie sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu [...] grudnia 2005r. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego: - uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 2003 r. w części dotyczącej działki nr 22/27, * odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995 r., w części dotyczącej działki nr 22/27, * utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. w części dotyczącej działek nr 53/7, 53/12. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w decyzji z dnia [...] grudnia 2003r. za rażące naruszenie prawa uznał nieuwzględnienie przez Wojewodę P. w decyzji z dnia [...] listopada 1995 r. podziału działki 22/27 i przekazanie jej decyzją do Zasobu WRSP zamiast nowo powstałych działek. Tymczasem stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, wynikającej z art. 16 Kpa, toteż może mieć miejsce jedynie wtedy gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja wydana została na podstawie ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (jedn. tekst Dz. U. z 1995 r., Nr 57, poz. 299). W stosunku do nieruchomości przekazywanych na rzecz AWRSP powyższa ustawa na dzień wydania decyzji Wojewody P. stawiała warunek, iż mają to być nieruchomości rolne w rozumieniu kodeksu cywilnego i inne nieruchomości położone na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Z powyższego wynika, iż ustawodawca w art. 1 ustawy z 19 października 1991 r. zwraca uwagę na rzeczywisty charakter nieruchomości, możliwość wykorzystania jej do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie, a nie na oznaczenia tych nieruchomości w ewidencji gruntów. Słusznie zatem w ocenie organu dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w P. w odwołaniu wskazał, iż podział działki nr 22/27 nie zmienił jej rolnego charakteru. Pominięcie w decyzji z dnia [...] listopada 1995 r. faktu podziału ww. działki i niewymienienie nowych oznaczeń ewidencyjnych w stosunku do przekazywanej nieruchomości nie można zatem w ocenie Ministra uznać za rażące naruszenie prawa. Numer ewidencyjny działki jest tylko oznaczeniem technicznym nieruchomości. Należy również podnieść, iż ww. grunty rolne i tak podlegałyby przekazaniu na rzecz AWRSP w przypadku uwzględnienia przez organ administracji państwowej podziału ww. działki i nowych oznaczeń geodezyjnych tych gruntów. W związku z tym powyższe należy traktować jako wadliwość decyzji, która jednak nie posiada cech rażącego naruszenia prawa. W związku z powyższym organ uznał, iż decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. w części dotyczącej działki nr 22/27 należało uchylić i odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995 r. w części dotyczącej działki nr 22/27. Ponadto organ wskazał, iż nie zasługuje na uwzględnienie wniosek Gminy T., w którym gmina podnosi, iż działki nr nr 53/7, 53/12 w dniu przekazywania na rzecz AWRSP nie miały przeznaczenia rolnego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego., a więc nie mogły być przekazane na rzecz Agencji w trybie art. 17 ustawy z dnia 19 października 1991 r. Według wypisu z rejestru gruntów w dniu wydania decyzji Wojewody P. przedmiotowe działki o łącznej pow. 24,9401 ha stanowiły rolę III, IVa, V klasy, łąki IV V klasy oraz w niewielkiej części nieużytki (0,1353 ha) i drogi (0 2556 ha). Zatem nieruchomość oznaczona działkami nr 53/7, 53/12 w dniu wydania przedmiotowej decyzji, spełniała jedną z dwóch przesłanek wynikającą z art. 1 pkt 1 ww. ustawy, warunkującą przekazanie nieruchomości na rzecz AWRSP, gdyż w rozumieniu Kodeksu cywilnego mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej. Wobec powyższego organ uznał, iż decyzja Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995 r. w części dotyczącej przekazania na rzecz AWRSP nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi oznaczoną działkami nr 53/7, 52/12, wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skargi na przedmiotową decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Gmina T., Spółka N. Sp. z o.o. z siedzibą M. i Spółka W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Gmina T., we wniesionej przez nią skardze zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r. w części dotyczącej przekazania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości o pow. 232,1951 ha, położonych w S., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr 22/27, i 53/7 i 53/12. ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 10 ust. 1 w związku z art. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30 poz. 127 z późn.zm.), 2) art. 33 ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1989r.Nr 17 poz. 99 z późn.zm. ) w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 11 poz. 79 z późn. zm.), 3) art. 25 ust. 1 pkt. 1, art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1361 z późn. zm. ) § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (D.U. Nr 102 poz. 1122 z późn.zm.), 4) art. 21 ust. 1, art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240 poz. 2027 z późn.zm.) 5) art. 1 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr 107 poz.464 z późn.zm.) W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała między innymi, iż występując w dniu 28 marca 2003r. z wnioskiem o stwierdzenie w części nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r w sprawie przekazania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa własności nieruchomości położonej w S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 22/27 ,nr 53/12 , nr 53/7, wskazała, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w dniu wydania decyzji działka 22 / 27 nie istniała. Decyzją z dnia [...] lipca 1995r. