IV SA/Gl 607/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę D. K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...], utrzymanym następnie w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...]. Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Komendant Miejski Policji w R. zwolnił D. K. ze służby w Policji w oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji, tj. z uwagi na oczywistość popełnienia przestępstwa, uniemożliwiającego pozostanie w służbie. W wyniku skargi złożonej przez policjanta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na w/wymienioną decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], w dniu 06 marca 2006 r. zapadł wyrok ( sygn. akt IV S.A./GI 825/04 ) uchylający zaskarżona decyzję oraz utrzymany nią w mocy Rozkaz Personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] i określający, ze zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Wobec takiego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Komendant Miejski Policji w R. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie przywrócenia D. K. do służby w Policji w trybie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w R. przywrócił D. K. do służby w Policji z dniem [...] i mianował go na stanowisko równorzędne z zajmowanym w dacie zwolnienia ze służby, tj. [...]. Sprawę w drugiej instancji rozpatrzył Komendant Wojewódzki Policji w K., który decyzją [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty przywrócenia do służby D. K. i wyznaczył ją na dzień [...], a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W następstwie przywrócenia policjanta do służby, Komendant Miejski Policji w R. zgodnie z treścią art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] przyznał D. K. za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 42 ust. 5 Ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres sześciu miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. Podniósł, iż skoro D. K. pozostawał poza służbą przez okres ponad dwóch lat, to w związku z tym uzasadnione jest przyznanie świadczenia pieniężnego za maksymalny, określony powołanym wyżej przepisem okres, tj. 6 miesięcy. W odwołaniu od tej decyzji D. K. domagał się wypłacenia świadczenia pieniężnego za cały okres pozostawania poza służbą, gdyż jego zdaniem wyrok WSA stwierdza , iż jego stosunek służbowy nigdy nie wygasł. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację zaprezentowana w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji. Podniósł , iż strona pozostawała poza służbą przez okres [...]. Organ zaakcentował, iż uchylenie decyzji administracynej wywołuje skutki ex nunc - na przyszłość. Konsekwencją tego jest to, iż wadliwa decyzja administracyjna obwiązuje i wywołuje skutki prawne dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego ( uchylona). Dopiero od momentu uchylenia takiej decyzji nie wywołuje ona skutków prawnych, natomiast skutków, które już nastąpiły w czasie kiedy decyzja pozostawała w obrocie prawnym nie uważa się za niebyłe. W konsekwencji nie ma podstaw prawnych by okres między zwolnieniem ze służby, a przywróceniem do niej traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą, a co za tym idzie nieuzasadnione jest zatem twierdzenie strony, że stosunek służbowy łączący go z Komendą Miejską Policji w R. nigdy nie został rozwiązany, co powoduje konieczność przyznania wynagrodzenia za cały okres pozostawania poza służbą. Organ odwoławczy wskazał, iż przepisy materialnego prawa administracyjnego przewidują rozwiązania mające na celu zniwelować skutki, "które wywołała wadliwa decyzja administracyjna. W przypadku uchylenia wadliwej decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, po przywróceniu do służby, policjantowi przysługuje zgodnie z art. 42 ust.5 ustawy o Policji, świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Brak jest zatem podstaw prawnych do przyznania przedmiotowego świadczenia w szerszym zakresie. D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu odwoławczego domagając się jej uchylenia. Zdaniem strony, na skutek uchylenia prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego ostatecznej decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, w rezultacie czego został do niej przywrócony i mianowany na stanowisko równorzędne, okres pomiędzy jego zwolnieniem, a przywróceniem do służby nie może być traktowany jak okres pozostawania poza służbą. Skarżący twierdzi ponadto, że w związku z orzeczeniem Wojewódzkiego, Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 06 marca 2006 r. ( sygn. akt IV S.A./GI 825/04 ), uchylającym decyzje w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, jego stosunek służbowy nigdy nie został rozwiązany i domaga się wypłaty wynagrodzenia według zasad określonych w rozporządzeniu MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego -za cały okres pozostawania poza służbą. W odpowiedzi na skargę Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła ona odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W szczególności należy podkreślić , że organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadzono istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniono mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego. Ocena ta nie narusza prawa , a co za tym idzie nie sposób jej podważyć. Trafnie dowody te przyjął organ odwoławczy za podstawę poczynienia nie nasuwających zastrzeżeń ustaleń faktycznych , które z kolei uczynił przedmiotem poprawnych rozważań prawnych. W końcu zajęte stanowisko umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku , że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego. Artykuł 42 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W ust. 5 przepis ten stanowi, iż policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Innymi słowy w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, po przywróceniu do służby, policjantowi przysługuje zgodnie z art. 42 ust.5 ustawy o Policji, świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Oczywistym zatem jest, iż brak jest zatem podstaw prawnych do przyznania przedmiotowego świadczenia w szerszym zakresie, czego domaga się skarżący. Uchylenie decyzji administracyjnej z powodu jej wadliwości wywołuje skutki ex nunc tzn. skutki na przyszłość. Konsekwencją powyższej konstatacji jest to, iż brak jest podstaw prawnych, aby okres między zwolnieniem ze służby, a przywróceniem do niej traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżący poza służbą pozostawał [...], jednak twierdzenie skarżącego, że stosunek służbowy łączący go z Komendą Miejską Policji w R. nigdy nie został rozwiązany, co powoduje konieczność przyznania wynagrodzenia za cały okres pozostawania poza służbą, jest nietrafne. Skutkiem bowiem uchylenia przez Sąd Administracyjny decyzji w sprawie o zwolnienie ze służby jest "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem ogłoszenia lub doręczenia wyroku (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 1999 r. – zbiór orzeczeń Lex nr 47392). Skoro zatem w okresie od mającej przymiot ostateczności decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby do czasu ogłoszenia przez Sąd Administracyjny wyroku o uchyleniu tej decyzji stosunek służbowy skarżącego nie istniał, to brak jest podstaw prawnych do żądania jakichkolwiek świadczeń, wynikających ze stosunku służbowego za wymieniony okres. Zatem w przedmiotowym przypadku organy orzekające prawidłowo zastosowały przepis art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji przyznając policjantowi za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za maksymalny okres określony tym przepisem prawa, a mianowicie za okres 6 miesięcy. Brzmienie wspomnianego przepisu prawa jest jednoznaczne i nie daje podstaw do przyznania świadczenia pieniężnego za okres dłuższy niż 6 miesięcy. Przeto należy stwierdzić, iż decyzje organów procedujących w sprawie - pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej - są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, ani istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też istotnych naruszeń przepisów procesowych, przeto na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.