II SA/Wa 1595/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Maria Werpachowska, Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego - oddala skargę - [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 9b ust. 4 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 97, poz. 674), odmówił nadania L. M. stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu podał, że skarżący na podstawie art. 9d ust. 7 ustawy, złożył udokumentowany wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego i wniosek ten został zarejestrowany w ewidencji pod nr [...]. Po przeprowadzonej analizie formalnej dokumentacji, która nie wykazała braków, wniosek został skierowany do Komisji Kwalifikacyjnej powołanej przez organ na podstawie art. 9g ust. 3 Karty Nauczyciela. W dniu [...] listopada 2006 r. komisja dokonała analizy dorobku zawodowego nauczyciela, przeprowadziła z nim rozmowę i w wyniku podjętego przez nią rozstrzygnięcia, zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593), skarżący nie uzyskał jej akceptacji, z tego powodu, że stosownie do treści § 13 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia, średnia arytmetyczna punktów wynikających z oceny poszczególnych członków komisji wyniosła mniej, aniżeli wymagane 7 punktów. Ponadto komisja zwróciła uwagę, że przedstawione przez nauczyciela opisy i analizy działań są schematyczne oraz krótkie, a w konsekwencji nie odzwierciedlają działań i ich efektów, które miałyby wpłynąć na podniesienie jakości pracy szkoły. Niezależnie od powyższego, komisja wykazała, że brak jest opisów ewaluacji podjętych działań, zaś skarżący zarówno w dokumentacji, jak i podczas rozmowy nie przedstawił umiejętności rozpoznawania i rozwiązywania problemów edukacyjnych oraz wychowawczych, jak również nie wykazał się umiejętnością wdrożenia programu działań edukacyjno – wychowawczych. W dalszej zaś części wykazano pozytywne aspekty jego pracy. Wobec powyższego skarżącemu nie może być nadany stopień awansu zawodowego, mimo odbycia wymaganego stażu trwającego [...] lata i [...] miesięcy, uzyskania pozytywnej oceny dorobku zawodowego i spełnienia wymagań kwalifikacyjnych określonych w art. 9 ustawy. W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2007 r. do Ministra Edukacji Narodowej skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i w obszernym uzasadnieniu przedstawił swój dorobek zawodowy oraz stwierdził, że żaden z ekspertów komisji nie posiadał doświadczenia, ani też kwalifikacji odpowiadającej jego specjalności zawodowej – [...]. Żaden z ekspertów nie prowadził, tak jak on, zajęć w charakterze nauczyciela oddelegowanego do miejskiego zakładu budżetowego, aby w ramach etatu szkoły publicznej prowadzić opłacane przez uczniów lekcje wychowania fizycznego – [...]. Ponadto w jego szkole utworzono klasę sportową o charakterze [...], a żaden z ekspertów nie ma specjalności wymaganej do prowadzenia zajęć specjalistycznych w klasie o takim charakterze. Tylko jeden z nich posiada specjalność odpowiadającą typowi i rodzajowi szkoły, w której jest zatrudniony oraz specjalność zawodową nauczyciela. W dalszej części przedstawił zarzuty dotyczące stażu, jednakże skonstatował, że po jego interwencji wyeliminowano je w trakcie postępowania, przy czym dalej odniósł się do sprawy toczącej się przed Sądem Pracy. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2007 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania powołał się ponownie na kwestie dotyczące stosunku pracy. Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu – powołując się na dotychczasowe ustalenia i argumenty przedstawione już przez organ pierwszej instancji – podał, że organ jest związany merytorycznym rozstrzygnięciem komisji kwalifikacyjnej i nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów stwierdził, że są one nietrafne, bowiem powołani eksperci spełniają warunki zawarte w § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej, tzn. jeden z nich jest ekspertem w zakresie wychowania fizycznego [...], drugi z nich to ekspert w zakresie wychowania fizycznego [...], zaś trzeci to ekspert w zakresie nauczania początkowego, wychowania do życia w rodzinie i wychowania fizycznego,[...]. Pozostałe zaś zarzuty dotyczą postępowania przed sądem pracy, a inne warunki niezbędne do mianowania go na kolejny stopień awansu zawodowego zostały spełnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący L. M. zarzucił zaskarżonej decyzji, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dotyczy sprawy poprzednio już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, zaś dalej zarzucił organowi, że naruszył przepis art. 6, 35, 36, 10 § 1, 79, 81 k.p.a. i nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu natomiast podał, że decyzja organu została wydana dopiero po 7 miesiącach, zaś będąca członkiem komisji dyrektor szkoły, podlegała wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1, 4 i 6 k.p.a., bowiem był z nią w sporze prawnym, zaś oskarżyciel publiczny złożył do sądu wniosek o uznanie jej winną naruszenia jego praw pracowniczych. W dalszej części powtórzył zarzuty z odwołania dotyczące kwalifikacji ekspertów i w konsekwencji wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 97, poz. 674 ze zm.), warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3, odbycie