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. zatwierdził bowiem projekt podziału tej działki na działki 22/29, 22/30 "22/28 i 22/31. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 1 września 1995 r. W sytuacji zatem kiedy decyzja zatwierdzająca projekt podziału została wydana na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991r. Nr 30 poz. 127 z późn. zmianami ) to działki powstałe w wyniku podziału działki 22/27 utraciły dotychczasowy rolniczy charakter i ponad wszelką wątpliwość stały się gruntami przeznaczonymi na cele zabudowy, a nie na cele rolnicze . Podział dokonany na podstawie przywołanego aktu prawnego, reguluje wyłącznie sprawy nieruchomości nierolniczych, co wynika z art. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Ponadto skarżący wskazał, iż oznaczenie nieruchomości, które ma istotne znaczenie m.in. dla prowadzenia ksiąg wieczystych, nie stanowi tylko oznaczenia technicznego nieruchomości jak twierdzi organ w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2005r. Jak wynika z art. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (D.U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1361 z późn.zm. ) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Księga wieczysta - jak wynika z art. 25 ust. 1 pkt. 1 ustawy — zawiera cztery działy z których pierwszy obejmuje oznaczenie nieruchomości oraz wpisy praw związanych z jej własnością. W świetle art. 26 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z katastru nieruchomości Według przepisów wykonawczych do omawianej powyżej ustawy, a w szczególności § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U.Nr 102 poz.1122 z późn.zm.) do wniosku o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości konieczne jest dołączenie dokumentów m.in. stanowiących podstawę oznaczenia nieruchomości . Z § 28 ust. 1 omawianego rozporządzenia wynika, że dane dotyczące nieruchomości wpisuje się w księdze wieczystej na podstawie wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu sporządzonego na podstawie przepisów o ewidencji gruntów i budynków. Skoro Wojewoda P., przekazał Agencji działkę 22 / 27, nie istniejącą w dniu wydania decyzji, gdyż na skutek jej podziału w obrocie prawnym funkcjonowały działki 22/28,22/29,22/30 i 22/ 31 to decyzja ta narusza przepisy omówione powyżej -ustawy o księgach wieczystych i hipotece, jak też przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.Nr 240 z 2005r. poz. 2027 z późn.zm ). Z art. 21 przywołanej ustawy wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ustawodawca w art. 23 nakłada obowiązek na właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne do przesyłania staroście odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisów aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. W świetle w / w przepisów decyzja dotknięta jest wadą, wada ta ma charakter rażącego naruszenia prawa, dlatego taka decyzja nie może zostać w obrocie prawnym . Treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Jak wynika z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P., podział działki 22/27 został zatwierdzony z uwzględnieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T., zatwierdzonym uchwałą [...] Rady Gminy T. z dnia [...] 1992r. (Dz. Urz. Woj. [...]), który działki powstałe po podziale działki 22 / 27 przeznaczył w zdecydowanej większości pod aktywizacje gospodarczą. Przywołany powyżej plan uchwalony został na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym (D.U. z 1989r. nr 17 poz.99 z późn.zm). Działki 53 / 12 i 53 / 7, na skutek planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu [...] 1994r. uchwałą rady Gminy T. nr [...] (Dz.Urz.Woj. [...] również utraciły dotychczasowy rolniczy charakter i w znacznej większości zostały przeznaczone pod aktywizację gospodarczą. W świetle art. 5 ustawy o planowaniu przestrzennym ustalenia w planach zagospodarowania przestrzennego dotyczące przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następują po przeprowadzeniu wszechstronnych analiz i uwzględnieniu warunków przyrodniczych oraz techniczno -ekonomicznych zagospodarowania " a także utrzymania układów osadniczych oraz potrzeb produkcji rolnej i leśnej. Z kolei z art. 6 ustawy wynika " że działalność wpływająca na sposób zagospodarowania oraz wykorzystania gruntów może być podjęta tylko wówczas, gdy jest zgodna z ustaleniami planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 33 ówczesnej ustawy o planowaniu przestrzennym, plan miejscowy stanowi podstawę gospodarki gruntami, wydawania decyzji w sprawie wykorzystania gruntów na cele inwestycyjne i decyzji o zmianie sposobu wykorzystania gruntów oraz o wyłączeniu z produkcji rolniczej lub leśnej gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne. Skarżącemu widomo też o treści art. 35 ustawy o planowaniu przestrzennym, według którego obszary, dla których plan miejscowy ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystane w sposób dotychczasowy, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne dokonano w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 