II OSK 989/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 754/07 o odrzuceniu skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną W dniu 30 października 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga "Z. K. reprezentowanej przez pełnomocnika W. J." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił powyższą skargę, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że podpisany pod skargą W. J. nie mógł być pełnomocnikiem skarżącej, a pomimo pouczenia skarżącej zarządzeniem z dnia 22 listopada 2007 r. o treści przepisu art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. i wezwania jej do podpisania skargi (k. 11 oraz 14 akt sprawy) , brak skargi nie został uzupełniony. Pismem z dnia 9 lutego 2008 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 7 stycznia 2008 r. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 35 § 1 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię, art. 49 § 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. także przez błędne jego zastosowanie. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną była ona reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika, pełnomocnictwo to upoważniało do udzielania dalszych pełnomocnictw, zatem pełnomocnik ten miał prawo umocowania profesjonalnego pełnomocnika w imieniu skarżącej, do niego więc winny być kierowane pisma w sprawie (w tym wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi). W skardze kasacyjnej wniesiono o stwierdzenie nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. lub o uchylenie postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Jakkolwiek w postępowaniu administracyjnym W. J. mógł reprezentować skarżącą, to już w postępowaniu sądowoadministracyjnym prawa takiego nie posiadał, co wynika wprost z treści art. 35 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom strony, W.J. -pełnomocnik skarżącej w postępowaniu administracyjnym, nie mógł po wniesieniu skargi umocować za skarżącą profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ponieważ sam nie był pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą w dniu [...] (k. 6 akt) jest bowiem nieskuteczne w postępowaniu sądowym. Zgodnie z zasadą nemo plus iuris ad alium transferre potest quam ipse habet, nie można scedować na nikogo uprawnień, których się nie posiada, zatem W. J. nie mógł udzielić dalszego pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi. Wobec powyższego z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca nie posiadała pełnomocnika i w takiej sytuacji Sąd prawidłowo skierował wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi bezpośrednio do skarżącej, informując ją jednocześnie o treści art. 35 § 1 p.p.s.a. i o skutkach nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. W tym przypadku Sąd prawidłowo zastosował art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., dając w pełni szansę skarżącej do podjęcia działań sanujących w postaci podpisania przez nią skargi. Trudno więc w tej sytuacji uznać, że skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swych praw, co zarzuca się również w skardze kasacyjnej. Prowadzenie korespondencji z W. J. w niniejszej sprawie byłoby uzasadnione, gdyby nie był znany adres zamieszkania skarżącej. W tym stanie rzeczy postanowienie z dnia 7 stycznia 2008 r. o odrzuceniu skargi, której braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie jest zgodne z prawem, a skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.