II SA/Kr 1204/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: NSA Izabela Dobosz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. C. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Burmistrz Miasta [...] odmówił Przedsiębiorstwu Deweloperskiemu "[...]" wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na terenie położonym w [...] w rejonie ul. [...] w granicach obszaru objętego wnioskiem. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 59, art. 60, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). W uzasadnieniu powyższej decyzji Burmistrz Miasta [...] powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) i wskazał, że wnioskowana inwestycja to budowa zespołu pięciu budynków jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na działkach nr [...] i [...] obr. [...] położonych w rejonie ul. [...] w [...]. W wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy w terenie oraz na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 ustalono istniejące linie zabudowy na działkach sąsiednich i wkreślono je jako kontynuację na przedmiotowych działkach. Wnioskowana inwestycja wykracza poza teren wyznaczony liniami zabudowy, co spowoduje naruszenie tylnej linii zabudowy - ustalonej jako kontynuacja. W trakcie postępowania nie uwzględniono zmiany wniosku przez inwestora, która obejmowała inną liczbę budynków i mniejszą intensywność zabudowy. Wnioskodawca bowiem nie określił jednoznacznie sposobu zagospodarowania terenu, a żadne z alternatywnych rozwiązań nie rozwiązało sprzeczności z wyznaczoną linią zabudowy. W uzasadnieniu wskazano także, że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów. W odwołaniu od powyższej decyzji Przedsiębiorstwo Deweloperskie "[...] " Sp. z o. o. z siedzibą w [...] domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzji I instancji zarzucono, że została wydana niezgodnie z istniejącym stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności sprzeczna z prawem jest ustalona przez Burmistrza linia zabudowy. Kwestię wymagań dotyczących ustalenia linii zabudowy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy..., gdyż [...] nie posiada aktualnie miejscowego planu. W niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć § 4 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku, gdy linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. W rozpatrywanym przypadku linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok biegnący od dz. ewid. [...] poprzez dz. ewid. [...] i [...] do działki [...] Tym samym obowiązująca linia nowej zabudowy - ustalona jako kontynuacja linii zabudowy budynku znajdującego się w większej odległości od pasa drogowego - zgodna jest linią zabudowy planowanego zamierzenia budowlanego. Organ miał dokonać analizy usytuowania linii nowej zabudowy na wyznaczonym obszarze analizowanym, a nie jakiejś dowolnej, hipotetycznej zabudowy według arbitralnego wyznaczenia obszaru analizowanego. W tych okolicznościach, wobec spełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymienionego rozporządzenia, organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z § 3 ust. 1 - 2, § 4 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w znakomitej większości stanowią cytaty odnośnych przepisów rozporządzenia, natomiast wyjaśnienie istoty sprawy faktycznie zostało pominięte. Charakter rozstrzygnięcia wymaga natomiast wyczerpującego i starannego uzasadnienia, z wyjaśnieniem przyjęcia linii zabudowy w sposób wynikający z przeprowadzonej analizy lokalizacyjnej w oparciu o przepisy rozporządzenia. Akta sprawy wskazują nadto, że organ przyjął - wraz z wnioskiem inwestora - wstępną analizę sporządzoną przez pełnomocnika wnioskodawcy ("notatka służbowa" z dnia [...] r.), a następnie wykonał powtórną analizę, której wnioski zostały sformułowane w sposób całkowicie odmienny. Kolegium oceniło, że w obu przypadkach analiza została sporządzona z naruszeniem przepisów § 3 rozporządzenia, bez określenia granic analizowanego obszaru. Wnioski z tak wykonanej analizy nie mogą być w pełni miarodajne. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność dokonania stosownej wykładni przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia w nawiązaniu do zabudowy na działkach nr 871/1, 871/2 i 873, które są niewątpliwie działkami sąsiednimi w zrozumieniu wymienionego przepisu w stosunku objętej wnioskiem działki nr 317/1. Szczególnie staranne uzasadnienie rozstrzygnięcia jest także konieczne z uwagi na inny aspekt sprawy, dotyczący kwestii zagrożenia ładu przestrzennego i sprzeczność z prawem układu urbanistycznego zaproponowanego przez wnioskodawcę. Sprzeczność z prawem - jeżeli takiej dopatrzył się organ - winna być wyjaśniona i uzasadniona. W kwestii ochrony krajobrazowej przedmiotowego terenu pozostaje w obiegu prawnym postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. znak: [...]. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. Ś. , M. B. , M. G., A. C. i M. M. zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wadliwą i powierzchowną interpretację dowodów. W ocenie skarżących organ odwoławczy naruszył słuszny interes obywateli reprezentowany przez Burmistrza Miasta. Skarżący zakwestionowali stwierdzenie Kolegium o nieuwzględnieniu w przeprowadzonej analizie działek o numerach [...] i [...] oraz [...] obręb [...]. Działki te były rozpatrywane, czego dowodem jest wyszczególnienie ich w dokumentach sprawy (tabela i mapa). Zarzucono też, że Kolegium pominęło fakt, że proponowana zabudowa narusza prawo ładu przestrzennego. Jest ona bowiem sprzeczna z porównywalnym, dostępnym z tej samej drogi ulicowym układem urbanistycznym, a wymienione działki nie mogą być porównywalne, gdyż stanowią inny układ urbanistyczny - nie bezpośrednio dostępny z tej samej drogi publicznej. Ponadto objęte wnioskiem "budynki jednorodzinne" nie mają takiego charakteru i są typowym zorganizowanym osiedlem wielorodzinnym, co potwierdzają wcześniej przedstawione rysunki. W obszarze analizowanym nie występuje tego typu zabudowa. Uwagi organu odwoławczego dotyczące wykładni linii zabudowy są dla skarżących niezrozumiałe, gdyż ustalenia właściwego rozporządzenia są ich zdaniem jednoznaczne i nie wymagają dodatkowej interpretacji. Zastrzeżenia w zakresie sprzeczności złożonej wraz w wnioskiem analizy i analizy wykonanej przez Urząd Miasta są nieuzasadnione, gdyż Burmistrz Miasta nie powierzył wykonania takiej analizy architektowi reprezentującemu inwestora, tym bardziej, że nie jest on całkowicie bezstronny reprezentując interesy wnioskodawcy. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że nie określono obszaru analizowanego jest nietrafne, gdyż wyraźnie podano w dokumentach sprawy działki brane pod uwagę. Zostały wyszczególnione na mapie i w tabeli, a granicę obszaru analizowanego stanowią granice wymienionych działek. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi, gdyż stanowisko SKO jest stronnicze, narusza elementarne zasady ładu przestrzennego i wykracza poza właściwości tego organu odwoławczego. Przestrzeganie ładu przestrzennego jest wyłączną kompetencją gminy. Burmistrz reprezentujący obywateli miasta ma za zadanie chronić dobro publiczne, którym jest krajobraz miasta. Obszar "[...]" jest typowym niezabudowanym terenem urbanistycznym, tzw. układem "[...]", charakterystycznym dla historii [...]. W słusznym interesie publicznym leży ochrona śladów historii, a badanie legalności postępowań administracyjnych nie może wykraczać poza jej ramy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoją argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało na brak konsekwencji w wywodach skarżący w kwestii ładu przestrzennego. Kopia mapy zasadniczej (stanowiąca załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej) pokazuje układ zabudowy nie mający nic wspólnego z układem, o którym piszą skarżący. Wnioski z analizy lokalizacyjnej w kwestii ukształtowania tylnej linii zabudowy są - wbrew wywodom skarżących - całkowicie wadliwe, bowiem zabudowa na działkach nr [...] i [...] kształtuje linię zabudowy, do której może być nawiązana zabudowa planowana na działce nr [...] Całkowicie nieuzasadnione jest ustalenie linii zabudowy wyłącznie w odniesieniu do budynku na działce nr [...] Wymóg określenia liniowego granicy wynika z przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, podczas gdy mapa stanowiąca prawdopodobnie część graficzną analizy (na mapie brak jest stosownej klauzuli) granicy takiej nie pokazuje. Kolegium nie poczyniło zarzutu z faktu sporządzenia przez organ własnej analizy, zwracało natomiast uwagę na zasadnicze rozbieżności z wynikami analizy przedstawionej przez wnioskodawcę. Odnosząc się do zarzutu o zamiarze realizacji osiedla wielorodzinnego "[...]" zabudowy jednorodzinnej Kolegium wyjaśniło, że przedstawiona przez wnioskodawcę koncepcja, dołączona do akt, przeczy twierdzeniu skarżących. Zgodnie z wnioskiem inwestora koncepcja przedstawia parterowe z poddaszem mieszkalnym ([...] których nie sposób skojarzyć z budownictwem wielorodzinnym. Będzie rzeczą organu orzekającego w pierwszej instancji ocena, czy projektowana zabudowa i jej funkcja mogą stanowić kontynuację zabudowy w analizowanym obszarze. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargę H. Ś. i M. G. a postanowieniem z dnia [...] r. odrzucił skargę M. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji i stosuje środki przewidziane ustawą. Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo zastosowało art. 138 § 2 k.p.a., bowiem decyzja organu I instancji była dotknięta uchybieniami tego rodzaju, że wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zmianami) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych szczegółowo w pkt 1 - 5 powołanego przepisu. Jednym z tych warunków jest to, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 omawianej ustawy, tj. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 po 1588). Zakres przedmiotowy rozporządzenia, zgodnie z jego § 1, obejmuje sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że przeprowadzenie powyższej analizy jest obowiązkiem organu właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Nie ma przy tym znaczenia, czy do wniosku jakakolwiek analiza została dołączona. Organ administracji ma obowiązek samodzielnej oceny istniejącej zabudowy oraz objętej wnioskiem inwestycji według kryteriów określonych w ustawie i rozporządzeniu. Kwestia ewentualnej sprzeczności analizy przeprowadzonej przez organ administracji z analizą dołączoną do wniosku może mieć znaczenie tylko wówczas, gdy porównanie obu analiz budzi zastrzeżenia co do prawidłowości analizy przeprowadzonej przez organ administracji. Organ I instancji wydając decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy odniósł się wyłącznie do kryterium wskazanego w § 1 pkt 1 rozporządzenia tj. do linii zabudowy, przy czym ograniczono się do stwierdzenia, że w trakcie analizy funkcji oraz cech zabudowy w terenie linie zabudowy zostały naniesione na kopię mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:1000, a wnioskowana inwestycja wykracza poza teren wyznaczony liniami zabudowy. Tak ubogie uzasadnienie narusza art. 7 i 107 § 3 k.p.a. oraz przepisy powołanego wyżej rozporządzenia. Z decyzji organu I instancji wynika, że załączniki do niej to kopia mapy zasadniczej z naniesionymi liniami zabudowy (k. 70 akt administracyjnych) oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 69 akt administracyjnych). Oba załączniki nie spełniają jednak warunków wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz analizowanego rozporządzenia. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia nakłada na organ wydający decyzję obowiązek wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Ust. 2 omawianego przepisu nakazuje wyznaczyć granice obszaru analizowanego na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Oznacza to, że granice te powinny zostać naniesione na mapę, a w części tekstowej należy ustalić, jaka jest szerokość frontu działki objętej wnioskiem oraz wyjaśnić, jakie przyjęto granice obszaru analizowanego (§ 3 wskazuje jedynie minimalne wartości, które muszą być zachowane, nie określa natomiast maksymalnych granic obszaru analizowanego). Ani na mapie, ani w części tekstowej analizy nie wyjaśniono gdzie przebiegają granice obszaru analizowanego. W aktach administracyjnych na k. 67 znajduje się wprawdzie tabela, która zawiera dane m. in. o numerach budynków, funkcji zabudowy, ilości kondygnacji, powierzchni działki, powierzchni zabudowy, nie wiadomo jednak kto sporządził tę tabelę i w jakim celu, brak jest jakiejkolwiek adnotacji, że jest to część analizy, o której mowa w § 3 rozporządzenia. Nie sposób również uznać, że tabela stanowi załącznik do decyzji organu I instancji - nie została wymieniona wśród załączników, nie została również opieczętowana jako załącznik do decyzji. Tabela ta nie ma więc żadnej wartości procesowej i nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Część tekstowa analizy, stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji (k. 69 akt administracyjnych) powołuje się na obszar analizowany oraz określa cechy zabudowy. Nie ma jednak możliwości