II SA/Wa 1771/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego: - oddala skargę. R. J. pełni służbę w Komendzie Rejonowej Policji W. [...] od dnia 21 maja 2001 r., a od dnia 21 maja 2004 r. jest funkcjonariuszem w służbie stałej. W dniu 16 maja 2007 r. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Rejonowego Policji W. [...] o przyznanie pomocy finansowej w związku z uzyskaniem prawa do lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ulicy [...] w W., w którym to lokalu zamieszkuje. Lokal ten, a ściślej spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu, funkcjonariusz uzyskał w drodze darowizny od swojej matki K. J., co wynik z aktu notarialnego, sporządzonego w dniu 26 kwietnia 2007 r. przez notariusza R. K. w W. [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r., wydaną na zasadzie art. 104 i art. 20 Kpa oraz art. 88, art. 94 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant Rejonowy Policji W. [...] odmówił przyznania R. J. pomocy finansowej na otrzymany lokal mieszkalny. Od powyższej decyzji funkcjonariusz wniósł odwołanie do Komendanta [...], który decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 97 ust. 5, art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i 2 ustawy o Policji i na podstawie § 1, § 2, § 3 ust. 1 i 2, § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) oraz § 14 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził co następuje: Bezsporną okolicznością w sprawie jest, że R. J. mimo przysługującego mu prawa do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, lokalu tego nie otrzymał i że w dniu 26 kwietnia 2007 r. otrzymał od swojej matki w drodze darowizny lokal mieszkalny spółdzielczy własnościowy. Jednakże fakt uzyskania przez policjanta lokalu mieszkalnego w formie darowizny wyklucza możliwość przyznania przedmiotowego świadczenia. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ wskazał, że uprawnienie do pomocy finansowej, przewidziane w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy, jest normatywnie uzasadnioną konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego. Dokonując wykładni tego przepisu organ stwierdza, iż pojęcie "uzyskanie lokalu" to uzyskanie odpłatne, a nie darowizna, zaś pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego - to pomoc na wkład mieszkaniowy, na budowę domu jednorodzinnego lub nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Przepis art. 94 ust. 1 używa terminu "uzyskanie", którego znaczenie wynika z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. wydanego na podstawie delegacji ustawowej (art. 94 ust. 2 ustawy). W świetle tego przepisu "uzyskanie lokalu mieszkalnego" jest ograniczone do jego odpłatnego nabycia (§ 3 ust. 2 pkt 2). Z takimi formami nabycia wiążą się koszty finansowe bezpośrednio związane z przedmiotem, ponoszone przez funkcjonariusza. Darowizna jest bezpłatnym świadczeniem na rzecz obdarowanego. Polemizując z zarzutami zawartymi w odwołaniu, organ wskazuje, że kosztów związanych z opłaceniem aktu darowizny w formie notarialnej nie można zaliczyć do kosztów uzyskania lokalu mieszkalnego, gdyż nie są to koszty związane bezpośrednio z uzyskaniem lokalu mieszkalnego - są to wydatki pośrednie. Nadto mogą być one ponoszone przez każdą stronę umowy notarialnej, zgodnie z ustaleniami umowy. Organ na poparcie swoich twierdzeń wskazał na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA 281/2000. Powyższą decyzję R. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając podjętym decyzjom wadliwą wykładnię art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący twierdzi, że pojecie "uzyskanie lokalu" zawiera w sobie także uzyskanie lokalu w drodze umowy darowizny. Wskazuje, że darowizny tej dokonała na jego rzecz matka, a zatem to rodzina poniosła koszty uzyskania lokalu, bowiem wcześniej ten lokal nabyła matka. Skoro organ wskazuje na interes społeczny, to powinien także zważyć na interes majątkowy całej jego rodziny. W ocenie R. J. sposób w jaki organ interferuje art. 94 ust. 1 ustawy pragmatycznej nie dotyczy stanu prawnego sprawy – uzyskania lokalu, ale sprowadza się do oceny wydatkowania pieniędzy przez policjanta. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie jest zasadna. Komendant [...] poczynił prawidłowe ustalenia w rozpatrywanej sprawie i prawidłowo zastosował przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Bezsporną okolicznością w sprawie jest to, że skarżący mimo przysługującego mu prawa do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, lokalu tego nie otrzymał. Jeżeli funkcjonariusz mimo przysługującego mu prawa do lokalu mieszkalnego nie otrzymał lokalu mieszkalnego, to stosownie do art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przysługuje mu pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał w drodze umowy darowizny, od swojej matki, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Opisany wyżej akt darowizny stał się podstawą dla skarżącego o ubieganie się o pomoc finansową. Ustawodawca w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji użył pojęcia "uzyskanie lokalu" w rozumieniu uzyskania odpłatnego, a nie umowy darowizny. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego to pomoc na wkład mieszkaniowy, na budowę domu jednorodzinnego lub nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z nabyciem zaś takich lokali czy domu wiążą się poniesione koszty finansowe. Darowizna zaś jest bezpłatnym świadczeniem na rzecz obdarowanego. Nie jest to zatem forma uzyskania lokalu mieszkalnego, z którą łączy się prawo do uzyskania pomocy finansowej, określone w omawianym przepisie. Koszty sporządzenia aktu notarialnego darowizny nie są kosztami uzyskania lokalu mieszkalnego, gdyż nie są to koszty związane bezpośrednio z uzyskaniem lokalu mieszkalnego, ale wydatki pośrednie. Wydatki te nie mieszczą się w pojęciu kosztów związanych z uzyskaniem lokalu. Nadto koszty te w zależności od uzgodnień zawartych między stronami umowy notarialnej mogą być ponoszone przez każdą z nich. Z tych wszystkich przyczyn skarga nie jest zasadna, a podnoszone w niej argumenty są chybione. Organ prawidłowo zastosował prawo. Trafne było tu także odwołanie się do wskazanego w uzasadnieniu decyzji orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyrok z dnia 22 czerwca 2001 r. w sprawie I SA 281/00 (publikacja LEX nr 53942). Wyrok ten dotyczy identycznego stanu faktycznego, tyle że rozpatrywanego na gruncie przepisów ustawy o Straży Granicznej, jednakże z uwagi na zbieżność uregulowań prawnych w tym zakresie w obu ustawach pragmatycznych, poglądy wyrażone w tym orzeczeniu są aktualne także w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.