7 i zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 11 poz. 79 z późn.zm.). Wójt Gminy T. wnioskami z dnia 21.09.1992r. i 28.10.1992r. wystąpił do Wojewody P. i Ministra Rolnictwa o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas III - VI, zgodnie z projektem planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniając zmianę przeznaczenia m.in. usytuowaniem gruntów w bezpośrednim sąsiedztwie [...], obecnie [...], będącej jednocześnie trasą [...], co powoduje zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego oraz skażenie gleb , wód i roślin uprawnych. Na wnioski w sprawie przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, Skarżący otrzymał stosowne zgody. W świetle art. 4 pkt. 5 przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się zaniechanie rolniczego lub leśnego użytkowania gruntów przez właściciela albo osobę nabywającą te grunty na cele nierolnicze lub nieleśne, a przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu ich użytkowania. Wyłączenie z produkcji gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze lub nieleśne, może nastąpić - co wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tylko na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia podstawowego określającej warunki tego wyłączenia. Podstawę prawną decyzji Wojewody P. z dnia [...].11.1995r. stanowił m.in. przepis art. 17 a ust. 1 i 2 i art. 19 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr 107 poz. 464 z późn.zm.). Z art. 17 ustawy, o której mowa powyżej wynika, że przekazanie Agencji nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi dokonują w drodze decyzji wojewodowie, a z art. 19 wynika , że faktyczne przekazanie nieruchomości następuje w formie protokołu zdawczo - odbiorczego sporządzonego przez podmiot przekazujący i Agencję. Istotne znaczenie w sprawie ma art. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw, według którego ustawa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego oraz innych nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, zwanych dalej "nieruchomościami" z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów państwowych oraz innych nieruchomości oraz składników mienia Skarbu Państwa pozostałych po likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz przejętych przez Skarb Państwa z innych tytułów. Z art. 461 Kodeksu cywilnego wynika, że nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji sadowniczej i rybnej. Wyróżnikiem nieruchomości rolnych z ogół nieruchomości jest kryterium przeznaczenia — możliwość wykorzystania pewnych rodzajów gruntów do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej itd. Kryterium przeznaczenia wyznaczają dwa elementy : właściwości fizykochemiczne gleby oraz nie przeznaczenie gruntów wykazujących takie właściwości na cele nierolnicze. Z kolei z drugiej części zdania art. 1 pkt. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw wynika, że ustawa ma wyłącznie zastosowanie do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Racjonalny ustawodawca jednoznacznie redaguje postanowienie przepisu art.1 ustawy omawianej powyżej, stanowiąc, że ustawa ma zastosowanie do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych- a "przeznaczonych" oznacza ustalenie innego niż rolniczy sposób ich użytkowania - w planach zagospodarowania przestrzennego na cele nie rolne. W sytuacji kiedy ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyraźnie odróżnia sformułowania, "przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze" od sformułowania ".wyłączenie gruntów z produkcji" to dotychczasowe orzecznictwo, według którego samo przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele nie rolne, nie powoduje zmiany charakteru tych gruntów i uprawnia organy administracji rządowej by takie grunty były przekazywane Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, jest nie do przyjęcia. Stanowi to nadinterpretację przepisu art. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw, czyniąc go pozbawionym logiki. Przeznaczenie w planach zagospodarowania przestrzennego - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie — na cele " w większości aktywizacji gospodarczej, a więc niewolne, oznacza , że w wyniku zmiany ustalenia innego niż rolniczy charakter, grunty te nie mogły być traktowane nadal jako grunty rolne, co skutkuje, że nie podpadały pod ustawę o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw i Wojewoda P. nie mógł ich w drodze decyzji przekazać do zasobu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa . Drugi ze skarżących Spółka N. Sp. z o.o. z siedzibą M., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2005r. w części dotyczącej uchylenia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2003r. zakresie dotyczącym działki nr 22/27 i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r., w części dotyczącej działki nr 22/27i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1) art. 156 § 1 pkt 2 i 4 Kpa w zw. z art. 