I OSK 990/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska Sędziowie NSA : Barbara Adamiak Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2239/06 w sprawie ze skargi R. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. O. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/WA 2239/06, oddalił skargę wniesioną przez R. O. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył następujący stan sprawy : Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] zwolnił nadkomisarza R. O. z dniem [...] czerwca 2006 z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2006 przeniósł wymienionego policjanta do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S.. Jednocześnie decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przeniesienie na inne stanowisko służbowe spowodowane jest oceną pracy policjanta na dotychczasowym stanowisku. Nadkomisarz R. O. przez dziesięć lat nie zdołał uzyskać uprawnień do samodzielnego wykonywania opinii nadawanych przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji. W grudniu 2004 r. na wniosek komisji z Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego, powołanej do oceny pracy Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w S., nadkomisarz R. O. został zobowiązany do poddania się wstępnym testom kwalifikacyjnym z zakresu wykonywania portretów pamięciowych, których nie zaliczył w części praktycznej. Stwierdzone braki w warsztacie plastycznym potwierdziły brak przydatności do wykonywania zadań eksperta kryminalistyki z zakresu portretu pamięciowego, sygnowanych przez Laboratorium Kryminalistyczne KWP w S.. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono tożsamym z interesem służby ważnym interesem społecznym związanym z koniecznością zapewnienia właściwego toku realizacji zadań powierzonym poszczególnym jednostkom Policji. Na skutek wniosków R. O. o uzupełnienie decyzji – rozkazu personalnego o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe oraz o wyjaśnienie treści tego rozkazu Komendant Wojewódzki Policji w S. postanowieniami wydanymi w dniu [...] lipca 2006 r. odmówił zarówno uzupełnienia, jak i wykładni decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania R. O. od decyzji o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] 1)uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i daty przeniesienia na nowe stanowisko służbowe i w tym zakresie orzekł o ustaleniu nowej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] czerwca 2006 r. i daty przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. na dzień [...] czerwca 2006 r., 2)w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji stwierdził na wstępie, że jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań postawionych Policji jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności wyznaczają ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno prawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Skoro policjant może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, to tym bardziej może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w tej samej miejscowości. Przepisy ustawy o Policji pozostawiają ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta, chyba że przeniesienie następuje na niższe stanowisko służbowe. Komendant Główny Policji wskazał, że nadkomisarza R. O. przeniesiono na inne stanowisko służbowe zgodnie z przepisami. W aktach znajduje się bowiem rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...], nr [...], zgodnie z którym mianowany został na stanowisko równorzędne pod względem grupy zaszeregowania i mnożnika kwoty bazowej, przyznano mu również dodatek służbowy w dotychczasowej wysokości. Następnie oceniając prawidłowość postępowania administracyjnego Komendant Główny Policji stwierdził, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do wystąpień zainteresowanego policjanta, które wpłynęły do KMP w S. w dniach od 5 do 13 czerwca 2006 r. Jednakże analiza tych wniosków wskazuje, że nie mają one istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Za trafne i uzasadnione uznał również Komendant Główny Policji nadanie rozkazowi personalnemu o przeniesieniu służbowym rygoru natychmiastowej wykonalności. Jedynie mając na uwadze, że rozkaz personalny doręczony został nadkomisarzowi R. O. w dniu 19 czerwca 2006 r., należało dokonać reformatoryjnego orzeczenia co do daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w KMP w S.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. O. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] jako wydanych z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego oraz norm postępowania administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2007 r. skarżący prosił o sprawiedliwe rozpoznanie jego decyzji ze szczególnym uwzględnieniem zarzutu niezapewnienia mu faktycznego udziału w postępowaniu oraz niedoręczenia jego pełnomocnikowi wydanych postanowień i decyzji. W odpowiedzi na tę skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach wyroku oddalającego skargę stwierdził, że zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska specjalisty w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w S. i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. nastąpiło na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. W myśl pierwszego z powołanych przepisów policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Kryteria, na jakich oparto się podejmując zaskarżoną decyzję, odnoszą się wprost do wykorzystywania kadr w Policji. Skoro skarżący w nowym miejscu pełnienia służby mianowany został na stanowisko równorzędne, to działanie organu mieściło się w sferze uznaniowej przełożonego, stąd nie narusza prawa. Przedstawiona argumentacja jest wystarczająca, co oznacza, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 kpa. