I OSK 691/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 817/07 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. Ś. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę K. Ś., działającej przez adwokata, na decyzję Wojewody P. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż z uwagi na wątpliwości co do tego, czy skargą zakwestionowana została sama decyzja o wywłaszczeniu, czy też jej przedmiotem była wysokość odszkodowania, ustalonego na kwotę 69 803 zł, pełnomocnik skarżącej wezwany został do sprecyzowania przedmiotu skargi. W odpowiedzi na pismo Sądu, pełnomocnik strony oświadczył, iż skarżąca podnosi zarzut niedopuszczalności wydania decyzji o wywłaszczeniu. Sąd przyjął więc, iż skarga podlega opłacie stałej w wysokości 200 zł, do uiszczenia której wezwano, zarządzeniem z dnia 1.12.2007 r., działającego w sprawie adwokata, którego zobowiązano jednocześnie do przedłożenia dodatkowego odpisu skargi, który nie został do niej załączony (zarządzenie z dnia 23.10.2007 r.). Wezwania do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych, wraz z pouczeniem o siedmiodniowym terminie i rygorze jego niedotrzymania, doręczone zostały pełnomocnikowi strony w dniu 10.12.2007 r. W zakreślonym terminie nadesłany został jedynie dodatkowy odpis skargi, natomiast nie uiszczono żądanego wpisu sądowego. W zaistniałej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła K. Ś., reprezentowana przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając mu naruszenie art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy wpis został niezwłocznie uzupełniony osobiście przez stronę oraz w sytuacji, gdy wbrew zarządzeniu Sądu nie powiadomiono wszystkich uczestników postępowania o treści zarządzenia i nie doręczono odpisu skargi J. Ś. W uzasadnieniu pełnomocnik strony podkreślił, iż z treści zarządzenia z dnia 23.10.2007 r. o uzupełnieniu braków formalnych skargi, wynikało, iż zarządzenie wzywające skarżącą do uiszczenia wpisu winno być doręczone wszystkim uczestnikom postępowania, tymczasem J. Ś. – mąż skarżącej i uczestnik postępowania – nie otrzymał ani tego zarządzenia ani odpisu skargi, wniesionej do sądu. Okoliczności te, zdaniem pełnomocnika, uniemożliwiały skuteczne dokonanie czynności procesowej, jaką było uiszczenie wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków pisma w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, bądź też odrzucenia, jeśli przepisy powołanej ustawy tak stanowią. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik K. Ś., po ustaleniu dokładnego zakresu zaskarżenia, wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu stałego od tego środka w kwocie 200 zł. Jednocześnie Sąd wezwał adwokata, działającego w imieniu strony, do przedłożenia dodatkowego odpisu skargi, który nie został do niej załączony wbrew wymogowi z art. 47 § 1 P.p.s.a. Wezwania te zostały doręczone pełnomocnikowi w dniu 10.12.2007 r. wraz z pouczeniem o siedmiodniowym terminie na ich wykonanie i rygorze niedotrzymania tego terminu. W zakreślonym terminie pełnomocnik przedłożył jedynie żądany odpis skargi, nie uzupełnił natomiast braku formalnego w zakresie uiszczenia należnego wpisu. Stwierdzić zatem należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zasadnie postanowił o odrzuceniu środka prawnego, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., a wydane w tym przedmiocie postanowienie odpowiada prawu. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej okoliczność, iż uczestnik postępowania J. Ś. nie otrzymał odpisu skargi nie mogła stanowić przeszkody dla uzupełnienia braku fiskalnego skargi, bowiem niemożność doręczenia mu takiego odpisu wynikała z zaniedbania strony, która nie załączyła właściwej ilości odpisów wnoszonej skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, doręczone pełnomocnikowi skarżącej, dotyczyło także tego uchybienia. Również nieuzasadnionym jest twierdzenie, że wszyscy uczestnicy postępowania winni być powiadomieni o treści zarządzenia o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu. Z zarządzenia z dnia 23.10.2007 r. wynika bowiem jedynie, iż uczestnikom postępowania winien być doręczony odpis skargi oraz odpowiedzi na tę skargę, udzielonej przez organ administracji, co zostało zakreślone w pkt V i VI zarządzenia załączonego do akt sprawy. Jednocześnie ponownie podkreślić trzeba, iż niedoręczenie odpisu skargi pozostałym uczestnikom – niezawinione przez Sąd – nie stanowiło przeszkody dla uzupełnienia braku skargi w zakresie wpisu sądowego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.