stażu, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1-3, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6, oraz w przypadku nauczyciela mianowanego – uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie. W rozpoznawanej sprawie L. M. spełnił przesłankę dotyczącą wymagań kwalifikacyjnych, odbył staż zakończony pozytywną oceną dorobku zawodowego, jednakże nie spełnił trzeciej z nich, a mianowicie nie uzyskał akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Jak wynika z akt sprawy, komisja w trakcie posiedzenia dokonała analizy dorobku zawodowego skarżącego i przeprowadziła z nim rozmowę, po skierowanym przez niego wniosku w myśl art. 9b ust. 2 Karty Nauczyciela i spełnieniu warunków z art. 9b ust. 3a. Natomiast organ nie ma uprawnień, podobnie jak Sąd, do badania merytorycznej części uzyskania, bądź nie, akceptacji komisji i w tej sytuacji rola Sądu sprowadza się do kontroli formalnej części postępowania przed komisją. W związku z tym, według art. 9g ust. 3 ustawy, komisję kwalifikacyjną dla nauczycieli ubiegających się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego powołuje organ sprawujący nadzór pedagogiczny, a w jej skład: 1) przedstawiciela organu sprawującego nadzór pedagogiczny, jako jej przewodniczącego, 2) dyrektora szkoły, 3) trzech ekspertów z listy ekspertów ustalonej przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. Stosownie zaś do brzmienia § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593 ze zm.), organ powołujący komisję kwalifikacyjną lub komisję egzaminacyjną dla nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego, ustalając skład komisji, zapewnia w niej udział ekspertów posiadających kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole tego samego typu i rodzaju co szkoła, w której nauczyciel jest zatrudniony, z których co najmniej jeden jest zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć, co nauczyciel. Analizując zarzuty skarżącego w świetle powyższych przesłanek należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Otóż – wbrew stanowisku skarżącego – powołani w skład komisji eksperci spełniali przesłanki wyszczególnione w powołanym wyżej przepisie. Jak wynika z protokołu posiedzenia komisji, J. L. B. posiada kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w tego samego rodzaju szkole, co skarżący, jest zatrudniony w szkole tego samego typu i naucza ten sam przedmiot, co skarżący. Podobnie M. K. posiada kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w tego samego rodzaju szkole, co skarżący, jest zatrudniona w szkole tego samego typu i naucza ten sam przedmiot, co skarżący, a W. B. posiada kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w tego samego rodzaju szkole, co skarżący i naucza ten sam przedmiot, co skarżący. Reasumując, to że eksperci nie prowadzili, tak jak skarżący, zajęć w charakterze nauczyciela oddelegowanego do miejskiego zakładu budżetowego i że nie mają specjalności wymaganej do prowadzenia zajęć w zakresie [...], nie ma żadnego znaczenia w świetle przytoczonych przepisów. W dalszej części stwierdzić należy, że zarzut skarżącego o niewłaściwym powołaniu w skład komisji I. J., również nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim Karta Nauczyciela nie odwołuje się do procedury przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego w części dotyczącej prac komisji kwalifikacyjnej i w § 15 cytowanego już wyżej rozporządzenia stanowi się, że w sprawach dotyczących prac komisji kwalifikacyjnej oraz komisji egzaminacyjnej nieuregulowanych w rozporządzeniu, decyduje komisja w drodze głosowania, zwykłą większością głosów obecnych na posiedzeniu członków. Zatem, gdyby skarżący przed posiedzeniem komisji złożył np. wniosek o wyłączenie powyższej osoby z jej składu, tak jak uczynił to w stosunku do przedstawiciela związku zawodowego, to jedynie w opisanym powyżej trybie komisja mogłaby się do niego ustosunkować. Co wcale jeszcze nie przesądza o możliwości wyłączenia jej ze składu, bowiem nie można nie zauważyć, że jest ona dyrektorem szkoły, a przepis wspomnianego już wyżej art. 9g ust. 3, bezwzględnie przewiduje w składzie komisji udział dyrektora szkoły i nie pozostawia dla jej udziału żadnego wyjątku. W tej sytuacji nie naruszono – zdaniem Sądu – przywołanych przez skarżącego w skardze przepisów i nie występują w rozpoznawanej sprawie przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Tym bardziej, że każdy z członków komisji ocenił spełnienie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego, w punktach według skali od 0 do 10 i na podstawie liczby punktów przyznanych przez poszczególnych członków komisji, obliczono średnią arytmetyczną, z tym, że odrzucono jedną najwyższą i jedną najniższą ocenę punktową. W ten sposób skarżący nie uzyskał akceptacji komisji, bowiem średnia arytmetyczna nie wyniosła co najmniej 7 punktów. Ponadto z przebiegu pracy komisji kwalifikacyjnej sporządzono protokół zawierający datę i miejsce posiedzenia komisji, imiona i nazwiska członków komisji, pytania zadane nauczycielowi w czasie rozmowy kwalifikacyjnej oraz udzielone przez niego odpowiedzi, uzyskane oceny punktowe, średnią arytmetyczną punktów, uzasadnienie rozstrzygnięcia komisji i jej podpisy. Zatem spełniono warunki formalne wyszczególnione w § 13 ust. 2 – 4 oraz w § 14 ust. 1 wspomnianego już wyżej rozporządzenia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.