II SA/Gl 805/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy referent Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...)r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] roku, nr [...], wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) sprzeciw wobec zgłoszonego przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w W. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń bezobsługowej stacji bazowej małej mocy (do [...] W) na istniejącym budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] w C. W uzasadnieniu podał, że wnioskowane roboty budowlane miały polegać na wykonaniu na dachu budynku mieszkalnego dwóch konstrukcji stalowych o wysokościach [...] m i [...] m i umocowanie do nich anten oraz stalowego rusztu w celu zainstalowania na nim urządzeń i szafy. Następnie wskazał, że w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) zamieszczona została definicja masztu antenowego zgodnie, z którą jest to antenowa konstrukcja wsporcza z odciągami. W związku z tym uznał, że zgłoszone przez Spółkę roboty budowlane polegające na wykonaniu masztów antenowych należało zakwalifikować jako rozbudowę lub nadbudowę budynku. Przystąpienie do tych robót wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie zostały one wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Dalej organ wskazał, że inwestor dokonując zgłoszenia opisanych robót budowlanych nie podał mocy przewidzianych do instalacji anten w związku z tym poinformował inwestora, że zgodnie z art. 30 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga jedynie instalacja urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 20006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Zauważył też, że instalowanie urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne może mieć jednak miejsce na istniejących już wieżach i masztach antenowych. Dodatkowo organ I instancji pouczył inwestora, że w zależności od treści złożonego wniosku o pozwolenie na budowę może on ubiegać się łącznie o uzyskanie pozwolenia na budowę masztu antenowego oraz zainstalowanie urządzeń wymagających zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy Prawo budowlane, bądź odrębnie uzyskać pozwolenie na budowę masztu oraz zgłosić zamiar instalacji takich urządzeń. Wreszcie wskazał, że w przypadku instalowaniu na obiektach budowlanych masztów stanowiących rozbudowę lub nadbudowę należy uprzednio uzyskać ostateczną decyzję o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego . W odwołaniu od tej decyzji Spółka [...] wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c, art. 3 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto odwołująca się zarzuciła także naruszenie przez Prezydenta Miasta C. art. 2 Konstytucji R.P. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. W ocenie skarżącej zgłoszone przez urządzenia przewidziane do instalacji na istniejącym obiekcie budowlanym objęte zostały zwolnieniem przewidzianym w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego niezależnie od tego czy stanowią nadbudowę czy rozbudowę obiektu budowlanego. W szczególności urządzeniem budowlanym jest także konstrukcja wsporcza pod anteny radiokomunikacyjne instalowana na obiektach budowlanych i nie stanowi ona nadbudowy ani rozbudowy tego obiektu. Spółka wskazała również, że brak obowiązku uzyskania pozwolenia na instalowanie urządzeń stacji bazowej wynika wprost z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit c nakładającego obowiązek dokonania zgłoszenia dla robot budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na poparcie takiej wykładni przywołanych przepisów Prawa budowlanego skarżąca przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 pkt 6 przywołanej ustawy skarżąca wskazała, że Prezydent C. nie uzasadnił swojego twierdzenia, że przedmiotem zgłoszenia była nadbudowa lub rozbudowa obiektu budowlanego. Zauważyła też, że używając w tym stwierdzeniu spójnika "lub" organ dał wyraz temu iż sam tego nie wie. W tej kwestii organ oparł się bowiem jedynie na piśmie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., w którym wskazano iż konstrukcje wsporcze stacji bazowych instalowane na istniejących obiektach mogą stanowić nadbudowę bądź rozbudowę obiektu budowlanego. Odwołując się do definicji rozbudowy i nadbudowy zamieszczonych w komentarzach do Prawa budowlanego Spółka [...] podniosła także, że instalacja masztu antenowego nie może stanowić nadbudowy, czy rozbudowy budynku, gdyż nie zwiększa to jego wysokości ( jest ona bowiem liczona do kalenicy dachu) oraz charakterystycznych parametrów. Zdaniem Spółki organ I instancji w przypadku powzięcia wątpliwości, co do okoliczności faktycznych wynikających z dokonanego zgłoszenia winien wystąpić o ich wyjaśnienie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Z obowiązku tego się jednak nie wywiązał przez co naruszył regułę proporcjonalności wynikającą z przewidzianej w art. 2 Konstytucji R.P zasady demokratycznego państwa prawnego. Prezydent C. nie wywiązał się też z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego naruszając art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Naruszył wreszcie art. 107 § 3 k.p.a. niewyjaśniając dostatecznie w uzasadnieniu decyzji swojego stanowiska dotyczącego uznania, iż budowa zgłoszonej stacji wymaga pozwolenia na budowę. Odwołująca się Spółka zauważyła wreszcie, że budowlami są wolno stojące konstrukcje wsporcze, które wymagają pozwolenia na budowę, nie są nimi jednak konstrukcje wsporcze będące urządzeniami technicznymi. Budowlami są również wolno stojące szafy telekomunikacyjne, ale na mocy art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego zostały one zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlegają tylko obowiązkowi zgłoszenia. Wojewoda S. