II SA/Łd 996/07

Dnia 9 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja dotycząca lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa oddala skargę. Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2007 r. K.M. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W.K. z dnia [...], znak: [...], o ustaleniu dla A Sp. z o.o. z siedzibą we W. lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie układu drogowego dróg krajowych, dróg gminnych i dróg wewnętrznych dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego A na działkach o nr ewid. 19, 20 w obrębie R. I i na działkach o nr ewid. 347, 348, 349, 362, 397, 398, 399, 400, 401, 404, 405, 406, 407/2, 407/3, 407/4, 408, 409, 410/1, 410/02, 411, 412, 413, 414 obręb M.D., gmina W.K. W uzasadnieniu wniosku zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Decyzją z dnia [...]. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu tego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.T. stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy W.K. z dnia [...], znak: [...], ustalająca przedmiotową lokalizację została wydana z naruszeniem prawa i z powodu upływu okresu, o którym mowa w art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stwierdziło jej nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K.M. wskazał, że odmowa stwierdzenia nieważności powyższej decyzji pozostaje w rażącej sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym ustalonym w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Skoro bowiem Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to tym samym odmowa stwierdzenia nieważności decyzji nie może zostać oparta na podstawie wynikającej z art. 53 ust. 7 tej ustawy. Oznacza to zatem, że decyzja z dnia [...] narusza prawo materialne (powołany art. 53 ust. 7 tej ustawy) poprzez niewłaściwe zastosowanie. Podniósł przy tym, że zaskarżoną decyzję otrzymał dopiero w dniu 18 stycznia 2007 r., co powoduje, iż zarzut upływu 12 miesięcy od daty doręczenia mu tej decyzji jest chybiony. Z tych względów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W.K. z dnia [...], znak: [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.T. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji obarczonej kwalifikowanymi (ciężkimi) wadami wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa. Kwestia możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej może być też odmiennie, aniżeli jest to uregulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, regulowana przepisami ustaw szczególnych. Taką ustawą szczególną, modyfikującą Kpa, jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 53 ust. 7 tej ustawy stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 158 § 2 Kpa stanowi, że jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Dokonując przy tym oceny decyzji organu gminy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że trafny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem inwestycja celu publicznego jest lokalizowana, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, w drodze decyzji o ustaleniu jej lokalizacji. Zatem przesłanką dla podjęcia decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla projektowanego zadania jest brak na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z materiałów i wyjaśnień przedstawionych przez organ pierwszej instancji wynika natomiast, że teren, którego dotyczy powyższa decyzja, częściowo objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w W.K. z dnia [...]. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1999 r. Nr 22, poz. 95). Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plany miejscowe uchwalone po 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Skoro więc teren inwestycji w części znajduje się na obszarze objętym ustaleniami powołanego wyżej planu zagospodarowania przestrzennego, to w tej części decyzja o lokalizacji inwestycji podjęta została z rażącym naruszeniem art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wypełnia przesłankę jej nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Jednocześnie organ ten poniósł, że nie można w przedmiotowej sprawie podzielić poglądu, iż przy wydawaniu decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego w zakresie przebudowy układu drogowego, w tym m.in. drogi krajowej nr 8, naruszony został art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w lutym 2006 r.), w zakresie właściwości. Ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, w tym warunki lokalizacji nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. W rozdziale 2 ustawy zatytułowanym "Lokalizacja dróg" określony został organ, który wydaje decyzje administracyjne o ustalenie lokalizacji drogi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, podmiotem właściwym w tym zakresie jest wojewoda. Wydaje on decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (art. 2 ust. 1 ustawy). Wniosek taki GDDKiA składa po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta, burmistrza, prezydenta miasta (art. 3 ust. 1). Przepisy cytowanej ustawy dotyczą jednakże inwestycji w zakresie dróg krajowych, których inwestorem wnioskodawcą postępowania jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Natomiast w przedmiotowej sprawie wnioskodawcą inwestycji pojmowanej całościowo w zakresie przebudowy układu drogowego jest A Sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło przy