I OZ 385/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 390/06 o odmowie wykładni pkt 1 postanowienia z dnia 6 października 2008 r. w sprawie ze skarg E. N., J. S., W. W., M. R., W. P. oraz R. R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 390/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek Wojewody Małopolskiego o wykładnię pkt 1 postanowienia z dnia 6 października 2008 r. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w pkt 1 postanowienia z dnia 6 października 2008 r. została zasądzona od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących W. W., M. R., W. P. i R. R. kwota 9.690,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia 4 stycznia 2010 r. Wojewoda Małopolski zwrócił się o wykładnię, czy w związku z treścią art. 202 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) dalej powoływanej jako P.p.s.a., wskazana kwota została zasądzona na rzecz skarżących solidarnie czy też w zależności od udziału w sprawie. Ponadto organ zwrócił się o interpretację w zakresie określenia podmiotów, na których rzecz winna nastąpić wypłata kosztów postępowania, w związku ze znajdującymi się w aktach sprawy postanowieniami w przedmiocie nabycia spadku po W. P., J. P. i M. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając wniosek o wykładnię stwierdził, że w spawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni postanowienia w zakresie określenia zasad zwrotu kosztów. Rozstrzygnięcie w tym względzie jest, w ocenie Sądu I instancji, jasne i precyzyjne. W sprawie orzeczono bowiem koszty na rzecz kilku uprawnionych stron, przy czym powyższa wierzytelność ma charakter podzielny, a skoro Sąd nie określił jednocześnie innych szczególnych zasad zwrotu, to tym samym sposób jej rozliczenia wynika wprost z art. 379 § 1 k.c. Również sposób rozliczenia kosztów w sytuacji zaistnienia następstwa prawnego na skutek sukcesji uniwersalnej regulują odpowiednie przepisy k.c. Nie zachodzą zatem także wątpliwości, co do sposobu wykonania orzeczenia. Zażalenie na postanowienie z dnia 22 lutego 2010 r. wniosła W. W. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia zawierającego wykładnię, które jest sprzeczne z treścią sentencji orzeczenia, w której sąd odmawia dokonania wykładni; 2) naruszenie art. 202 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 158 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a., który stanowi, że w przypadku współuczestnictwa materialnego zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących następuje solidarnie przez dokonanie błędnej wykładni postanowienia o kosztach i zawarcie jej w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie wykładni; 3) nieważność postępowania przez brak doręczenia odpisu wniosku o wykładnię przed wydaniem postanowienia; 4) art. 158 P.p.s.a. przez oddalenie wniosku pomimo, że Sąd dokonał wykładni. W uzasadnieniu wnosząca zażalenie wskazała, że w postanowieniu z dnia 22 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odwołał się do przepisów kodeksu cywilnego, zamiast do treści art. 202 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 158 P.p.s.a. przewiduje możliwość dokonania wykładni wyroku przez sąd, który go wydał. Wykładnia może dotyczyć również postanowień. Wynika to z art. 166 P.p.s.a., który stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Potrzeba wykładni orzeczenia jest wynikiem nie dość precyzyjnego jego sformułowania albo też wadliwego rozumienia przez stronę. Należy podkreślić, że przepisy art. 202 P.p.s.a. odnoszą się do sytuacji współuczestnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wspólność uprawnień lub obowiązków skarżących, w wyniku której zwrot kosztów następuje solidarnie (§ 2), dotyczy sytuacji współuczestnictwa materialnego, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c. Zasada rozdzielnego zwrotu kosztów (§ 1) ma natomiast zastosowanie w przypadku współuczestnictwa formalnego, o którym mowa w art. 72 § 2 pkt 1 k.p.c. W niniejszej sprawie w pkt 1 postanowienia z dnia 6 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasądził na rzecz skarżących kwotę 9.690,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, jednakże w uzasadnieniu orzeczenia powołał się jedynie na przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Również w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 lutego 2010 r. o odmowie wykładni brak jest stosownych wyjaśnień i powołania podstawy prawnej, w sytuacji gdy po stronie skarżącego występuje kilku uprawnionych do żądania zwrotu kosztów postępowania. Tym samym należy podzielić argumenty zawarte w zażaleniu, iż powołanie się jedynie na przepisy Kodeksu cywilnego w sytuacji, gdy kwestia zwrotu kosztów postępowania uregulowana jest w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi narusza art. 202 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4, art. 158 i art. 166 P.p.s.a. W postępowaniu sądowym, jako podstawowe, Sąd stosuje bowiem przepisy powołanej wyżej ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.