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne powodujące przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki Policji, jak i przepisy prawa które były podstawą do wydania decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ zapewnił skarżącemu udział w postępowaniu, po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego skarżący złożył szereg wniosków i oświadczeń, które zostały rozpatrzone, podjęte zaś decyzje i postanowienia doręczone zostały skarżącemu. Z akt administracyjnych nie wynika zaś, aby skarżący działał w tym postępowaniu poprzez ustanowionego pełnomocnika. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł R. O.. Zaskarżając wyrok w całości, z powołaniem się na podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. P.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli działalności administracji wyrażającej się w uznaniu, że skarżący nie działał poprzez ustanowionego pełnomocnika, pomimo, iż treść akt sprawy jednoznacznie przeczy takiemu uznaniu, 2) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego wskutek przyjęcia, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia zasad określonych w art. 7 Kpa, art. 9 Kpa, a nadto że materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany, rozpatrzony i oceniony ( art. 77 § 3, art. 80 Kpa ), że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 Kpa, wreszcie że istniały podstawy do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, 3) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 125 § 1 pkt 2, art. 128 § 11 pkt 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji powinności zawieszenia postępowania z urzędu, jaką miały organy administracyjne w związku z tym, że ujawnił on czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, gdy niewątpliwie zależy ono od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji skarżącemu uniemożliwiono wzięcie czynnego udziału w postępowaniu. Uniemożliwiono mu przede wszystkim składanie wniosków dowodowych, część rozpatrzono po zakończeniu postępowania. Nie uwzględniono faktu, że skarżący działał poprzez ustanowionego pełnomocnika. W aktach administracyjnych winny znajdować się dokumenty w postaci ustanowienia pełnomocnika oraz korespondencji między pełnomocnikiem a organem. Zdekompletowany materiał w tym zakresie, prawdopodobnie celowo, nie dawał Sądowi pierwszej instancji podstaw do przyjęcia, że skarżący nie działał przez pełnomocnika. W aktach administracyjnych brak również innych kluczowych dla sprawy dokumentów. Skarżący sygnalizował, że prowadzone jest postępowanie karne w sprawie sfałszowania negatywnego wyniku testu kwalifikacyjnego, który organ wskazywał jako przyczynę przeniesienia na inne stanowisko służbowe. O sfałszowaniu testu skarżący wielokrotnie informował przełożonych, informację o zawiadomieniu Prokuratury o przestępstwie zawarł w odwołaniu od opinii służbowej z dnia 8 czerwca 2006 r. Obligowało to organ administracyjny do zawieszenia postępowania. Następnie wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że wskazywał, iż Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., sygn. akt [...] uchylił postanowienie Prokuratury o odmowie wszczęcia postępowania karnego w tej sprawie, tym samym przyjął, iż istnieją podstawy do wszczęcia postępowania. Sąd pierwszej instancji pominął więc możliwość zawieszenia postępowania z urzędu wobec ujawnienia się czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd pierwszej instancji okazał w trakcie kontroli sądowej nadmierne zaufanie do organów administracji, nie wykazał przy tym należytej wnikliwości. W tym kontekście brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący posiada wykształcenie i kwalifikacje pozwalające na pełnienie służby w Sekcji Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w S.. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Zgodnie zaś z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1)naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2)naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z petitum niniejszej skargi kasacyjnej wynika, że jej autor zamierzał oprzeć tę skargę o dwie podstawy kasacyjne, wskazuje na to przywołanie przepisów art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Jednakże sformułowanie zarzutów oraz ich uzasadnienie prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna oparta została wyłącznie o podstawę naruszenia przepisów postępowania. Świadczy o tym również wymienienie konkretnych przepisów normujących postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, a więc ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w powiązaniu z ustrojowymi przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz brak powołania norm materialnoprawnych. Nie są zaś przepisami prawa materialnego ani art. 1 powołanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który wyznacza zakres kognicji sądów administracyjnych ( § 1 ) oraz określa kryterium w oparciu o które sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej ( § 2 ), jak również konstytucyjne normy art. 2 i art. 7 Konstytucji RP wprowadzające do porządku prawnego zasadę demokratycznego państwa prawnego i zasadę praworządności. Wreszcie przepisami prawa materialnego nie są przywołane w drodze kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego normujące postępowanie przed organami administracji publicznej. Oceniając zasadność skargi kasacyjnej w granicach wyznaczonych zarzutem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego stwierdzić przyjdzie, że jest ona uzasadniona. W punkcie wyjścia rozważań zauważyć należy, że zgodnie z art. 32 Kpa w ogólnym postępowaniu administracyjnym strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Z przepisu tego wynika, że zarówno sam fakt ustanowienia pełnomocnika, jak również jego wybór oraz zakres pełnomocnictwa należy wyłącznie do strony. W sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika to pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1987 r., sygn. akt SA/Wr 875/86 – ONSA 1987 r. Nr 1, poz. 13 i z dnia 16 czerwca 1998 r. sygn. akt III SA 1597/96). Stwierdzenie zaś w toku postępowania sądowego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego stwarza samoistną podstawę do uchylenia decyzji w całości lub w części ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji winien był ze szczególną wnikliwością rozpoznać zawarty w skardze zarzut pominięcia przez organy administracyjne ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika. Tym bardziej, że zarzut taki nie został zgłoszony po raz pierwszy w skardze, gdyż pominięcie pełnomocnika sygnalizowane było przez skarżącego już w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. ( k. 46 akt administracyjnych ). Tymczasem Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący działał w tym postępowaniu przez ustanowionego pełnomocnika. Istotnie, analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że brak w nich dokumentu w postaci pełnomocnictwa, na które powoływał się skarżący. Biorąc jednak pod rozwagę treść zarzutów skarżącego w tym zakresie należało w sposób jednoznaczny ustalić, czy skarżący udzielił pełnomocnictwa żonie, a jeśli tak – zakresu tego pełnomocnictwa i przyczyny niedołączenia do akt administracyjnych. Sąd administracyjny dysponuje zaś środkami zmierzającymi do poczynienia ustaleń i wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości, np. poprzez zobowiązanie organu do uzupełnienia akt administracyjnych przekazanych sądowi w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a. czy też poprzez przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a., uprzednio wzywając strony o ich przedłożenie. Trafnie akcentuje wnoszący skargę kasacyjną, że czynności te mogą być dokonane zarówno na wniosek, ale również z urzędu; wszak sąd administracyjny pierwszej instancji rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 P.p.s.a.). Z dołączonych do skargi kasacyjnej fotokopii dokumentów wynika, że w dniu 11 maja 2006 r. R. O. ustanowił żonę W. O. "pełnomocnikiem we wszelkich sprawach administracyjnych, w tym osobowych i finansowych...". Pismo to przekazane zostało Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w S. drogą służbową, co spowodowało korespondencję między organem i pełnomocnikiem. Ostatecznie, jak wynika z pisma Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w S. z dnia 22 czerwca 2006 r. skierowanego do skarżącego, pełnomocnictwo to zostało przyjęte. Skoro dokumenty te nie zostały dołączone do akt administracyjnych, a nadto wszelkie pisma i akty administracyjne doręczane były tylko skarżącemu, nie do odparcia jest zawarty w skardze kasacyjnej zarzut, iż wskutek niewyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kwestii udziału w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika skarżącego, Sąd ten dokonał niepełnej kontroli działalności administracji publicznej. Tym samym dopuścił się naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w konsekwencji także art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w jej całokształcie i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów. Mając na względzie charakter stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenia te mogły mieć wpływ i to istotny na końcowy wynik postępowania sądowego. Ustosunkowując się do tych zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, iż chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Przepis ten stwarza podstawę do zawieszenia postępowania z urzędu, gdy ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Zgłaszając ten zarzut umknęło wnoszącemu skargę kasacyjną, że sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej w sprawie poddanej pod osąd tego sądu według stanu faktycznego i prawnego na dzień orzekania przez organ administracji. Oznacza to, że ewentualna zmiana, w tym wypadku zmiana stanu faktycznego sprawy, po wydaniu zaskarżonej decyzji pozostawała bez wpływu na wynik postępowania sądowego. W dacie orzekania przez Komendanta Głównego Policji ([...] września 2006 r.) w obrocie prawnym pozostawało postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia postępowania karnego w sprawie nieprawidłowości podczas przeprowadzania wstępnego testu kwalifikacyjnego. Postanowienie to obowiązywało także w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji, gdyż Sąd Rejonowy dla W. [...] dopiero postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. [...] uwzględnił zażalenie skarżącego i uchylił zaskarżone postanowienie Prokuratora o odmowie wszczęcia postępowania. Uwzględniając powyższe nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania sądowego. Nieporozumieniem natomiast jest zgłoszenie przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzutu naruszenia art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. normującego zagadnienie jednej z podstaw podjęcia postępowania sądowego, skoro Sąd pierwszej instancji nie orzekł o zawieszeniu postępowania. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej porady prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny zażąda od organu administracji uzupełnienia przesłanych akt administracyjnych przez dołączenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez skarżącego W. O. oraz pozostałych dokumentów związanych z ustanowieniem tego pełnomocnictwa. W razie nieprzedstawienia tych dokumentów przez organ wezwie Sąd skarżącego o ich dołączenie, co umożliwi przeprowadzenie dowodu uzupełniającego. Następnie dokona Sąd pierwszej instancji kontroli działalności organów administracji tak pod względem stosowania przepisów postępowania administracyjnego, w tym w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz motywowania podjętych rozstrzygnięć, a nadto stosowania norm materialnoprawnych.