V SA/Wa 2216/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. T. w B. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania; 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Z.T. w B. Sp. z o.o. z siedzibą w N. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi -stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: k.p.a.) - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. W motywach wskazano, że przedmiotowa decyzja została doręczona stronie 30 kwietnia 2007 r., zaś odwołanie wpłynęło do Agencji 18 maja 2007 r., a więc 4 dni po upływie ustawowego terminu. W skardze - żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia - zarzucono obrazę: - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie i pominięcie tej istotnej okoliczności, iż kompletna, uzupełniona decyzja administracyjna Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...]kwietnia 2007 r. o nr: [...], orzekająca przepadek całości sumy zabezpieczenia złożonego przez Z. T. w B. spółka z o.o., z tytułu pozwolenia na import pszenicy zwyczajnej o nr [...], tj. decyzja zawierająca stosownie do normy art.107 § 1 k.p.a. uzasadnienie prawne, została doręczona skarżącemu (jej pełnomocnikowi) w dniu 8 maja 2007 r., a nie jak błędnie przyjął organ II instancji w dniu 30 kwietnia 2007; - art.111 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne ustalenie początku biegu terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy organ I instancji doręczając pełnomocnikowi strony w dniu 8 maja 2007 r. pismo z dnia 2 maja 2007 r. dokonał faktycznego uzupełnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. o nr [...]; art.112 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na obarczeniu strony negatywnymi skutkami błędnego pouczenia o terminie do wniesienia odwołania zawartego w piśmie z dnia 2 maja 2007 r.; art.134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż strona wniosła odwołanie od ww. decyzji po upływie ustawowego 14- dniowego terminu do jego wniesienia, w sytuacji gdy odwołanie wpłynęło do ARR w dniu 18 maja 2007 r., a więc przed upływem 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu ww. decyzji, tj. przed upływem 14 dni liczonych od dnia 8 maja 2007 r. W odpowiedzi na skargę podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonego aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli podniesionych w skardze. Przede wszystkim wskazać należy, że decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. doręczona stronie w dniu 30 kwietnia 2007 r., nosi prawidłowe pouczenie o trybie jej zaskarżenia. Jednak - co trzeba dostrzec -pismem z dnia 2 maja 2007 r. zmodyfikowano jego treść wskazując, iż "zgodnie z treścią art. 127 i art. 129 k.p.a. od ww. decyzji przysługuje stronie odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które wnosi się za pośrednictwem Prezesa ARR w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji". Bezspornym jest też w sprawie - co na rozprawie potwierdził pełnomocnik skarżącej okazując stosowny dokument - że odwołanie nadano na poczcie 14 maja 2007 r. Jeżeli zatem przyjąć za aktualne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji, to odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Z kolei uwzględniając modyfikację pouczenia dokonaną w piśmie z dnia 2 maja 2007 r., to wniesiony środek zaskarżenia złożono w terminie. Tak więc w sprawie należy opowiedzieć się za którąś z wyżej przedstawionych opcji. Trzeba też zaznaczyć, że każdy kto otrzymuje pouczenie - stosownie do treści art. 9 k.p.a. - nie może domniemywać, iż jest ono sprzeczne z prawem, albowiem byłoby to sprzeczne z kodeksową dyrektywą praworządności. Zdaniem Sądu - w tym składzie - decydujące w sprawie znaczenie ma właśnie art. 9 k.p.a., z którego wynika obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jest oczywiste, że błędne informacje, zwłaszcza ta, o której mowa w piśmie z dnia 2 maja 2007 r., dotycząca trybu zaskarżenia decyzji, nie może przynieść negatywnych skutków. Dokonane pouczenie nie należy do kategorii "należytych" w rozumieniu art. 9 k.p.a. i nosi znamiona dezinformacji (wprowadza -zapewne nieświadomie - w błąd adresata pisma, co do jego uprawnień w zainicjowaniu postępowania odwoławczego). Trudno więc uznać, iż Organ I instancji "czuwał nad tym, aby strona (...) nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa". Nie ulega też wątpliwości, że zapis art.9 k.p.a. ma charakter normatywny i naruszenie jego treści należy tak samo oceniać jak innych przepisów procedury administracyjnej. Reasumując, skoro z treści pisma ARR z dnia 2 maja 2007 r. wynika, że wskazany w nim tryb wniesienia odwołania odnosi się do decyzji tegoż Organu z dnia [...] kwietnia 2007 r., to złożony środek zaskarżenia wniesiono w terminie. Strona bowiem decyzję otrzymała dnia 30 kwietnia 2007 r., zaś nadała odwołanie drogą pocztową w dniu 14 maja 2007 r., a więc z zachowaniem terminu (i trybu wnoszenia) wskazanego w przedmiotowym piśmie. Nie wskazuje się w nim bowiem wymogu zawartego w pkt 3 pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Z tej racji za bezprzedmiotową należy uznać potrzebę odnoszenia się do treści zawartych w skardze. Mając na uwadze treść art.145 § 1 pkt 1c i 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.