V SA/Wa 2394/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA - Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji Celnej [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić skargę Agencja Celna U. Sp. z o.o. w P., na mocy pełnomocnictwa nr [...] z dnia 23 sierpnia 2002 r., upoważniona została przez P. Sp. z o.o. w W., do działania na jej rzecz w formie przedstawicielstwa bezpośredniego (k. 8 akt adm.). W dniu 17 lutego 2003 r. P. Sp. z o.o. działając za pośrednictwem Agencji Celnej U. Sp. z o.o., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym m.in. towar w postaci [...] w ilości 2000 szt. (SAD nr [...]). Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Urząd Celny [...] w W. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej kraju pochodzenia i kwoty długu celnego w pozycji "10" dokumentu SAD i orzekł w tym zakresie. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., po wznowieniu postępowania postanowieniem [...] lipca 2006 r., uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. określając ponownie kwotę długu celnego. Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2006 r. i umorzył postępowanie w sprawie. W skardze na powyższą decyzję P. Sp. z o.o., reprezentowana przez Agencję Celną U. Sp. z o.o., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarządzeniem z dnia 4 września 2007 r. wezwano skarżącą do wykazania uprawnień osoby podpisującej skargę do reprezentacji skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 25 października 2007 r. Agencja Celna U. Sp. z o.o. wskazała, iż w istocie od początku postępowania wznowieniowego to ona, a nie Spółka P. jest stroną skarżącą. Agencja Celna wskazała, iż poniosła finansowe skutki decyzji w sprawie wymiaru należności celnych, a wnosząc skargę do Sądu utrzymała jedynie nazewnictwo stron, jakie w zaskarżonych decyzjach stosowały organy celne. Wskazała, iż wniosła o wznowienie postępowania, a następnie zaskarżyła decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2006 r. i decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] 2007 r. Uzasadniając swoje uprawnienie do występowania w charakterze strony skarżącej Agencja Celna U. Sp. z o.o. powołała się ponadto na istniejące w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała z dnia 24 czerwca 2002 r. FPS 7/02 OSNA 2003/1/9) oraz Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 6 kwietnia 2000 r. III RN 155/99). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie Agencja Celna U., upoważniona w toku postępowania administracyjnego do działania na rzecz mocodawcy w formie przedstawicielstwa bezpośredniego, nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z uwagi na brak interesu prawnego. Należy zaznaczyć, iż o "interesie prawnym" w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym czy podmiot ma w konkretnej sprawie chroniony interes prawny decyduje zatem przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. skierowana została do P. Sp. z o.o. reprezentowanej przez Agencję Celną U. Sp. z o.o. Należy zatem uznać, iż adresatem zaskarżonej decyzji jest Spółka P., która miała prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z którego to uprawnienia nie skorzystała. Skargę na decyzję wniosła natomiast Agencja Celna U. Sp. z o.o. Dokonując oceny interesu prawnego strony skarżącej podkreślić należy, iż, jak wynika z akt administracyjnych, Agencję Celną U. łączył ze Spółką P. stosunek prawny oparty na przedstawicielstwie bezpośrednim, określonym w przepisie art. 253 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks Celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.); powoływanej dalej jako: "Kodeks celny". Wskazać tutaj należy, iż zgodnie z istotą przedstawicielstwa bezpośredniego agencja celna działa w imieniu i na rzecz osoby reprezentowanej, a tym samym czynność zgłoszenia dokonana przez nią w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Oznacza to w konsekwencji, że zgłaszającym w znaczeniu prawnym i zarazem dłużnikiem celnym (art. 209 § 3 zdanie pierwsze Kodeksu celnego) nie jest agencja celna, lecz podmiot przez nią reprezentowany, którym w niniejszej sprawie jest P. Sp. z o.o. Powyższy pogląd znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowym (por. wyrok SN z dnia 3 października 2003 r. III RN 135/02, Prok. i Pr. 2004, nr 1, poz. 46; wyrok SN z dnia 8 czerwca 2002 r. III RN 89/01, OSNP 2003, nr 8, poz. 190) i pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.