I SAB/Wa 40/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od uchwały odmawiającej wszczęcia przewodu doktorskiego 1. zobowiązuje Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów do rozpatrzenia odwołania J. B. od uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] marca 2006 r. - w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego J. B. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła za pośrednictwem Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów, skarga J. B. na bezczynność Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów, w sprawie rozpatrzenia odwołania od uchwały Rady Wydziały [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2006 r. odmawiającej wszczęcia przewodu doktorskiego. Skarżący domagał się zobowiązania organu do załatwienia odwołania. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że wniósł do Centralnej Komisji odwołanie od odmownej uchwały Rady Wydziały [...] w P. i pomimo upływu ustawowego terminu i wezwania do usunięcia naruszającej prawo bezczynności pismem z dnia 22 grudnia 2006 r., nadal odwołanie nie jest załatwione i organ nie wydał decyzji kończącej postępowanie odwoławcze. Pismem z dnia 23 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącego, będący pełnomocnikiem zawodowym, wniósł o uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie 2 miesięcy. Pełnomocnik podkreślił, że nie ma wątpliwości co do rażącego naruszenia terminu załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, ponieważ pomimo upływu dość długiego terminu (art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym), sprawa nie jest załatwiona. Bezskuteczne okazało się również wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Do tej pory organ nie rozpoznał odwołania skarżącego z dnia 27 marca 2006 r. od uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. w przedmiocie wszczęcia przewodu doktorskiego. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o umorzenie postępowania, twierdząc, że skarżący przed datą wniesienia skargi do Sądu na bezczynność organu nie złożył zażalenia do organu, bowiem nie może nim być, zdaniem organu - "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" z dnia 22 grudnia 2006 r., ponieważ nie wskazano, której uchwały dotyczy. Ponadto Centralna Komisja poinformowała, że w sprawie odwołania od uchwały z dnia [...] marca 2006 r. nie były podejmowane czynności z uwagi na toczące się postępowanie przed sądami administracyjnymi obu instancji. Zdaniem organu, było to podyktowane koniecznością uwzględnienia wytycznych sądów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w tym przedmiocie. Organ stwierdził, że po rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i zwrocie akt sprawy został nadany dalszy bieg odwołaniu od uchwały Rady Wydziału z dnia [...] marca 2006 r. Celem oceny prawidłowości czynności Rady Wydziału przekazano sprawę do recenzenta. Po sporządzenie opinii odwołanie zostanie skierowane na posiedzenie sekcji Nauk Humanistycznych, a następnie na Prezydium Centralnej Komisji, które podejmie stosowną uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji, oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podkreślenie zasługuje, iż wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. Sąd uznał skargę na bezczynność organu za zasadną. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy w wyznaczonych ustawowo terminach, bez zbędnej zwłoki. Pełnomocnik organu przyznał na rozprawie, że do dnia rozprawy nie zostało rozpatrzone odwołanie J. B. od uchwały organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2006 r. Gdyby nawet przyjąć, że toczyło się postępowanie dotyczące zbadania prawidłowości uchwały organu I instancji, to niewątpliwie wszelkie przeszkody do rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji ustały z chwilą zwrotu akt sprawy wraz z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co nastąpiło w lipcu 2007 r. Takie postępowanie Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów świadczy o tym, że organ pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu odwołania J. B. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.