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro w świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego obowiązkiem zgłoszenia zostały objęte obiekty emitujące pola elektromagnetyczne będące w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska instalacjami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, to należało uznać, że inwestor wywiązał się z obowiązku zgłoszenia instalacji anten, nawet jeśli nie podał ich parametrów kwalifikujących je do sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odmiennie sytuacja przedstawia się w przypadku wykonania dwóch konstrukcji stalowych (masztów) i ustawieniu szaf z urządzeniami, które będąc częściami budowlanymi stacji bazowej telefonii komórkowej stanowią budowle, o jakich mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym - zdaniem Wojewody - należało podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie mieści się w zakresie objętym art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. W szczególności organ odwoławczy zauważył, że w art. 29, ani też w art. 30 Prawa budowlanego nie została wymieniona budowa masztów i w konsekwencji wymaga ona uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę wymaga także budowa urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego stacji. W tym stanie rzeczy zdaniem Wojewody organ I instancji organ nie naruszył art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż miał obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia budowy masztu antenowego oraz urządzenia elektrycznego i sterujaco-transmisyjnego stacji. Niezasadny był także zarzut naruszenia dyspozycji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem nawet uprzednie wezwanie do uzupełnienia wniosku nie skutkowałoby odstąpieniem organu od wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, gdyż żadna z części planowanej inwestycji nie miała znamion określonego w tym przepisie urządzenia o wysokości powyżej 3 m. Prawidłowo zinterpretowany został także przez Prezydenta Miasta art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego poprzez uznanie, że odnosi się on jedynie do instalowania anten rozsiewczych i anten radiolinii. Zdaniem Wojewody postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie uchybiało też zasadom postępowania administracyjnego wskazanym w art. 7 i art. 8 k.p.a., a także spełniało wymogi art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. i w związku z tym nie można było wreszcie stwierdzić naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Spółka z o.o. domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy błędnie wniesionego sprzeciwu, w sytuacji gdy nie było podstaw do jego wniesienia. Podniosła także naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c) Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie obejmuje konstrukcji wsporczej oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 3 i pkt 6 tej ustawy powodującą uznanie zgłoszonej konstrukcji wsporczej za budowlę i uznanie, że instalacja urządzeń w postaci konstrukcji stalowej pod anteny radiokomunikacyjne oraz rusztu pod urządzenia elektryczne i sterujące stanowi nadbudowę lub rozbudowę obiektu budowlanego. Ponadto Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę oraz brak uzasadnienia, dlaczego konstrukcja wsporcza została uznana za odrębną część budowlaną. Wreszcie skarżąca zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i art. 2 Konstytucji R.P. poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu. W uzasadnieniu skarżąca w zasadzie powtórzyła argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej uzupełniając ją bogatą analizą orzecznictwa sądów administracyjnych z uwzględnieniem zmian, które zaszły w przepisach ustawy - Prawo ochrony środowiska i ustawy – Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymując swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] r. roku skarżąca Spółka podtrzymała swoje stanowisko zajęte w skardze zarzucając, że odpowiedź na skargę udzielona przez Wojewodę S. nie spełnia wymagań pisma procesowego, bowiem organ nie ustosunkował się w niej do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa. Dodatkowo skarżąca wskazała na mające służyć poparciu jej stanowiska kolejne wyroki, tym razem Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach i w Opolu., a także na decyzje Wojewody M.. Do pisma dołączone zostały odpisy części z powołanych orzeczeń . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonujący, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem uznał, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że zamiarem skarżącej było wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej małej mocy na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w C. Zgłoszenie wykonania robót budowlanych Spółka oparła na przepisach art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy Prawo budowlane. Stosownie do pierwszego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, zgodnie zaś z drugim przepisem zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przywołane regulacje stanowią wyjątek od wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady, zgodnie, z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega wątpliwości, że do urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ustawodawca zaliczył instalacje emitujące pola elektromagnetyczne, wynika to bowiem z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit c tej ustawy. Ostatnio wskazany przepis wykładany a contrario zwalnia inwestora nie tylko od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale także od obowiązku zgłoszenia zamiaru przystąpienia do instalacji takich urządzeń w przypadku, gdy nie zaliczają się one do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. W art. 51 ust. 8 pkt 1 tej ustawy zamieszczona została delegacja dla Rady Ministrów upoważniająca ten organ do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o tę delegację Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowiska ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) W § 3 ust. 1 pkt 8 lit a tego rozporządzenia wskazano, że do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy zaliczyć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 Mhz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje należało zatem przyjąć, że roboty budowlane