III SA/Wa 1746/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi B. sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 i 2005 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz B. sp. j. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 220 § 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 i art. 21 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Op"), art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 884 ze zm., dalej "upol") – po rozpatrzeniu odwołania B. sp.j., zwanej dalej Skarżącą – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. C. 130 na kwotę 51,00 zł za grudzień 2004 r. i na kwotę 566,00 zł za okres od stycznia do listopada 2005 r. Powyższe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało na podstawie następującego stanu faktycznego. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Prezydent Miasta W. określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. C. 130 na kwotę 51,00 zł za grudzień 2004 r. i na kwotę 566,00 zł za okres od stycznia do listopada 2005 r., stosując stawki właściwe dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca podniosła, iż organ podatkowy wydał decyzję z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa i bez uwzględnienia stanu faktycznego podmiotu, którego decyzja dotyczy. W szczególności wskazała, że cytowane przez organ zapisy ustawy o systemie oświaty nie istnieją ww. ustawie. Dodatkowo wskazała, iż z posiadanych przez organ dokumentów powinno wynikać, iż podatnik prowadzi szkołę, zaś z obowiązujących i przywołanych w zaskarżonej decyzji przepisów nie wynika, iż działalność oświatowa jest działalnością gospodarczą. Strona poinformowała także, że treść zaskarżonej decyzji przytacza art. 81 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 Nr 256, poz. 2572 ze zm.) podczas gdy szkół niepublicznych dotyczy art. 90 pkt 7 tejże ustawy. Prezydent Miasta W. przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy do Kolegium stwierdził, iż w związku z tym, iż Skarżąca nie jest ani trwałym zarządcą, ani użytkownikiem, ani użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 upol. Jednocześnie organ podkreślił, iż w świetle przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zasadne jest uznanie działalności oświatowej wykonywanej odpłatnie za działalność gospodarczą. Organ zauważył jednakże, iż na mocy art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) zmieniono treść przepisu art. 83a ustawy o systemie oświaty. Zmiana ta weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r. Przytaczając treść tego przepisu, organ I instancji stwierdził, że Skarżąca jest zobowiązana od sierpnia 2004 r. opłacać podatek od nieruchomości wg stawki jak za budynki pozostałe. Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż Skarżąca Spółka posiada tytuł prawny do nieruchomość położonej przy ulicy C. 130 na podstawie umowy najmu nr [...] zawartej w dniu 5 listopada 2004 r. w W. z Miastem W. – Zarządem Budynków Komunalnych "W.". Zgodnie z § 3 ust 1 ww. umowy wynajmowany lokal użytkowy o powierzchni 35,64 m2 będzie wykorzystywany przez Skarżącą na prowadzenie działalności gospodarczej w branży: działalność oświatowa – kursy, dział reklamy. Zgodnie natomiast z wpisem do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez m. W. (zaświadczenie nr [...] z dnia 6 czerwca 2006 r.) H. P. i M.P. prowadzą szkołę P."B." dla Dorosłych z miejscem prowadzenia działalności przy ul. Z. 22/28 w W. Taki stan rzeczy pozwala stwierdzić, iż działalność oświatowa prowadzona przez Stronę w oparciu o ww. wpis, ze względu na miejsce jej wykonywania nie dotyczy nieruchomości położonej przy ulicy C. 130 w W. Z kserokopii zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON dostępnej w aktach dodatkowo wynika, iż Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność: 8030A szkolnictwo policealne i pomaturalne (według Polskiej Klasyfikacji Działalności). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) upol podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Skarżąca jest posiadaczem zależnym nieruchomości będącej przedmiotem decyzji administracyjnej dotyczącej wysokości podatku od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego w świetle analizy przepisu art. 7 ust. 2 pkt 2 upol, który stanowi, że od podatku od nieruchomości zwalnia się szkoły, placówki, zakłady kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli - publiczne i niepubliczne, oraz organy prowadzące te szkoły, placówki i zakłady, z tytułu zarządu, użytkowania lub użytkowania wieczystego nieruchomości szkolnych; zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą inną niż działalność oświatowa, w związku z art. 90 ust. 7 oraz art. 81 ustawy o systemie o światy, nie powinno budzić wątpliwości, iż zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisów Skarżącej nie przysługuje. