II OZ 310/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 2858/07 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. F. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej w sprawie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić zażalenie W dniu 22 maja 2007 r. skarżąca otrzymała decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opatrzona datą 27 lipca 2007 r. wpłynęła do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w dniu 30 lipca 2007 r. Niewątpliwie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia ustawowego terminu do wniesienia skargi. W skardze zawarto wniosek o przewrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, iż nie mogła ,,odwołać się" od w/w decyzji ponieważ jest bardzo chora. Zainteresowana zaznaczyła, iż leczy się 5 lat na chorobę kości, zaś [...] maja zachorowała na [...]. Do wniosku E. F. załączyła dwa zaświadczenia lekarskie z dnia [...] lipca 2007 r. z których wynika, iż leczy się od dnia [...] maja 2007 r. z powodu [...] i nadal jest w trakcie leczenia, oraz że leczy się z powodu [...]. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Wniosek skarżącej nie zawiera danych uprawdopodobniających brak zawinienia dotyczących jej osoby. Jako okoliczności, która uprawdopodobniają brak winy w niedochowaniu terminu wskazała na chorobę kości, raz na fakt, iż od [...] maja zachorowała na [...]. Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż choroby na które cierpi uniemożliwiły jej dotrzymanie terminu procesowego do wniesienia skargi. Skarżąca złożonymi ogólnymi zaświadczeniami lekarskimi świadczącymi jedynie, że nie jest w pełni zdrowia nie wykazała, że była niesprawna na tyle, iż nie mogła ani napisać skargi, ani tym samym udać się na pocztę celem jej wysłania do właściwego adresata lub też nie mogła tego zrobić przez osoby trzecie, gdyż jest osobą samotnie zamieszkującą. Uprawdopodobnienie braku winy obciąża stronę, która na ten brak winy się powołuje. Nie każda choroba stanowi przeszkodę w wykonaniu czynności procesowej. Z zaświadczeń lekarskich nie wynika konieczność leżenia skarżącej, czy też niesprawność uniemożliwiająca opóźnienie w wykonaniu czynności. Na powyższe zażalenie E. F. wniosła zażalenie, podnosząc iż jest osobą starszą, schorowaną i nie pracującą, zatem nie jest jej potrzebny druk L4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób przekonywujący okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a. Należy bowiem podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż nie każda choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą niedokonanie w terminie czynności procesowej. Z przedstawionych przez skarżącą zaświadczeń lekarskich nie wynika, iż jej dolegliwości były tego rodzaju, iż uniemożliwiały jej wniesienie w terminie skargi. Również podeszły wiek nie stanowi, iż strona jest z tego tytułu automatycznie zwolniona z obowiązku dochowywania terminów procesowych. W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2008 r. odmówił E. F. przywrócenia terminu do wniesienia skargi, nie można w okolicznościach sprawy niniejszej uznać bowiem, iż strona wykazała się starannością procesową jakiej można było od niej wymagać. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.