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 1995r, Nr 57, poz. 299) poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi rażące naruszenie prawa uzasadniające utrzymanie w mocy decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2003r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r. w związku z nie doręczeniem skarżącemu decyzji z dnia [...] listopada 1995r., 2) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 Kpa. poprzez uznanie, iż błędne oznaczenie przedmiotu decyzji w zakresie numeru nieruchomości (będącego jedynym wyróżnikiem nieruchomości i kryterium jej oznaczenia) nie stanowi rażącego naruszenia przepisów, 3) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 1 i 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 1995r., Nr 57, poz. 299) poprzez uznanie, że nieruchomość oznaczona numerem 22/27 stanowi nieruchomość rolną podlegającą przekazaniu do zasobów Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, pomimo jej wyraźnego przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarcze, Ponadto zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 4) art. 7, 10, 77 oraz 80 Kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności, zapewnienia stronie udziału w postępowaniu, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał między innymi, iż w dniu [...] listopada 1995r. (a więc jeszcze przed wydaniem decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r.; "N." Sp. z o.o. nabyła od A. użytkowanie wieczyste działek o numerach 22/29 i 22/30. Działki te powstały na skutek podziału nieruchomości oznaczonej numerem 22/27, decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1995r. Na podstawie powyższej decyzji z dnia [...] lipca 1995r. w ewidencji gruntów oraz księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przez Sąd Rejonowy w P. KW nr [...] zostały dokonane stosowne zmiany w zakresie podziału działek i oznaczenia utworzonych w ich wyniku działek. Jednocześnie na podstawie wniosku z dnia [...] listopada 1995r. z nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P. KW nr [...] zostały odłączone działki o numerach 22/29 i 22/30 i utworzono dla nich odrębne księgi wieczyste o numerach odpowiednio : KW nr [...] oraz KW nr [...]. Jako użytkownik wieczysty w księdze KW nr [...] została wpisana "N." Sp. z o.o., a w księdze KW nr [...] — "N." Sp. z o.o. Istotne w sprawie jest także to, iż wpis ma moc wsteczną od dnia złożenia wniosku, czyli spółki "N." i "N." były już prawnymi użytkownikami nieruchomości oraz podmiotami nimi władającymi od dnia [...] listopada 1995r. (art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). W dniu 1 grudnia 1995r. Wojewoda przekazał na rzecz Gminy T. nieruchomości oznaczone numerami 22/29 i 22/30, których użytkownikiem wieczystym była spółka "N." i "N.". Własność na rzecz Gminy T. została wpisana w księgach wieczystych w dniu 5 grudnia 1995r. (z mocą od dnia złożenia wniosku, tj. 4 grudnia 1995r.) Następnie w dniu 19 grudnia 1995r. Gmina T. -już jako właściciel w/w nieruchomości - sprzedała przedmiotowe działki spółkom - użytkownikom wieczystym, tj. "N." Sp. z o.o. i "N." Sp. z o.o. W dniu 27 grudnia 2005r. "N." Sp. z o.o. otrzymała decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2005r. o uchyleniu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2003r. w części dotyczącej działki nr 22/27 i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r. Z tej decyzji "N." Sp. z o.o pierwszy raz uzyskała informację o decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1995r. "N." Sp. z o.o. nie była powiadamiana o żadnym z tych postępowań i podjętych w ich wyniku decyzjach. Ponieważ decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 1995r. zdaniem skarżącego została podjęta z rażącym naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów prawa "N." Sp. z o.o. (jako następca ",N." Sp. z o.o. i ",N." Sp. z o. o.) wniosła niniejszą skargę, żądając uchylenia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2005r. z jednoczesnym utrzymaniem w mocy decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2003r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody. z dnia [...] listopada 1999r. jako podjętej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W świetle art. 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa organ administracyjny o wydaniu decyzji o przekazaniu nieruchomości do Zasobu AWRSP winien zawiadomić niezwłocznie osoby i jednostki organizacyjne, władające nieruchomościami. Tymczasem decyzja ta nie została skarżącej spółce doręczona pomimo okoliczności, iż w chwili jej wydania władała ona częścią gruntów, które na mocy decyzji zostały przekazane Agencji. Ponadto strona skarżąca wskazała, iż jej zdaniem nie można podzielić poglądu Ministra wyrażonego w decyzji z dnia [...] grudnia 2005r. o jedynie technicznym charakterze oznaczenia działki. W przedmiotowej sprawie Wojewoda P. - pomimo dokonania podziału działki 22/27 już w dniu [...] lipca 1995r., co zostało odzwierciedlone zarówno w ewidencji gruntów, jak i księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, a od [...] listopada 1995r. zapisanych w dwóch odrębnych księgach wieczystych — wydał decyzję co do nieistniejącej już działki. Trudno zgodzić się poglądem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, iż numer ewidencyjny działki jest tylko oznaczeniem technicznym nieruchomości. Przecież numer ewidencyjny działki to jedyny wyróżnik określonej nieruchomości, będący podstawą wpisu do księgi wieczystej. Skoro w dniu wydania decyzji Wojewody, tj. [...] listopada 1995r. w obrocie prawnym figurowały dwie nieruchomości : oznaczona nr 22/29, dla której prowadzona była księga wieczysta KW nr [...] oraz oznaczona nr 22/30, dla której