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że nie sposób zgodzić się z argumentem poruszonym w odwołaniu, iż art. 83 ustawy o systemie oświaty stanowi, że prowadzenie działalności oświatowej nie jest działalnością gospodarczą. Norma art. 83 tejże ustawy reguluje bowiem przypadki wykreślenia wpisu z ewidencji. Ponadto stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie powinien mieć zastosowania także art. 83a ustawy o systemie oświaty. Skarżąca nie prowadzi bowiem działalności, o której mowa w art. 90a ust. 1 tejże ustawy. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła jej niezgodność z prawem z uwagi na stwierdzenie, że prowadzenie szkół jest działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu skargi wskazała, że z odpisu KRS oraz z zaświadczenia o nadaniu numeru Regon jednoznacznie wynika, iż Skarżąca zajmuje się tylko i wyłącznie prowadzeniem szkół. Podniosła, iż zakładanie oraz prowadzenie szkół reguluje wyłącznie ustawa o systemie oświaty, a nie ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 83a ust. 1 ustawy o systemie oświaty prowadzenie szkoły, placówki, a także zespołu szkół, o którym mowa w art. 90a nie jest działalnością gospodarczą. Natomiast działalność oświatowa nieobejmująca prowadzenia szkoły, placówki lub zespołu szkół może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że prowadzi wyłącznie szkoły i nigdy nie było inaczej. W związku z tym winien mieć zastosowanie art. 83a ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Jest to istotne ze względu na określenie stawki podatku od nieruchomości. Ponadto wskazała, że ustawodawca celowo rozróżnił dwa sposoby rejestracji i prowadzenia działalności oświatowej. Wynika to z faktu, iż ustawa o systemie oświaty poddaje zakładanie, prowadzenie a nawet wyrejestrowywanie szkół i placówek ścisłemu nadzorowi, w tym Kuratorium Oświaty. Takich obostrzeń nie ma w przypadku prowadzenia innej działalności oświatowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "ppsa") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana w sprawie podatku od nieruchomości. Spór między stronami niniejszego postępowania sprowadza się w istocie do ustalenia, według jakich stawek powinien być opodatkowany lokal użytkowy. Czy według stawek dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też według stawek dla budynków pozostałych. W ocenie Skarżącej lokal ten powinien być opodatkowany według stawek dla budynków pozostałych, zaś według organów podatkowych, według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca nie kwestionował faktu, iż od grudnia 2004 r. do listopada 2005 r. była posiadaczem przedmiotowego lokalu jak również tego, że na niej jako posiadaczu zależnym części budynku będącego własnością jednostki samorządu terytorialnego ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) upol podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zatem sam fakt posiadania lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001 r. (sygn. akt FPK 3/00, opubl. POP 2002 r., nr 3) stwierdził, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 4 upol działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności rolniczej, leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich, jeżeli ich liczba nie przekracza 5. W myśl art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zgodnie natomiast z przepisem art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Zwrócić należy uwagę, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej definiując pojęcie przedsiębiorcy posługuje się określeniem "wykonująca działalność gospodarczą". Podobnie ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiując pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", posługuje się określeniem "przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą" (podkreśl. Sądu). W świetle powyższego stwierdzić należy, że stawka podatku właściwa dla budynków związanych z prowadzeniem działalności będzie miała zastosowanie jedynie, w sytuacji gdy dany podmiot, w którego posiadaniu znajduje się lokal użytkowy, rzeczywiście prowadzi (wykonuje) działalność gospodarczą. Sam zatem fakt wpisu do rejestru przedsiębiorców, czy do ewidencji działalności gospodarczej nie przesądza o uzyskaniu statusu przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. "Wpis do ewidencji działalności gospodarczej jest swoistą deklaracją (zgłoszeniem) zamierzonej przez osobę fizyczną działalności, nie zaś dowodem, że działalność taka jest w istocie prowadzona." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2215/05, publ. LEX nr 257125). Natomiast w wyroku z dnia 6 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 306/03 (publ. LEX nr 149281) WSA w Warszawie stwierdził, że "Skoro spółka będąca podatnikiem nie podjęła i nie wykonywała faktycznie działalności gospodarczej, to nie można jej było przypisać przymiotu bycia przedsiębiorcą dla celów wyboru stawki w podatku od nieruchomości. Uzyskanie numerów NIP i REGON nie przesądzało o statusie podatkowym Spółki (...)." W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Skarżąca rzeczywiście prowadziła (wykonywała) działalność gospodarczą, a tym samym czy przedmiotowy lokal znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy. Jak wynika z akt sprawy umowa najmu przedmiotowego lokalu zawarta została w dniu 5 listopada 2004 r. pomiędzy Miastem W. – Zarządem Budynków Komunalnych "W." a B. Spółka Jawna z siedzibą w W., reprezentowaną przez H.P. Skarżąca Spółka jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, jednakże jak już wskazano powyżej, nie oznacza to jeszcze, że prowadzi ona działalność gospodarczą. Podobnie uzyskanie numeru REGON, czy zapis w umowie najmu przedmiotowego lokalu, że będzie on "wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej w branży: działalność oświatowa – kursy, dział reklamy", nie są wystarczającymi dowodami na okoliczność, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Zwrócić należy przy tym uwagę, że w zaświadczeniu o nadaniu Skarżącej numeru REGON jako rodzaj przeważającej działalności wskazano "szkolnictwo policealne i pomaturalne". Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż jako przedmiot działalności Skarżącej wpisano: prowadzenie działalności edukacyjnej w formie szkół policealnych oraz prowadzenie działalności edukacyjnej w formie pozaszkolnych form kształcenia. Dokonanie tych wpisów nie przesądza jednakże o tym, że obie te formy działalności były przez nią prowadzone. Stwierdzić ponadto należy, że z uwagi na wpisanie w Rejestrze Przedsiębiorców KRS jako przedmiotu działalności Skarżącej: "prowadzenie działalności edukacyjnej w formie szkół policealnych oraz prowadzenie działalności edukacyjnej w formie pozaszkolnych form kształcenia" w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma treść przepisów art. 83a ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z tymi przepisami – w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 sierpnia 2004 r., nadanym na mocy art. 9 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej – prowadzenie szkoły lub placówki oraz zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1, nie jest działalnością gospodarczą. Działalność oświatowa nieobejmująca prowadzenia szkoły, placówki lub zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1, może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807). Skoro zatem prowadzenie szkoły oraz placówki, nie jest działalnością gospodarczą to koniecznym było ustalenie czy Skarżąca prowadzi inną działalność oświatową nieobejmującą prowadzenia szkoły, placówki lub zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1 tej ustawy. W aktach brak dowodów, z których wynikałoby, że Skarżąca faktycznie taką działalność prowadzi. Nie ma też dowodów, że prowadzi ona inną niż wpisaną do rejestru działalność gospodarczą. Podkreślenia wymaga, że ust. 1 art. 83a ustawy o systemie oświaty odnosi się nie tylko do prowadzenia zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1 tej ustawy, ale także do prowadzenia szkoły lub placówki. Tym samym niezrozumiałe jest stwierdzenie organu odwoławczego, że przepis ten nie ma do niej zastosowania, gdyż nie prowadzi ona zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Przy jednoczesnym braku odniesienia się do podnoszonej przez Skarżącą okoliczności prowadzenia szkoły. Należy ponadto wskazać, że zgodnie z treścią załączonego przez Skarżącą zaświadczenia nr [...] z dnia 6 czerwca 2005 r. o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez m. W. szkoła "P. "B." dla Dorosłych" wpisana jest do ewidencji pod numerem [...]. Szkoła prowadzi działalność od 1 września 1992 r. Osobami prowadzącymi tę szkołę są H. P. i M. P. Natomiast zgodnie z dopuszczonym na rozprawie jako dowód, na podstawie art. 106 § 3 ppsa, zaświadczeniem z dnia 23 stycznia 2006 r., nr [...] o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez m. W. "E." placówka kształcenia ustawicznego, wpisana jest do ewidencji pod numerem [...]