zweryfikowania powołanych w niej danych, skoro nie wiadomo jaki (i dlaczego) obszar analizowany przyjęto i jakie są cechy zabudowy istniejącej na tym obszarze. Prawidłowe są więc ustalenia organu odwoławczego, który wytknął niewyznaczenie obszaru analizowanego, a zarzuty skarżących w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. To samo należy odnieść do kwestii wyznaczonych linii zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Ani w decyzji, ani w załącznikach do niej nie wyjaśniono jakie działki uznano za sąsiednie w rozumieniu powołanego przepisu. Organ I instancji powołując się na naniesioną na mapę linię zabudowy nie wyjaśnił w jaki sposób ustalono jej przebieg, co uniemożliwia merytoryczną weryfikację wydanej decyzji. W szczególności nie jest jasne, dlaczego tylna linia zabudowy została poprowadzona od budynku znajdującego się na działce 871/2, a nie uwzględniono przy jej wyznaczaniu budynków znajdujących się na działkach nr 871/1 i 873. Ponadto załącznik nr 1 do decyzji I instancji wskazuje "zalecaną linię zabudowy", podczas, gdy jest to pojęcie nieznane ani omawianej ustawie, ani też rozporządzeniu. Biorąc pod uwagę, że to właśnie ustalone przez organ I instancji linie zabudowy stały się przyczyną odmowy uwzględnienia wniosku strony, kwestia ta wymaga szczegółowego i wnikliwego wyjaśnienia. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że w niniejszym postępowaniu Sąd bada, czy istniały podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. Istotą takiej decyzji jest wyłącznie usunięcie z obiegu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia i wskazanie jakie braki należy uzupełnić w ponownym postępowaniu. Ma ona wyłącznie znaczenie procesowe i w żaden sposób nie przesądza o tym, jakie rozstrzygnięcie merytoryczne winno zapaść. W przypadku stwierdzenia, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części organ odwoławczy ma nie tylko prawo, lecz obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja miała miejsce, bowiem Burmistrz Miasta [...] nie wyjaśnił ani podstawy faktycznej, ani prawnej swojej decyzji. Przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczna nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu i powinna zostać sporządzona na nowo. Dopiero prawidłowo sporządzona analiza da możliwość merytorycznej oceny wniosku, a co za tym idzie rozstrzygnięcia (pozytywnie lub negatywnie) wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zarzuty dotyczące naruszenia ładu przestrzennego przez organ odwoławczy są całkowicie chybione, gdyż kwestia ta nie była analizowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ odwoławczy zwrócił jedynie uwagę, że objęta wnioskiem inwestycja powinna być oceniona pod kątem ewentualnego zagrożenia ładu przestrzennego. Skoro jednak w sprawie nie określono obszaru analizowanego, a przyjęte wskaźniki czynników określonych w § 1 rozporządzenia są dowolne i nie poddają się weryfikacji, brak jest kryteriów oceny, czy planowana inwestycja narusza, czy też nie narusza ładu przestrzennego. Również ocena, czy planowana inwestycja obejmuje domy wielorodzinne, czy też jednorodzinne na obecnym etapie postępowania byłaby przedwczesna. Jak słusznie stwierdziło Kolegium w odpowiedzi na skargę ocena, czy projektowana zabudowa i jej funkcja mogą stanowić kontynuację zabudowy w analizowanym obszarze należy do kompetencji organu orzekającego w pierwszej instancji. Ocena ta powinna jednak odbywać się na podstawie kryteriów określonych szczegółowo w przepisach prawa, a treść decyzji wydanej w niniejszej sprawie w I instancji przepisy te naruszała. Sąd nie dopatrzył się braku bezstronności w postępowaniu organu odwoławczego. Kolegium jasno wskazało na konkretne uchybienia, jakich dopuścił się organ I instancji, a wskazania te znajdują potwierdzenie w powołanych przez nie przepisach prawa. Nie może być w tym przypadku mowy o przekroczeniu kompetencji organu odwoławczego, zwłaszcza, że Kolegium nie przesądziło jakie merytoryczne rozstrzygnięcie powinno w niniejszej sprawie zapaść. Wbrew sugestiom skarżących zaskarżona decyzja nie przesądza o dopuszczalności objętej wnioskiem inwestycji i nie ocenia wniosku w kontekście układu urbanistycznego okolicznych nieruchomości. Wobec stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego jest zgodna z prawem, skargę w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami).