II FSK 1109/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędziowie NSA Stefan Babiarz, Jerzy Rypina, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 24/07 w sprawie ze skargi A. M. w przedmiocie bezczynności Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w R. w sprawie nierozpoznania wniosku o umorzenie zaległości podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. M. na rzecz Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w R. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Pismem z 23 stycznia 2007 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wezwał A.M. do stawienia się w urzędzie celem złożenia wyjaśnień w sprawie braku deklaracji dotyczącej opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia udziału w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego przed upływem pięciu lat od dnia nabycia tego prawa (PIT - 23). 2. Odpowiadając na wezwanie organu podatkowego (pismo z 7 lutego 2007 r.) skarżący wyjaśnił, że deklarację na formularzu PIT - 23 przesłał do Urzędu listem poleconym wraz z pismem z 18 stycznia 2005 r. oraz zeznaniem podatkowym o wysokości dochodów osiągniętych w 2004 r. (PIT - 37). Przesyłka listowa złożona została w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. Pismo z 18 stycznia 2005 r. zawierało wyjaśnienia dotyczące braku możliwości dokonania wpłaty należnego podatku oraz wniosek o umorzenie zaległości podatkowej. Do pisma z 7 lutego 2007 r. skarżący załączył kopię deklaracji podatkowej (PIT - 23), kopię dowodu nadania przesyłki listem poleconym oraz kopię pisma z 18 stycznia 2005 r. 3. Organ podatkowy pismem z 28 lutego 2007 r. wyjaśnił skarżącemu, że przedmiotowa przesyłka listowa zawierała jedynie zeznanie podatkowe za 2004 r. (PIT - 37). Nie zawierała zaś deklaracji, na którą powołuje się podatnik (PIT - 23) oraz wniosku o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Następnie, pismem z 4 maja 2007 r. (upomnienie) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wezwał skarżącego do uregulowania zaległości podatkowych (PIT - 23) z odsetkami za zwłokę oraz z kosztami upomnienia. 4. Skarżący odmówił dokonania zapłaty należności wskazanych w upomnieniu i wezwał organ podatkowy do rozpoznania jego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Odwołał się przy tym do swojego pisma z 18 stycznia 2005 r. 5. Organ podatkowy ponownie powiadomił skarżącego, iż do Urzędu nie wpłynął wniosek o umorzenie zaległości podatkowych oraz deklaracja PIT - 23. Dodał, że pismo skarżącego potraktował jako wniosek o umorzenie zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. 6. Pismem z 11 czerwca 2007 r. skarżący wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. o umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych. Powiadomił jednocześnie o wniesieniu skargi na bezczynność tego organu. 7. Pismem z 6 sierpnia 2007 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z ponagleniem "na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie". Uzasadniając ponaglenie odwołał się do swojego pisma z 18 maja 2005 r. zawierającego wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, który to wniosek nie został rozpatrzony przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R.. 8. Prawomocnym postanowieniem z 29 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.M. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. Skarżący nie wyczerpał bowiem trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). Sąd uznał za spóźnione pismo skarżącego z 6 sierpnia 2007 r. 9. Po doręczeniu skarżącemu powyższego postanowienia, pismem z 13 września 2007 r. złożył on ponownie skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. W uzasadnieniu podał, że pismem z 6 sierpnia 2007 r. (ponaglenie) usunął przeszkody formalne do rozpoznania jego skargi na bezczynność organu podatkowego, który nie rozpoznał jego wniosku zawartego w piśmie z 18 stycznia 2005 r. o umorzenie zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT - 23). Oświadczył, że złożył stosowny wniosek wraz z deklaracją na formularzu PIT - 23. Powołał się przy tym na "twardy dowód" w postaci kopii dowodu nadania 20 stycznia 2005 r. przesyłki listowej zawierającej jego zdaniem wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, notarialnie poświadczony odpis deklaracji PIT - 23 oraz zeznanie PIT - 37. Za niewiarygodne uznał wyjaśnienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R., iż w kopercie, na którą powołuje się skarżący, znajdowało się jedynie jego zeznanie podatkowe za 2004 r. (PIT - 37). 