II SA/Wr 613/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alicja Palus, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...] w W. na postanowienie Wojewody D z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 391zł (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt jeden zł) tytułem kosztów postępowania sądowego Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez skarżącego. Według przytoczeń zawartych w uzasadnieniu, decyzją z dnia[...]. Prezydent W. udzielił pozwolenia na budowę na rzecz inwestora Społki A w W. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 28 maja 2007r. i ten w dniu 11 czerwca 2007r., zatem w terminie ustawowym, złożył odwołanie. Jednym z zarzutów odwołania było niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącego. Pełnomocnikiem tym był adwokat, który udzielił pełnomocnictwa innemu adwokatowi, a ten kolejno aplikantowi adwokackiemu. Pełnomocnictwo obejmowało dokonywanie w imieniu skarżącego wszelkich czynności przed wszystkimi organami administracji publicznej w sprawie. Decyzji nie doręczono żadnemu z pełnomocników tej strony. Było to jednoznaczne z pominięciem strony (art. 145§1 pkt 4 k.p.a.) w wyniku rażącego naruszenia art. 40 §2 k.p.a. Doręczenie pisma stronie było bezskuteczne. Decyzja organu I instancji pozostaje zatem bezskuteczna, nie weszła do obrotu prawnego i dlatego brak jest przedmiotu zaskarżenia. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 40§2 k.p.a. W uzasadnieniu wywodził, że samo niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi nie pozbawiło go możności udziału w postępowaniu odwoławczym. Nie jest niezbędne doręczenie decyzji pełnomocnikom substytucyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec niedołączenia przez organ akt organu I instancji przy składaniu odpowiedzi na skargę, organ został wezwany do uzupełnienia akt sprawy o zwrotne poświadczenie odbioru decyzji przez strony. Po uzupełnieniu akt okazało się, że decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona inwestorowi oraz pozostałym stronom postępowania, biorącym w nim udział. Skarżącemu doręczono decyzję w dniu [...] i w dniu [...] złożył on odwołanie za pośrednictwem poczty, zatem w terminie (art. 129§2 i art. 57§1 i 5 k.p.a.). Z powyższych okoliczności faktycznych wynika niewątpliwie, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania nastąpiło z istotnym naruszeniem art. 134§2 k.p.a. Przepis art. 32 k.p.a. przyznaje stronie możność skutecznego procesowo działania przez pełnomocnika. Możność ta nie wyklucza osobistego działania w postępowaniu przez stronę we wszelkich czynnościach procesowych. Gdy strona skorzysta z tej możności, nie powinna zostać narażona na ujemne skutki procesowe wysnuwane z uchybień organu bądź pełnomocnika, gdy własnym działaniem usunęła obawę doznania tychże skutków. Organ z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. nie doręczył decyzji stronie. Naruszenie przepisów o doręczeniach wywołuje rozmaite skutki procesowe oraz może uruchomić środki prawne w celu uchronienia strony od ujemnych następstw tego naruszenia. Ale w nin. te ujemne następstwa nie powstały. Strona bowiem w przewidzianym ustawowo terminie złożyła odwołanie od decyzji, własnym działaniem niwelując skutki procesowe uchybienia organu. Na tle art. 109-110 i art. 134 k.p.a. powtarzane są tezy, że przesłanką prawnego istnienia decyzji jest jej doręczenie "stronie", w braku doręczenia decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego i dlatego odwołanie (wobec braku przedmiotu zaskarżenia) jest niedopuszczalne. Tezy te są niewątpliwie słuszne w przypadku udziału w postępowaniu "strony" (jednej strony). W przypadku wielości stron, zarówno biorących udział w postępowaniu, jak i pominiętych, po doręczeniu decyzji chociażby jednej z nich, następuje wejście decyzji do obrotu prawnego, zaś wszelkie strony pozostałe mogą procesowo skutecznie złożyć odwołanie, będące odwołaniem dopuszczalnym. W kwestii liczby doręczeń wymaganych w razie wielości pełnomocników można zauważyć, że art. 32 i art. 40 §2 k.p.a. stanowią o pełnomocniku (jednym pełnomocniku). Inne procedury prawne regulują dozwoloną liczbę pełnomocników i ustanawiają powinność doręczenia tylko jednemu z nich, co mogłoby uzasadniać sięgnięcie do analogii. Wymóg doręczenia pełnomocnikowi nie powinien być rozumiany jako powinność dokonania doręczeń do więcej niż jednego pełnomocnika. Z ostrożności należy dodać, że uwagi te w żadnym zakresie nie odnoszą się do problemu dopuszczalności ustanowienia przez stronę kilku pełnomocników. Z tych względów oraz na podstawie art. 145§1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie. J.T. 04.02.08r.