II SA/Lu 691/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 Nr 156, poz. 1118), zwanej dalej prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T.L. nałożył na K. K. obowiązek wykonania w terminie do 30 grudnia 2006 r. w poziomie strychu budynku mieszkalnego położonego przy ul. K. ściany oddzielenia przeciwpożarowego wysuniętej na wysokość 30 cm powyżej płaszczyzny dachu, opartej na istniejącym podciągu i słupach stalowych istniejących na parterze budynku. Z uwagi na to, iż żadna ze stron postępowania nie wniosła odwołania od powyższej decyzji, stała się ona ostateczna przed organem pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] r. znak [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. L. stwierdził wykonanie przez K. K. obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] r. znak [...]. Powyższa decyzja z dnia [...] r. została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] r. znak [...], wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż jedyną możliwą konsekwencją wykonania przez K. K. obowiązku nałożonego w ostatecznej decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego jest stwierdzenie wykonania tego obowiązku w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję wniosła I. D., zarzucając jej obrazę przepisów prawa budowlanego, tj. art. 48 i wnosząc o jej uchylenie bądź zmianę poprzez nakazanie rozbiórki wykonanej samowolnie przez K. K. nadbudowy ścian szczytowych, nadwieszonej części dachu – okapu oraz dobudówki wchodzącej w część działki skarżącej. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w jej ocenie wykonanie wyżej wymienionych robót budowlanych przez K. K. stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego, a niewykonanie obowiązków nałożonych na nią postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 cyt. ustawy, powinno skutkować nakazem rozbiórki obiektu, zgodnie z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, wskazując, iż skoro K. K. wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku, to należało orzec o stwierdzeniu jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż K. K. wykonała obowiązek nałożony na nią decyzją organu nadzoru budowlanego z dnia [...] r. znak: [...], polegający na wykonaniu w poziomie strychu budynku mieszkalnego położonego przy ul. K. ściany oddzielenia przeciwpożarowego wysuniętej na wysokość 30 cm powyżej płaszczyzny dachu, opartej na istniejącym podciągu i słupach stalowych istniejących na parterze budynku. Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, zgodnie z którym, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W związku z tym, iż nadbudowa budynku położonego przy ul. K. została zakończona w 1998 r., organ nie wydał postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego i stąd nie obowiązywał go dwumiesięczny termin na wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy (art. 51 ust. 7 cyt. ustawy). Istotne w niniejszej sprawie jest to, iż powyższa decyzja stała się ostateczna, gdyż nie została zakwestionowana przez żadną ze stron postępowania, w tym przez skarżącą, która decyzję otrzymała w dniu 30 sierpnia 2006 r. (k. 200 akt organu pierwszej instancji) wraz z pouczeniem o przysługującym prawie i terminie do wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Sąd w niniejszej sprawie nie zajmował się kwestią ewentualnej wadliwości tejże decyzji, gdyż wykraczałoby to poza ramy postępowania, a ponadto, zgodnie z zasadą domniemania ważności aktu administracyjnego, akty administracyjne, jako prawomocne formalnie, funkcjonują w obrocie prawnym i wywołują skutki prawne, jeśli nie zostały skutecznie zakwestionowane w prawem przewidziany sposób. Skoro zatem decyzja z dnia [...] r. znak: [...] nie została wzruszona zarówno w administracyjnym toku instancji, jak również w żadnym z kodeksowych nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych, pozostaje ona w obrocie prawnym i wiąże Sąd w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 3 prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku (pkt 1) albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 2). Z gramatycznej konstrukcji tego jednoznacznego w swej treści przepisu wynika zatem, iż wykonanie przez adresata ostatecznej decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego nałożonego w niej obowiązku, obliguje organ nadzoru budowlanego do stwierdzenia wykonania tego obowiązku (użycie przez ustawodawcę trybu oznajmującego: "wydaje decyzję"), nie pozostawiając mu w tym względzie żadnej swobody. W zaistniałej sytuacji, wobec obowiązywania w obrocie prawnym decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego i wykonania przez adresata tej decyzji nałożonego w niej obowiązku, organ odwoławczy nie mógł przyjąć wadliwości zaskarżonej decyzji stwierdzającej wykonanie tego obowiązku na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego. Z tych względów, Sąd, działający na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.