10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ppsa oddalił ją. Sąd uznał, że skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie sposób mówić o bezczynności organu wówczas, gdy organ ten nie dysponował wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych skarżącego. Okoliczności sprawy, zgromadzony materiał dowodowy oraz brak działań ze strony skarżącego na przestrzeniu dwóch lat od stycznia 2005 r. pozwalają na wniosek, że brak jest wystarczających podstaw do zobowiązania organu podatkowego do tego, aby rozpoznał wniosek o umorzenie zaległości podatkowych z 18 stycznia 2005 r., przy tym wbrew woli skarżącego. W ocenie Sądu skarżący nie udowodnił, że rzeczywiście złożył pismo z 18 stycznia 2005 r. zawierające wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Nie udowodnił, że przesyłka listowa złożona w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. zawierała poza zeznaniem podatkowym (PIT - 37) także deklarację na formularzu PIT - 23 oraz pismo z 18 stycznia 2005 r., z którego treści wynikałoby, że występuje on z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Na kopercie złożonej w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. znajduje się adnotacja, iż zawierała ona tylko zeznanie podatkowe skarżącego za 2004 r. (PIT - 37). Brak jest zaś adnotacji, iż w kopercie umieszczone zostały inne dokumenty, na które powołuje się skarżący. Dowodem na to, że w kopercie umieszczone zostały poza zeznaniem podatkowym skarżącego za 2004 r. (PIT - 37), także deklaracja PIT - 23 oraz pismo z 18 stycznia 2005 r., nie może być wypełnione przez skarżącego lub jego żonę potwierdzenie nadania przesyłki poleconej. 11. A.M. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi naruszenie: - art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, - art. 300 ppsa w związku z art. 165 kodeksu postępowania cywilnego, - art. 6 kodeksu cywilnego, - art. 57 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 300 ppsa w związku z art. 213 kodeksu postępowania cywilnego Wskazano, że naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało wpływ na wynik sprawy, doprowadzając do bezzasadnego wydania wyroku o oddaleniu skargi na bezczynność Naczelnika II Urzędu Skarbowego w R. w sytuacji gdy skargę należało uwzględnić. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o przyjęcie i rozpoznanie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi na bezczynność Naczelnika II Urzędu Skarbowego w R. 12. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona. 1. Aby skarga kasacyjna była skuteczna należy wykazać jakie przepisy prawa materialnego bądź procesowego i w jaki sposób naruszył Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu (art. 174 ppsa). Zarzuty należy odpowiednio uzasadnić (art. 176 § 1 ppsa). Wskazane, jako naruszone, przepisy materialne muszą pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą, natomiast zarzuty procesowe muszą dotyczyć procedury, którą zastosowano przed sądami administracyjnymi. 2. W świetle powyższych uwag zarzuty skargi kasacyjnej są zupełnie niezrozumiałe: - art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest adresowany do strony, która dokonuje czynności w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 1 tej ustawy, nie ma zatem możliwości naruszenia przez Sąd tego przepisu, - art. 300 ppsa dotyczy postępowania w zakresie obrotu zagranicznego, nie mógł mieć zatem zastosowania w tej sprawie, - sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu cywilnego, art. 6 Kc nie ma również zastosowania w postępowaniu podatkowym, - ani sąd administracyjny ani organy podatkowanie nie stosują przepisów Kpa. Powyższe zarzuty nie miały żadnego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. 3. Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że – poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w § 2 tego artykułu – jest związany podniesionymi w niej zarzutami. Te, które podniesiono nie pozwalają na jakąkolwiek kontrolę zaskarżonego wyroku. 4. W tej sytuacji skarga kasacyjna jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu (art. 184 ppsa). O kosztach postępowania, które obejmują jedynie wynagrodzenie pełnomocnika strony przeciwnej, orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 ppsa.