polegające na instalacji na dachu istniejącego budynku anten stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymagały zgłoszenia właściwemu organowi, bowiem zgodnie z wnioskiem miały one emitować pole poniżej [...] W. W ocenie Sądu na zajęcie takiego stanowiska nie mogła mieć wpływu techniczna możliwość przestawienia przez operatora zainstalowanego urządzenia na emitowanie pól o większej mocy. Kierując się powyższymi ustaleniami należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że obowiązek zgłoszenia przystąpienia do realizacji przedmiotowych robót wynikał zatem jedynie z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b Prawa budowlanego i dotyczył realizacji dwóch masztów antenowych o wysokości odpowiednio [...] m i [...] m. Zdaniem orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji wspomnianych masztów nie można było jednak potraktować jako części przewidzianego do zainstalowania na dachu budynku urządzenia, gdyż stanowiły one odrębne budowle wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Dodatkowo zdaniem Wojewody pozwolenia takiego wymagała ponadto także budowa urządzenia elektrycznego i sterująco – transmisyjnego, gdyż nie zostało ono objęte hipotezą art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego. Odnosząc się do tych kwestii w pierwszym rzędzie podnieść należy, że skład orzekający Sądu nie podzielił stanowiska organów obu instancji, a także częściowo stanowiska Spółki [...], zgodnie z którym zgłoszone anteny, maszty antenowe wraz z ich konstrukcją wsporczą oraz przewidziana do posadowienia na stalowym ruszcie szafa zawierająca urządzenia elektryczne i sterująco-transmisyjne stacji należało, czy też można było, potraktować jako odrębne obiekty. Wymienione wyżej elementy składały się bowiem na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które jako przewidziane do zainstalowania na istniejącym obiekcie budowlanym zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Odnosząc się do pozostałych poglądów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przede wszystkim wskazać przyjdzie, że nie znajduje oparcia w przepisach Prawa budowlanego stanowisko iż instalacja na dachu budynku masztów antenowych stanowi budowę obiektu wskazanego w art. 3 pkt 3 tej ustawy. We wspomnianym przepisie, bowiem jest mowa o wolno stojącym maszcie antenowym, a nie jest nim przecież rurowy maszt wraz z odciągami zainstalowany na dachu budynku. Brak jest także podstaw prawnych do potraktowania instalacji tego rodzaju masztów na dachu budynku jako rozbudowy bądź nadbudowy budynku. Nietrafnym jest wreszcie użyty w uzasadnieniu decyzji organu I instancji argument odwołujący się do definicji masztu antenowego zamieszczonej w § 3 pkt 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane. Zgodnie z tą definicją maszt antenowy jest to antenową konstrukcją wsporczą z odciągami. Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia przez antenową konstrukcję wsporczą należy rozumieć konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych. Powyższe ustalenia definicyjne dowodzą zatem jedynie – na co wskazano już wyżej - że anteny wraz z ich konstrukcjami wsporczymi stanowią część jednego urządzenia technicznego. Wspomniana całość techniczna stanowi zaś budowlę tylko w przypadku, gdy jej składnikiem budowlanym będzie wolnostojący maszt antenowy. Przeprowadzone rozważania prowadzić muszą do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z obrazą art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten znajduje, bowiem zastosowanie jedynie wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, co nie miało miejsca w kontrolowanej sprawie. Niezależnie od powyższego dodatkowo wskazać przyjdzie, że jeżeli z uzasadnionych powodów organ powziąłby wątpliwość, co do projektowanej mocy stacji bazowej, bądź sposobu instalacji masztów antenowych mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi, pogorszenie stanu środowiska, czy warunków zdrowotno-sanitarnych, bądź ewentualnie wprowadzenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich to przed wydaniem decyzji winien był wydać postanowienie w przedmiocie ewentualnego uzupełnienia zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zaznaczyć w tym miejscu też przyjdzie, że nawet gdyby projektowane zamierzenie wymagało uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację, to niedołączenie takiej decyzji do dokonanego zgłoszenia również nakładało na organ obowiązek wezwania w drodze postanowienia do uzupełnienia zgłoszenia. W przypadku wydania takiego postanowienia 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, rozpocząłby bieg dopiero po uzupełnieniu zgłoszenia o tę decyzję (art. 30 ust. 5a ustawy). W przypadku zaś gdyby nie uzupełniono w wyznaczonym terminie zgłoszenia organ mógł wnieść sprzeciw w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 in fine Prawa budowlanego, w takiej sytuacji nie zachodziły bowiem przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Należy wreszcie zwrócić uwagę, iż w stosunku do inwestycji niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość nałożenia takiego obowiązku w drodze decyzji (art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego) w przypadku wystąpienia jednej z wyżej już wymienionych przesłane. Na organie w takiej sytuacji ciąży jednak obowiązek wykazania, iż któraś z przesłanek wskazanych w przepisie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wystąpiła. W kontekście powyższych rozważań należało uznać za zasadne także zarzuty skargi dotyczące naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu uchybienia te nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogły stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. W kwestii niewykonalności zaskarżonego orzeczenia do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Wojewoda S. ponownie rozpatrując odwołanie skarżącej uchyli decyzję Prezydenta Miasta C. i biorąc pod uwagę materialnoprawny charakter 30 - dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu umorzy postępowanie organu I instancji.