. Osobami ją prowadzącymi są H.P. i M.P. Placówka ta prowadzi działalność od 1 września 2003 r. Zgodnie z tym zaświadczeniem placówka ta prowadzi kursy i szkolenia między innymi w zakresie: obsługi komputerów, języków obcych, księgowości, reklamy i marketingu. Z powyższych dokumentów wynika zatem, że zarówno szkoła "P."B." dla Dorosłych" jak i placówka "E." – prowadzone są przez wspólników Skarżącej Spółki. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o systemie oświaty szkoły i placówki niepubliczne mogą zakładać osoby prawne i osoby fizyczne. Spółka jawna nie ma osobowości prawnej, nie jest więc podmiotem uprawnionym do zakładania szkół i placówek niepublicznych. Zgromadzony natomiast materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie czy Skarżąca prowadziła działalność oświatową nieobejmującą prowadzenia szkoły, placówki lub zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1 ustawy o systemie oświaty lub inną działalność gospodarczą. Podkreślić ponadto należy, że biorąc pod uwagę, iż placówka "E." prowadzi kursy i szkolenia między innymi w zakresie reklamy oraz okoliczność, że wspólnicy Skarżącej Spółki są jednocześnie osobami prowadzącymi tę placówkę – wskazywać może, że przedmiotowy lokal mógł być wykorzystywany na potrzeby tej placówki. Powyższe okoliczności wskazują, że istnieją wątpliwości czy Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, a tym samym czy w rozpoznawanej sprawie powinna być zastosowana stawka podatku od nieruchomości właściwa dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Koniecznym było zatem podjęcie działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czego organy w rozpoznawanej sprawie nie uczyniły. Naruszając tym samym przepisy postępowania podatkowego, a w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op. Wyrażona w art. 122 Op zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Zauważyć również należy, że rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy nie umożliwił Skarżącej – stosownie do treści art. 200 § 1 Op – wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji w sprawie zebranego materiału dowodowego. Prawidłowe jest natomiast stanowisko organów, że w sprawie nie miało zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 2 pkt 2 upol. Zwolnienie to dotyczy bowiem tylko nieruchomości szkolnych znajdujących się w zarządzie, użytkowaniu lub użytkowaniu wieczystym. Pod pojęciem "zarządu" w aktualnym stanie prawnym należy rozumieć tzw. trwały zarząd, będący formą prawną władania nieruchomością przez państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną (art. 43 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jednostka, na rzecz której trwały zarząd został ustanowiony, ma w szczególności prawo korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do jej zakresu działania. Trwały zarząd, na wniosek zainteresowanej jednostki organizacyjnej, ustanawia się w drodze decyzji administracyjnej (art. 43 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 44 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Natomiast użytkowanie (art. 232-243 Kodeksu cywilnego) oraz użytkowanie wieczyste (art. 252-284 Kodeksu cywilnego) zaliczają się do katalogu tzw. praw rzeczowych. Polegają one, ogólnie rzecz ujmując, na oddaniu nieruchomości przez jej właściciela do używania i pobierania pożytków innej osobie, przy czym uprawnienie korzystającego (użytkownika bądź użytkownika wieczystego) jest skuteczne erga omnes, tzn. wobec każdej osoby. W użytkowanie wieczyste oddaje się wyłącznie grunty Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, zaś w użytkowanie – nieruchomości dowolnej osoby fizycznej lub prawnej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowy lokal był natomiast w posiadaniu Skarżącej na podstawie umowy najmu. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien ustalić czy Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Tylko bowiem w przypadku ustalenia, że Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą możliwe będzie zastosowanie stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie jest przy tym istotne, czy w przedmiotowym lokalu była prowadzona działalność gospodarcza. Jak już wskazano powyżej sam fakt, że lokal użytkowy znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą powoduje, że jest on związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Reasumując powyższe rozważania należało uznać, że wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ppsa skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2006 r. W związku z uchyleniem decyzji Sąd, na podstawie art. 152 ppsa orzekł, że w całości nie podlegają one wykonaniu, a na podstawie art. 200 tej ustawy zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.