prowadzona była księga wieczysta KW nr [...], jest oczywiste, iż na podstawie decyzji o przekazaniu działki 22/27 wpis do księgi wieczystej nie mógłby - w świetle przepisów Kpc o postępowaniu wieczysto-księgowym — dokonany. Sam zresztą Minister Rolnictwa uznaje takie oznaczenie przedmiotu przekazania za wadliwość decyzji, lecz nie uznaje jej - błędnie - za rażące naruszenie prawa. Taki pogląd jest całkowicie nieuzasadniony. Błędne oznaczenie działki, a właściwie - biorąc pod uwagę znaczenie w obrocie prawnym oznaczenia działki - brak prawidłowego rozstrzygnięcia, powodując niewykonalność decyzji stanowi nie tylko rażące naruszenie przepisu art. 107 Kpa, ale także zasad wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co jak zostało wskazane powyżej należy zakwalifikować jako rażące naruszenie przepisów prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji podjętej z takim naruszeniem. W zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdza, że przedmiotowa nieruchomość - mimo błędnego oznaczenia działki - i tak podlegałaby jako grunt rolny przekazaniu na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Z poglądem tym, zgodzić się nie można. Ustawa z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o przekazaniu gruntów) wyraźnie stanowiła, iż postanowienia ustawy stosuje się do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego i innych nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie L. i parków narodowych. Ustawa wyraźnie podkreślała przeznaczenie gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego, a nie jej charakter rolny wynikający z zapisów rejestru gruntów. Zresztą o rolniczym charakterze gruntu przesądza jego przeznaczenie, a nie sposób wykorzystania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 1999r., III CKN 140/98, LEX nr 50652).Przeznaczenie gruntu określa właśnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego — w przedmiotowej sprawie plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy T. nr [...] z dnia [...] 1994r., opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...], zgodnie z którym przedmiotowe nieruchomości (działki nr 22/29 i 22/30) znajdowały się na terenie z przeznaczeniem na aktywizację gospodarczą. Skarżący podnosi, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - orzekając w postępowaniu nieważnościowym - nie był związany zarzutami podniesionymi we wniosku strony wszczynającym to postępowanie i jeśli nawet uważał, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, powinien we własnym zakresie szczegółowo zbadać, czy kwestionowana decyzja została wydana zgodnie z prawem, czy też prawo narusza. Niestety, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi skupił się jedynie na zarzutach podniesionych we wniosku, nie dokując własnej oceny zgodności decyzji Wojewody P. z przepisami prawa i nie dostrzegając choćby naruszeń wskazanych w niniejszej skardze przez skarżącego. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r. rażąco narusza przepisy prawa poprzez: oznaczenie jako organu wydającego decyzję Urzędu Wojewódzkiego w P., podczas, gdy zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa decyzję w przedmiocie przekazania nieruchomości na rzecz Agencji wydaje Wojewoda, brak podpisu osoby prawidłowo upoważnionej do wydania decyzji — decyzję podpisała K. G., ale do decyzji nie zostało załączone żadne upoważnienie, żaden dokument, nie został przywołany żaden przepis, który takie umocowanie by potwierdzał, w decyzji z dnia [...] listopada 1995r. przekazywane nieruchomości nie zostały wskazane — czynił to załącznik do przedmiotowej decyzji, niestety, załącznik przez nikogo nie podpisany, dopuszczalne jest sporządzenie załącznika do decyzji, lecz taki załącznik musi zawierać przynajmniej dokładne oznaczenie decyzji, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika tego nie można traktować inaczej jak decyzji. Skoro więc załącznik ten nie zawiera podpisu, to nie może być traktowany jako decyzja. zastrzeżenie budzi także strona formalna decyzji, co ciekawe całkowicie odmienna od decyzji Wojewody sporządzonej [...] dni później, tj. [...] grudnia 1995r. Ta decyzja została sporządzona w całości drukiem maszynowym (komputerowym), dotyczyła odrębnie każdej z dwóch działek, podpisana została przez Wojewodę P. - [...]. Decyzja z dnia [...] listopada 1995r. - nikomu nie doręczona, nieujawniona przez prawie 10 lat, nie wpisana do odpowiednich ksiąg wieczystych, sporządzona w sposób ręczny (np. w zakresie oznaczeń nieruchomości, ich powierzchni), podpisana przez osobę bez upoważnień, w której nawet nie wskazano właściwych nieruchomości, lecz uczyniono to w ręcznym zapisie (możliwym do wpisania w każdym czasie, a dodatkowo zawierającym nieaktualne oznaczenia) w nie podpisanym załączniku — może rodzić poważne wątpliwości zarówno co do czasu jej sporządzenia, jak i treści. 