II SA/Wa 1411/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński, Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA - Jarosław Trelka, Protokolant - Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, w dniu [...] lipca 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Sekretarza Stanu - I Zastępcy Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., w przedmiocie zwolnienia przez J. F. osobnej kwatery stałej położonej w L. przy ul. [...]. W jej uzasadnieniu organ podał m.in., że stosownie do art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), Minister Obrony Narodowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w rozumieniu przepisów Kpa. Organ ten - w myśl art. 268a Kpa - może w formie pisemnej upoważnić pracowników ministerstwa do załatwiania spraw w jego imieniu, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Podkreślić należy, iż upoważnieniem wynikającym z § 3 pkt 1 lit. j) w zw. z § 1 pkt 2 zarządzenia nr 2/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 stycznia 2004 r. w sprawie rozszerzenia zakresu czynności osób zajmujących kierownicze stanowiska Ministerstwa Obrony Narodowej (Dz. Urz. MON Nr 1, poz. 2 z późn. zm.) organ ten upoważnił Sekretarza Stanu - I Zastępcę Ministra Obrony Narodowej do rozpatrywania odwołań od decyzji administracyjnych Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W myśl art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jeżeli została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości lub z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie żadna z powyższych okoliczności nie wystąpiła. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł on, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i wymaga uchylenia z uwagi na nieuwzględnienie: 1) faktu, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. nie uwzględniła tego, iż decyzja Sekretarza Stanu - I Zastępcy Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października wydana została z rażącym naruszeniem prawa, 2) argumentów zawartych w uzasadnieniu wniosku z dnia 12 lutego 2007 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Stanu - I Zastępcy Ministra Obrony Narodowej, co wskazane było we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 6 czerwca 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Decyzja administracyjna może być dotknięta wadą kwalifikowaną, taką, że nie może być ona uważana za ważny akt administracyjny, a więc wywołujący skutki prawne. Gdy taki przypadek wystąpi w praktyce, to ze względu na pewność obrotu prawnego i w celu usunięcia wątpliwości, czy mamy do czynienia z aktem ważnym, czy też nieważnym, następuje stwierdzenie nieważności decyzji dotkniętej taką wadą. Stwierdzenie nieważności oznacza, że decyzja, co do której takie rozstrzygnięcie wydano, nie wywoła skutków prawnych. Kpa wymienia w art. 156 § 1 siedem przyczyn (wad kwalifikowanych) nieważności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie administracyjnej. Organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ (art. 157 § 1 Kpa). Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej właściwy do działania w trybie nadzoru (art. 157 § 1 Kpa) ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji dotkniętej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 Kpa, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ocenił jako rażące. W niniejszej sprawie organ nie mógł tego uczynić, gdyż skarżący nie wskazał takiego przepisu. Zdaniem skarżącego do rażącego naruszenia prawa doszło wskutek wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Nie można zgodzić się z takim twierdzeniem, gdyż nie znajduje ono potwierdzenia w przepisach prawa mających zastosowanie w tej sprawie. Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. j. zarządzenia nr 2/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 stycznia 2004 r. w sprawie rozszerzenia zakresu czynności osób zajmujących kierownicze stanowiska Ministerstwa Obrony Narodowej (Dz. Urz. MON Nr 1, poz. 2 z późn. zm.), Sekretarz Stanu - I Zastępca Ministra Obrony Narodowej został upoważniony do podejmowania decyzji w sprawach należących do kompetencji Ministra Obrony Narodowej, określonych w ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.) i aktach wykonawczych wydanych na podstawie jej przepisów w zakresie rozpatrywania odwołań od decyzji administracyjnych Prezesa Agencji (art. 13 ust. 4 ustawy, § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową - (Dz. U. Nr 40, poz. 471 oraz z 2002 r. Nr 80, poz. 725 i Nr 178, poz. 1485). Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wbrew twierdzeniu skarżącego Sekretarz Stanu - I Zastępca Ministra Obrony Narodowej posiadał wymagane prawem upoważnienie do wydania decyzji, której unieważnienia domaga się skarżący. Dodać należy, że w myśl art. 156 § 1 Kpa naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji publicznej powoduje nieważność decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Reasumując stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne i nie mogły zostać uwzględnione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.