II SA/Rz 1065/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej J. P. kwotę 30 zł /słownie: trzydzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1065/05 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] października 2003 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ utrzymał w mocy orzeczenie zawarte w punkcie III.5 zaskarżonej decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...].06.2003 r. [...] o nieuwzględnieniu zarzutów J. P. dot. powierzchni oraz wykazanego na mapie ewidencyjnej przebiegu granic działek nr 1234, 1113/2. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumenty, które legły u podstaw wydania decyzji w I instancji i wskazał, że ustalenia dotyczące działek nr 1234 i 1113/2 będące podstawą postępowania modernizacyjnego są zgodne ze stanem wykazanym w operacie ewidencyjnym sprzed modernizacji. Organ podkreślił, że materiałami wyjściowymi do opracowania operatu opisowo-kartograficznego do modernizacji ewidencji gruntów i budynków są dane zgromadzone w ewidencji oraz wynikające z dokumentów, jeżeli mogą one być podstawą do dokonywania właściwych wpisów. Kwestionowanie stanu ewidencyjnego sprzed modernizacji przez powołanie się na wyrok sądowy z 1960 r. nie może dla odwołującej być skuteczne, gdyż po tym wyroku w stosunku do działek nr 1234 i 1113/2 zaszły liczne zmiany prawne i ewidencyjne, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich powierzchni. Dla organów ewidencyjnych wiążące są dane wynikające z ewidencji, na podstawie których prowadzono postępowanie, a nie wszelkie zmiany z przeszłości, które związane były z działką podlegającą postępowaniu modernizacyjnemu. Wobec podnoszonych przez J. P. zastrzeżeń co do postępowania modernizacyjnego, a zwłaszcza wykazanych w tym postępowaniu powierzchni działek, organ I instancji dokonał sprawdzenia, czy powierzchnia działek nr 1113/2 i 1234 jest zgodna ze stanem faktycznym na gruncie. Jednak wobec nie wskazania granic działek przez zainteresowanych kontrolnego sprawdzenia powierzchni nie dokonano. Z tych względów organ odwoławczy nie uznał racji podniesionych przez odwołującą i orzekł o nieuwzględnianiu jej zastrzeżeń. Z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie zgodziła się J. P. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie podniosła, że zwracała się o ustalenie powierzchni drogi /działki/ nr 1113/2, dokonanie zmian w ewidencji w tym zakresie oraz wprowadzenie korekty powierzchni działki budowlanej nr 1234 gdyż ustalenie tych danych i poprawne ich odzwierciedlenie w ewidencji jest dla niej istotne, bo pozwalałoby zakończyć prowadzone postępowanie spadkowe po zmarłej matce. Równocześnie skarżąca wskazała, że uwzględnienie w postępowaniu odwoławczym jej zastrzeżeń do operatu jest możliwe, gdyż wszyscy współwłaściciele działek nr 1234 i 1113/2, którzy nie są rodzeństwem i spadkobiercami po S. R. bez przeszkód korzystają z drogi urządzonej na działce nr 1113/2 zgodnie z wyrokiem Sądu Powiatowego w M. od 1960 r. Z tych powodów skarżąca wniosła o wnikliwe przeanalizowanie jej sprawy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi i przywołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi J. P., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a. nie jest związany zarzutami skargi, jej podstaw prawna ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Oceniając merytorycznie zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że decyzja ta narusza przepisy prawa. Z tego względu zaskarżona decyzja musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, a to oznacza, że skarga podlega uwzględnieniu, choć z innych powodów niż w niej podniesione. Podstawą orzekania organu odwoławczego był art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stosownie do treści tego przepisu organ rozpoznający odwołanie po stwierdzeniu, że argumenty odwołania nie mogą zostać uwzględnione ma obowiązek utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego w ramach powołanego przepisu musi odnosić się do całego przedmiotu rozstrzyganego w postępowaniu I-wszo instancyjnym. To oznacza, że pomiędzy określeniem przedmiotu sprawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a ujęciem sprawy w postępowaniu odwoławczym musi być zachowana tożsamość. Analiza akt sprawy wskazuje, że przedmiotem rozstrzygnięcia w I instancji jest sprawa zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr [...] w M. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Starosta Powiatu [...] zatwierdził operat opisowo-kartograficzny, przy czym w uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał z jakich względów w trakcie postępowania ewidencyjnego zastrzeżenia niektórych podmiotów zostały uwzględnione oraz dlaczego zastrzeżenia innych uwzględnione być nie mogły. Taki zakres rozstrzygania przez organ I instancji zmuszał organ odwoławczy do wypowiedzenia się o całości przedmiotu, gdyż Sąd stwierdza, że przedmiotem postępowania modernizacyjnego jest zatwierdzenie operatu dla obszaru, który wyznaczony zostaje wszczęciem postępowania. Tak ustalony przedmiot jest niepodzielny, czyli jest prowadzone jedno postępowanie, w konsekwencji którego zapada jedna decyzja, a nie wiele decyzji. Przyjęcie takiego stanowiska skutkuje koniecznością rozstrzygania przez organ odwoławczy o całej decyzji /taki jest sens art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a./, a nie o zarzutach jednej z uczestniczek /stron/ postępowania i odnoszenie się w decyzji II-go instancyjnej tylko do fragmentu sprawy. Sąd konsekwentnie twierdzi, że art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. może być stosowany wtedy, gdy organ odwoławczy utrzymuje całą decyzję w mocy. Inne orzekanie /tylko o części sprawy/ prowadzi do tego, że w zakresie nie objętym odwołaniem organ nie wypowiada się o decyzji I instancji, a to narusza treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd zwraca także uwagę, że postępowanie odwoławcze musi wykazywać nie tylko przedmiotową tożsamość z postępowaniem pierwszoinstancyjnym. Zgodność taka musi istnieć także co do podmiotów biorących udział w postępowaniu przed I i II instancją. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdza, że w postępowaniu odwoławczym udział wzięły tylko niektóre strony postępowania ewidencyjnego. Dziwić może to, że organ odwoławczy uznał, że przymiot strony w tym postępowaniu powinno mieć 26 podmiotów wskazanych w rozdzielniku do doręczeń, przy czym tylko jedna strona skarżąca odwoływała się. Zatem organ nie wykazał się konsekwencją, gdyż albo uznaje, że każdy uczestnik postępowania modernizacyjnego jest stroną i operat dotyczy takiej strony w części, a przez to stanowi odrębną sprawę administracyjną, albo też sprawa jest jedna, ale występuje w niej wiele stron. Sąd uznaje, że postępowanie modernizacyjne jest jedną sprawą z wielością stron, a to oznacza, że w postępowaniu odwoławczym wszystkie strony muszą brać udział. Brak udziału stron jest podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W konsekwencji już tanie uchybienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) prawa o p.s.a. stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i uwzględnienia skargi. Sąd jednak mając na uwadze to, że naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ma charakter rażący, gdyż rozstrzygnięcie decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu postanowił stwierdzić nieważność decyzji odwoławczej. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.