5) jakkolwiek protokół oględzin, jak i protokół przekazania nieruchomości nie są częścią decyzji, lecz warto je w tym miejscu przywołać, gdyż sama decyzja się na nie powołuje. Protokół z oględzin został sporządzony w dniu [...] października 1 996r. Prawie półtora roku po dokonaniu zmian gruntowych (wspomniana decyzja z dnia [...] lipca 1995r., ujawnieniu nowych właścicieli w księgach wieczystych) protokół nadal powołuje się na nieistniejącą działkę 22/27. Podobnie protokół z przekazania, ale tu mowa jest o aktualnym wypisie z rejestru gruntów, którego jednak brak. Gdyby taki aktualny wypis rzeczywiście strony posiadały z pewnością dostrzegłyby zmianę poprzez utworzenie z działki nr 22/27 dwóch nowych działek 22/29 i 22/30, a także dalszych podziałów. Co więcej w obu protokołach wyraźnie wpisano, iż przekazywane nieruchomości nie zawierają gruntów zabudowanych. To jest wysoce rażące i sprzeczne z rzeczywistością, gdyż w październiku 1996r. "N." Sp. z o.o. uroczyście otworzyła swój salon firmowy — stanowiący dużych rozmiarów obiekt budowlany, który z pewnością byłby dostrzeżony przez strony uczestniczące w oględzinach i przekazaniu nieruchomości " gdyby rzeczywiście takie czynności zostały podjęte. Z kolei Spółka W. Sp. z o.o. z siedzibą w K., we wniesionej skardze zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r.. Decyzji tej zarzuciła naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie mające istotny wpływ na wynika postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, iż skarżąca jest zainteresowana stwierdzeniem nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, bowiem na skutek zaniedbań Agencji Nieruchomości Rolnych w P. polegający na nieujawnieniu w księdze wieczystej prawa własności przekazanych jej nieruchomości, jak również zaniedbań Wojewody P., który wydał w stosunku do spornych nieruchomości trzy sprzeczne decyzje, przekazując sporne nieruchomości odrębnymi decyzjami komunalizacyjnymi także na rzecz Gminy T., Spółka działając w dobrej wierze nabyła od Gminy T. prawo własności części spornych nieruchomości, nie wiedząc, iż na podstawie kwestionowane decyzji Wojewody P. nieruchomości te zostały przekazane na rzecz w sprawie wydana została kwestionowana. W wyniku powyższych zaniedbań zdaniem skarżącego w sprawie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji wyrażonej w art. 8 Kpa. Ponadto strona skarżąca wskazuje, iż wobec niezawiadomienia jej toczącym się postępowaniu nie brała w nim czynnego udziału, co stanowi istotne naruszenie procedury. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2005r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 Kpa uchylono decyzję własną z dnia [...] grudnia 2003 r. w części dotyczącej działki nr 22/27 , odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995 r. Nr [...] , w części dotyczącej działki nr 22/27, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. w części dotyczącej działek nr 53/7, 53/12 . Dokonanie oceny zaskarżonej decyzji, co do jej zgodności z prawem, poddane jest więc specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znacznie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 Kpa.). Przepis art. 156 § 1 Kpa nakłada zatem na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, Wyrok NSA IV SA 905/2002 z dnia 27.10.2003 r. Wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. Wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r. ) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne -skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem reasumując z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa powołanego przepisu mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż właściwie orzekający w sprawie organ przyjął, iż decyzja Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995 r. przekazująca na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości o pow. 232,1951 ha, położone w S., gmina T., w tym nieruchomości oznaczone w ewidencji gruntów jako działki nr 22/27, i 53/7 i 53/12, nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność stwierdzenia jej nieważności. Podstawę wydania przedmiotowej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 107, poz. 464 zwanej w dalszej części "ustawą"). Stosownie do treści niniejszego przepisu nieruchomości określone w art. 1 i 2 ustawy nie stanowiące składników majątku państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, podlegają przekazaniu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w drodze decyzji wojewody właściwego ze względu na położenie nieruchomości, z zastrzeżeniem art. 16, 18 i 33. O wydaniu decyzji zawiadamia się niezwłocznie osoby i jednostki organizacyjne, władające nieruchomościami. Przywołany art. 1 ustawy odnosi się do: nieruchomości rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego i innych nieruchomości położonych na obszarach - przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie L. i parków narodowych (pkt 1); innych nieruchomości i składników mienia pozostałych po likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz ich zjednoczeń i zrzeszeń (pkt 2); lasów nie wydzielonych z nieruchomości określonych w pkt 1 i 2 (pkt 3). Nieruchomości rolne w rozumieniu art. 46 1 k.c. zostały więc przez art. 1 pkt 1 ustawy objęte zakresem jej zastosowania bez względu na ich przeznaczenie w planach zagospodarowania przestrzennego. Z kolei "inne nieruchomości" (tzn. nie będące gruntami rolnymi według k.c, położone na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej poddano przepisom ustawy. Unormowanie to dotyczy nieruchomości Skarbu Państwa znajdujących się zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy w: zarządzie państwowych jednostek organizacyjnych (pkt 1); użytkowaniu wieczystym osób fizycznych i prawnych (pkt 2); użytkowaniu lub faktycznym władaniu osób fizycznych, osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych (pkt 3); Państwowym Funduszu Ziemi (pkt 4). Zasady gospodarowania obejmują także nieruchomości rolne przejmowane na własność, Skarbu Państwa na podstawie decyzji administracyjnych lub z innych tytułów. Według art. 46 1 kc, za nieruchomości rolne uważa się nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Wskazać zatem należy, iż nieruchomości będące przedmiotem przekazania na rzecz Agencji, jak wynika z treści wypisu z rejestru gruntów na podstawie którego Wojewoda P. oparł swoją decyzję, były to użytki rolne. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżących , charakteru tego nie utraciły one w wyniku zmiany ich przeznaczenia jaka nastąpiła zgodnie z postanowieniami obowiązującego wówczas planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy T. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] 1992r. oraz ze szczególnego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej przy trasie [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy T. nr [...] z [...] 1994r. Zgodnie z wypisem z przedmiotowych planów, działka nr 22/27 przeznaczona była w części na pas pod poszerzenie drogi krajowej nr [...] wraz z drogą zbiorczą [...] i pasami zieleni, pod aktywizacje gospodarczą, pod drogi lokalne, rezerwę pod aktywizację gospodarczą oraz uprawy rolne, z kolei działka 53/6 posiadała przeznaczenie w części , pod aktywizację gospodarczą, pod drogę , pas zieleni, uprawy rolne, a działka nr 53/12 przeznaczona była w części pod aktywizację gospodarcza z zielenią, pod bulwar z układem komunikacyjnym, użytki rolne. Działki te uzyskały wprawdzie jak podnoszą skarżący na etapie uchwalania ogólnego planu Gminy , zgodę właściwych organów na przeznaczenie ich na cele nierolne. Ale sama zmiana przeznaczenia tych działek w planie zagospodarowania przestrzennego, nie przesądza jeszcze o zmianie stanu prawnego nieruchomości rolnej, skoro nieruchomości te nadal, po uchwaleniu planu figurowały w ewidencji jako grunty rolne. Wskazać ponadto należy, iż zmiana taka następuje zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U nr 16 poz. 78 ze zm.) w drodze wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, które jest czynnością faktyczną polegającą na rozpoczęciu innego lub zaniechaniu dotychczasowego ich użytkowania. Warunkiem legalnego wyłączenia jest zaś uzyskanie decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2000, II SA 2437/99; podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 1998, II SA 1651/97). Skoro więc w dacie orzekania przez Wojewodę P. tj. w dniu [...] listopada 1995r. sporne nieruchomości działki nr 22/27, i 53/7 i 53/12 stanowiły nadal nieruchomości rolne to zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw, podlegały one przekazaniu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Mając na uwadze, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym- nieważnościowym, Sąd uznał, iż za rażące naruszenie prawa, wbrew stanowisku skarżącym nie można uznać okoliczności, iż kontrolowana decyzja rozstrzygała w odniesieniu do działki nr 22/27, która jak wykazano w dacie jej wydania już faktycznie nie istniała, bowiem na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1995r. została ona podzielona na działki nr 22/28, 22/29, 22/30 i 22/31. W ocenie jednak Sądu jak słusznie podniósł Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi fakt dokonania podziału działki nr 22/27, z uwagi na okoliczność, iż był on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, sam w sobie nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, skoro jak wykazano na wstępie pomimo nieuwzględnienia przedmiotowej okoliczności i tak istniała podstawa do przekazania objętych nią gruntów na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Przedmiotowe uchybienie jakkolwiek istotne z punktu widzenia zasady rzetelnego prowadzenia postępowania przez organ administracji (art. 7, 77 § 1 Kpa) , nie może stanowić podstawy do uznawania , iż decyzja organu wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Podnieść przy tym należy, iż Wojewoda P. prowadząc postępowanie w sprawie, dokonywał ustaleń faktycznych w oparciu o dokumenty, zaświadczenia przesłane mu przez inne, właściwe organy. Podnoszona przez skarżących okoliczność nie uwzględnienia przez orzekający w sprawie organ zmian jakie zaistniały w sprawie przed wydaniem decyzji, stanowi zatem w ocenie Sądu przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, a nie nieważnościową. W orzecznictwie sądowym przyjęty i utrwalony jest zaś pogląd, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jako przewidujące odstępstwo od zasady trwałości decyzji nie mogą być interpretowane rozszerzająco, a stwierdzenie nieważności może mieć miejsce wówczas gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa tzn. dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art 156 § 1 Kpa ( por. wyrok SN z dnia 11 maja 2000r. III RN 62/00, publikacja OSNP 2001/4/100). Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w sytuacji wznowienia postępowania. Postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją może zostać wznowione jedynie w sytuacji zaistnienia przesłanek określonych w art. 145-153 Kpa. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek dopuszczających możliwość zarówno stwierdzenia nieważności, jak i wznowienia postępowania jest katalogiem zamkniętym. A zatem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Niedopuszczalnym i błędnym jest bowiem przyjęcie, iż którakolwiek z podstaw wznowienia mogłaby zarazem stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż zarzut strony, wskazujący na rażące naruszenia prawa w konsekwencji nieuwzględnienia przez organ zmian w numeracji ewidencyjnej działek jest bezpodstawny. Wbrew stanowisku strony skarżącej, nie można również uznać, iż jest to wada skutkująca niewykonalnością tej decyzji. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Zgodnie z brzmieniem niniejszego przepisu warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji na tej podstawie jest łącznie spełnienie obu przesłanek. W ocenie zaś Sądu, wada decyzji w postaci niewłaściwego przywołania aktualnego numeru ewidencyjnego nieruchomości, nie jest wadą powodującą trwałą niewykonalność takiej decyzji. Analogicznie, za rażące naruszenie prawa nie można również uznać podniesionego przez pełnomocnika Spółki "N." Sp. z o.o. zarzutu niedoręczenia spółce, jako podmiotowi uprawnionemu na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy, decyzji Wojewody P. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż wobec zawarcia w dniu [...] listopada 2005r. umów sprzedaży i przeniesienia wieczystego użytkowania działek nr 22/29, 22/ 30, winna była ona otrzymać sporną decyzję. Niemniej jednak wobec uchybienia temu obowiązkowi przez Wojewodę uznać należy, iż spółce tej również przysługiwało na zasadach ogólnych wyrażonych w Kpa. uprawnienie do żądania wznowienia niniejszego postępowania, wobec pominięcia jej jako jego strony. Pozbawienie strony udziały w postępowaniu administracyjnym, powoduje bowiem zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Nie może zaś skutkować stwierdzeniem nieważności takiej decyzji. Jest to bowiem bez wątpienia wada przeprowadzonego postępowania, któro z uwagi na jej zaistnienie może być konwalidowane w drodze wznowienia postępowania. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut, rażącego naruszenia prawa przez kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję wobec oznaczenia w niej jako organu ją wydającego Urzędu Wojewódzkiego w P. W ocenie Sądu okoliczność umieszczenia na pierwszej stronie decyzji pieczątki "Urzędu Wojewódzkiego w P." nie przesądza o wadliwości tej decyzji, bowiem na stronie drugiej figuruje okrągła pieczęć organu z treści której wynika, iż decyzja wydana została przez Wojewodę P. Brak jest także podstaw do kwestionowania uprawnień Z-cy dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami do działania w imieniu Wojewody. Zgodzić się również należy ze stroną skarżącą, iż co do zasady uchybieniem jest brak podpisu upoważnionej osoby na stanowiącym integralną część kontrolowanej decyzji załączniku, niemniej jednak mając na uwadze, iż żaden przepis prawa nie reguluje kwestii warunków formalnych jakie winien spełniać taki załącznik uznać należy, iż skoro na gruncie rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, iż jest to załącznik do decyzji Wojewody P. z dnia [...] listopada 1995r. to brak jest podstaw do uznania jego rażącej wadliwości z uwagi na jego niepodpisanie przez uprawnioną osobę. Podnoszone przez jedną ze stron skarżących zastrzeżenia natury formalnej wskazujące na odmienną formę sporządzenia kontrolowanej decyzji w porównaniu z inną decyzją tegoż samego organu wydaną kilka dni później w ocenie Sądu są bezpodstawne bowiem trudno na ich podstawie sformułować jakiekolwiek uzasadnione zarzutu natury merytorycznej. Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego przez Spółkę N. Sp. z o.o. oraz W. Sp. z o.o., dotyczącego pominięcia ich jako stron postępowania nieważnościowego, wskazać należy, iż wprawdzie z akt sprawy wynika, iż strony te nie brały udziału w postępowaniu jakie prowadzone było przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przed wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2003r., niemniej jednak analiza akt sprawy wskazuje, iż przed wydaniem zaskarżonej w sprawie decyzji Minister Rolnictwa pismem z dnia 27 i 28 września 2005r. poinformował strony o toczącym się postępowaniu, o możliwości zapoznania się aktami sprawy, składaniu wniosków oraz doręczył decyzję z [...] grudnia 2003r. Przedmiotowe zawiadomienie dla Spółki N., zostało wprawdzie przesłane na adres jej sklepu w miejscowości S. przy ul. [...], niemniej jednak wskazać należy, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r.,ll OSK 831/2005, publik, w LexPolonica nr 418798 , ONSAiWSA 2006/6 poz. 157 i OSP 2007/3 poz. 26), podnosząc w skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa strona winna wykazać, czy została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy możliwości złożenia wyjaśnień i uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołując się w tym miejscu na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie FPS 6/2004 (ONSAiWSA 2005/4 poz. 66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 kpa przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz. 60) należy także wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. I SA/Gd 199/2000 Przegląd Podatkowy 2004/1 str. 43). Innymi słowy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejsze sprawie w ocenie Sądu podniesione przez skarżących zarzuty nie miały jednak wpływu na treści zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.