tym, że przedmiotowa inwestycja miała wpływ nie tylko na tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dotyczyła przebudowy drogi krajowej, której zarządcą stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a także związana była z przebudową drogi gminnej. Stanowi w istocie inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem inwestycja celu publicznego oznacza działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Z kolei art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do celów publicznych zalicza wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowę i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Kwestia, że omawiana inwestycja zainspirowana została w istocie inwestycją niedrogową, stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa dróg spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. W ocenie organu zatem, zarzuty dotyczące naruszenia art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, są nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło także, iż bez względu na rodzaj uchybień wyliczonych w art. 156 Kpa, właściwy organ ma wskazany termin 12-miesięczny na wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji lokalizacyjnej. Po upływie 12 miesięcy od doręczenia lub ogłoszenia, nawet tak poważne wady prawne, jak wydanie decyzji przez niewłaściwy organ, czy rażące naruszenie przepisów ustaw, nie dyskwalifikuje jej w trybie art. 156 Kpa. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Przepis ten przewiduje zatem szczególny tryb powiadamiania przez organ stron o podejmowanych czynnościach procesowych, a także o wszystkich rozstrzygnięciach: - na piśmie - inwestora i właścicieli nieruchomości, na których będzie lokowana inwestycja, - w drodze obwieszczeń i w sposób zwyczajowo przyjęty - pozostałe strony. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ ten wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona inwestorowi oraz właścicielom nieruchomości, na których inwestycja była lokowana na piśmie w terminach: 3 lutego 2006 r. i 6 lutego 2006 r., natomiast pozostałe strony, w tym K.M. (właściciel działki nr ewid. 402, która sąsiaduje z terenem inwestycji), zostały zawiadomione o decyzji poprzez obwieszczenie, które zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w W.K. w dniu 1 lutego 2006 r. Dodał przy tym, że zgodnie z art. 49 Kpa w przypadku zawiadamiania stron o decyzji przez obwieszczenie, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Oznacza to zatem, że weryfikowana decyzja została skutecznie ogłoszona 15 lutego 2006 r., a co za tym idzie podnoszony przez skarżącego argument, iż otrzymał decyzję dopiero w dniu 18 stycznia 2007 r., jest bez znaczenia dla kwestii biegu terminu 12-miesięcznego. W sprawie brak było bowiem podstaw do doręczenia mu decyzji na piśmie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, K.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez jego błędną wykładnię. Wskazując przy tym na wykładnię art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zawartą w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 czerwca 2006 r. (K 23/05), skarżący stwierdził, że poza sporem w sprawie pozostaje fakt, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy przebudowy układu dróg publicznych. Wszelkie procedury dotyczące przygotowania i realizacji tej inwestycji powinny być realizowane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Fakt ten powoduje, że oparcie odmowy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie wynikającej z art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi naruszenie prawa polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu. Ponosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.T., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tym niemniej tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania administracyjnego lub prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. W tym kontekście wskazać należy, że przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję tego Kolegium z dnia [...] stwierdzającą, że decyzja Wójta Gminy W.K. w sprawie ustalenia, na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą we W., lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie układu drogowego dróg krajowych, dróg gminnych i dróg wewnętrznych dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego A na działkach o nr ewid. 19, 20 w obrębie R. I i na działkach o nr ewid. 347, 348, 349, 362, 397, 398, 399, 400, 401, 404, 405, 406, 407/2, 407/3, 407/4, 408, 409, 410/1, 410/02, 411, 412, 413, 414 obręb M.D., gmina W.K., została wydana z naruszeniem prawa. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), dalej jako "u.p.z.p". Zgodnie z tym przepisem, nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do treści powołanego wyżej art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), dalej jako "k.p.a.", jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji ma skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Z kolei katalog kwalifikowanej niezgodności z prawem decyzji administracyjnej, skutkującej stwierdzeniem nieważności, został sformułowany w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Podkreślić przy tym należy, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej najcięższymi wadami materialnoprawnymi, po uprzednim wyjaśnieniu jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Uprawnienia decyzyjne organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zatem charakter wyłącznie kasacyjny. Organ ten bowiem władny jest jedynie do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) albo jej niezgodności z prawem (art. 158 § 2 k.p.a.) w przypadkach wskazanych w art. 156 § 2 k.p.a. bądź w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, dokonując wyjaśnienia owej kwalifikowanej niezgodności z prawem decyzji z dnia [...], znak: [...], Wójta Gminy W.K., prawidłowo przyjął, że podniesiony przez skarżącego zarzut rażącego naruszenia art. 50 ust. 1 u.p.z.p., jako trafny, zasługuje na uwzględnienie. W świetle bowiem postanowień tego przepisu, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, w drodze decyzji o ustaleniu jej lokalizacji. Oznacza to zatem, że przesłanką do podjęcia decyzji w przedmiocie ustalenia tej lokalizacji jest brak na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem z akt sprawy wynika, że teren, którego dotyczy kwestionowana przez skarżącego decyzja jest częściowo objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w W.K. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 1999 r. Nr 22, poz. 95). Wskazać w tym miejscu należy, iż plany miejscowe uchwalone po 1 stycznia 1995 roku zachowują moc (art. 87 ust. 1 u.p.z.p.). Tym samym, w ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem orzekającym, iż skoro teren inwestycji w części znajduje się na obszarze objętym ustaleniami wyżej powołanego planu, to w tej części decyzja o lokalizacji inwestycji została podjęta z rażącym naruszeniem art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 u.p.z.p., co wypełnia przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie w całej rozciągłości podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że niezasadnym jest zarzut naruszenia przez organ wydający kwestionowaną decyzję art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721, ze zm., w brzmieniu obowiązującym w lutym 2006 r.), w zakresie właściwości organu prowadzącego postępowanie. W tym względzie, za organem odwoławczym, wskazać należy, że powyższa ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, że przepisy tej ustawy dotyczą inwestycji w zakresie dróg krajowych, których inwestorem i wnioskodawcą postępowania jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zaś organem właściwym w zakresie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi jest wojewoda (art. 2 ust. 1 powołanej ustawy). W sprawie wnioskodawcą inwestycji w zakresie przebudowy układu drogowego był natomiast A Sp. z o.o. Okoliczność ta przesądza zatem o braku zasadności zarzutu naruszenia właściwości przez organ prowadzący postępowanie zakończone kwestionowaną przez skarżącego decyzją. Zgodzić się należy przy tym z organem II instancji, że przedmiotowa inwestycja miała wpływ nie tylko na tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dotyczyła przebudowy drogi krajowej, której zarządcą stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a także związana była z przebudową drogi gminnej, a co za tym idzie, stanowiła w istocie inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, inwestycja celu publicznego oznacza działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Przepis ten do celów publicznych zalicza wszakże wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowę i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie miał zastosowanie art. 53 ust. 7 u.p.z.p. Omawiana inwestycja, jak wyjaśniono powyżej, została bowiem zainspirowana inwestycją o charakterze niedrogowym. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz.U. nr 204 z 2004r., poz. 2086 ze zm. ) budowa lub przebudowa dróg spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe ustalenia w zakresie wyjaśnienia kwalifikowanej niezgodności z prawem kwestionowanej przez skarżącego decyzji, w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo orzekło o braku zgodności z prawem decyzji Wójta Gminy W.K. z dnia [...]., podając przy tym jako przyczynę braku możliwości stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a. upływ 12-miesięcznego terminu od dnia doręczenia stronie decyzji w drodze obwieszczenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja organu I instancji została doręczona inwestorowi oraz właścicielom nieruchomości, na których inwestycja była lokowana – na piśmie (w dniu 3 i 6 lutego 2006 r.), natomiast skarżący został zawiadomiony o decyzji poprzez obwieszczenie, które zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w W.K. w dniu [...], a zatem z zachowaniem trybu określonego w art. 49 k.p.a. Tym samym organ odwoławczy zasadnie przyjął, że weryfikowana decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 15 lutego 2006 r., a co za tym idzie z uwagi na upływ 12- miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p., zachodził brak możliwości wyeliminowania jej z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Na kanwie powyższych rozważań stwierdzić zatem należy, że organ orzekający prawidłowo ustalił, iż w sprawie zachodził brak możliwości stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji i w następstwie tego ustalenia w drodze decyzji z dnia [...]. stwierdził, że decyzja Wójta Gminy W.K. z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa, a następnie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] Nr [...]. Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji. (MSi)