I SA/Wr 690/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Asesor WSA Anetta Chołuj, Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2008 przy udziale ---- sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy nakaz płatniczy Burmistrza M., dalej zwany Burmistrzem, z dnia [...] nr [...], mocą którego ustalono W. C., dalej: skarżący, zobowiązanie podatkowe za 2003 r. w łącznej kwocie 6.225,60 zł, na którą składał się podatek rolny w kwocie 67,80 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 6.157,80 zł. W uzasadnieniu swej decyzji Burmistrz wskazał, iż w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 100, poz. 1086 ze zm.), dalej: u.p.g.k., podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W skład należącej do skarżącego działki o numerze [...], położonej w M., przy ul. [...], wchodzą grunty rolne o powierzchni 2,2176 ha (oznaczone symbolem R IVa), 0,1520 ha pastwisk trwałych (symbol Ps III), 1,8079 ha innych terenów zabudowanych (symbol Bi) oraz 6,2101 ha nieużytków (symbol N). Grunty rolne – oznaczone symbolami R i Ps - z uwagi na obszar 2,3696 ha podlegają przepisom o podatku rolnym. Organ wskazał również, iż grunty oznaczone symbolem N (nieużytki), na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2002, nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej: u.p.o.l., podlegają zwolnieniu z opodatkowania. Pozostałe grunty skarżącego, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Bi nie mogą wchodzić w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j.t. Dz. U. z 1993, nr 94, poz. 431 ze zm.), dalej: u.p.r., nie można ich również uznać za nieużytki. Organ podatkowy zatem zakwalifikował te inne tereny zabudowane jako "grunty pozostałe" i wymierzył podatek od nieruchomości wg stawki "dla gruntów pozostałych", wynikającej z uchwały nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...], tj. 0,30 zł/m², co dało kwotę 5.423,70 zł. Na podstawie informacji zawartych przez skarżącego w złożonym wcześniej zeznaniu podatkowym, a dotyczących budynków posadowionych na gruntach oznaczonych symbolem Bi, przyjęto ich powierzchnię użytkową jako 127 m² i zastosowano stawki podatku określone powołaną uchwałą Rady Miejskiej M. dla "pozostałych budynków i ich części", tj. 5,78 zł/ m², co dało kwotę 734,10 zł. Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie, w zakresie w jakim wymierzono nią podatek od nieruchomości, podnosząc, iż cała działka nr [...] stanowi gospodarstwo rolne, zgodnie zaś z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty wchodzące w jej skład, jak również posadowione na niej budynki korzystają ze zwolnienia od podatku. Na skutek rozpoznania odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżony nakaz płatniczy. W motywach swego uzasadnienia organ odwoławczy powołał się na art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, mające walor dokumentu urzędowego. Organ wyjaśnił również, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków, w tym przekwalifikowanie gruntów kopalnych na nieużytki zostały dokonane przez Starostę W. z dniem [...] i te dane organ przyjął do wymiaru podatku, uznając, że przekwalifikowanie to ma charakter pierwotny i wywołuje skutek od chwili sprzedaży skarżącemu tych gruntów. Organ wskazał, iż zgodnie z danymi wynikającymi z zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] nr [...], skarżący jest właścicielem gruntów wskazanych w treści decyzji Burmistrza, a nadto – zgodnie ze złożonym wykazem nieruchomości z dnia [...] - właścicielem budynków o powierzchni 127 m2, posadowionych na gruntach oznaczonych symbolem Bi. W ocenie organu złożenie przez skarżącego wykazu, w którym określił powierzchnię nieruchomości jako 127 m2, a nadto pominiecie tych danych w złożonej na 2003 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz niekwestionowanie ich w toku postępowania, uprawniało organ do przyjęcia w celach opodatkowania określonej w ten sposób powierzchni, bez konieczności przeprowadzania innych dowodów. Powyższe dane oraz art. 1 u.p.r., art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l., art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz § 67 i § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), dalej: rozporządzenie, stanowiły podstawę ustalenia stronie podatku od nieruchomości - od budynków i gruntów sklasyfikowanych jako Bi oraz podatku rolnego - od gruntów oznaczonych symbolem R IVa i Ps III. Natomiast podstawą prawną odstąpienia od wymierzenia podatku od gruntów przekwalifikowanych z kopalnych na nieużytki (N) był art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż cała należąca do niego działka stanowi gospodarstwo rolne. Organ wskazał na okoliczność, iż na wniosek skarżącego dokonano sprostowania w rejestrze gruntów przez wpisanie skarżącego, jako właściciela działki nr [...], do podgrupy 7.1 obejmującej osoby fizyczne - właścicieli gospodarstw rolnych, uprzednio zakwalifikowanego do podgrupy 7.2 obejmującej osoby fizyczne nie będące właścicielami gospodarstw rolnych. Podstawę zmiany stanowiła okoliczność, iż skarżący jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 2,3696 ha oraz przedłożenie przez niego dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności rolniczej. Jak podał organ II instancji, w skład gospodarstwa rolnego nie wchodzą grunty sklasyfikowane symbolami N i Bi, a poprzez dokonanie zmiany wpisu doszło do kolizji wpisów w ewidencji, gdyż w podgrupie 7.1 wskazano działkę nr [...] bez wyodrębniania gruntów, z drugiej jednak strony istnieją wpisy klasyfikujące część gruntów jako "inne tereny zabudowane" (Bi) oraz nieużytki (N). W związku z tym należało oprzeć się na ocenie charakteru gruntów oraz ich klasyfikacji, okoliczność zaliczenia ich do podgrupy ewidencyjnej ma zaś charakter wtórny w stosunku do klasyfikacji gruntów, z której wynika ponad wszelką wątpliwość, że grunty oznaczone symbolami Bi oraz N nie mogły wchodzić w skład gospodarstwa rolnego. Zdaniem organu, zakwalifikowanie gruntów do jednej z podgrup 7-mej grupy rejestrowej właścicieli nieruchomości i władających, jest zależna od oceny, czy grunty (a nie działki) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego czy też nie, przy czym decydują o tym przepisy podatkowe. Zasadność twierdzenia, iż jedynie część gruntów działki nr [...] stanowi gospodarstwo rolne wynika przede wszystkim z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, w której do użytków rolnych zaliczono jedynie grunty o łącznej powierzchni 2,36 ha, oznaczone symbolami Ps III oraz R IVa. Dalej organ powołał się na art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz przepis § 68 ust. 1 rozporządzenia, zawierający zamknięty katalog gruntów będących użytkami rolnymi. Wśród nich brak jest gruntów klasyfikowanych jako "inne tereny zabudowane" (Bi) oraz nieużytki (N), co oznacza, że nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem rolnym, a jako takie nie mogą stanowić gospodarstwa rolnego i to niezależnie od zaliczenia ich do podgrupy 7.1. Dodatkowo organ wskazał na pkt 29 załącznika nr 2 do rozporządzenia, z którego wynika, iż do podgrupy 7.1 zalicza się te grunty spośród należących do grupy 7, które w rozumieniu przepisów podatkowych wchodzą w skład gospodarstw rolnych, natomiast w myśl pkt 30 tego załącznika, do podgrupy 7.2 zalicza się te grunty, które nie wchodzą w skład gospodarstw rolnych. Oznacza to zdaniem organu, że do podgrupy 7.1 mogą zostać zaliczone jedynie te grunty, które w ewidencji gruntów i budynków zostały sklasyfikowane jako użytki rolne. Skoro grunty oznaczone symbolami Bi i N nie należą do użytków rolnych, to nie mogą zostać zaliczone do gruntów gospodarstw rolnych. Z kolei zakwalifikowanie do podgrupy ma jedynie znaczenie ewidencyjno-statystyczne. Organ II instancji odwołał się również do § 17 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, których wykładnia potwierdza powyższą tezę. Organ wyjaśnił również, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, aby budynki mogły korzystać ze zwolnienia podatkowego muszą być położone na gruntach gospodarstw rolnych i służyć wyłącznie działalności rolniczej. Przedmiotowe budynki warunków tych nie spełniają. Skoro grunty Bi, na których posadowione są budynki, nie stanowią gruntów gospodarstwa rolnego i są opodatkowane podatkiem od nieruchomości, to posadowione na nich budynki nie mogą korzystać z tego zwolnienia. Wobec takich okoliczności organ nie był już zobowiązany do badania drugiej z przesłanek zwolnienia, które przysługuje wyłącznie w przypadku jednoczesnego spełnienia dwóch warunków. Ponadto organ, powołując się na przepis § 68 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, wskazał, iż grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone są symbolem Lz. Z wpisu w ewidencji gruntów nie wynika, aby strona była właścicielem gruntów oznaczonych tym symbolem. Za takie nie można uznać gruntów oznaczonych symbolem Bi. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza M. Skarżący zakwestionował decyzje w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to: 1/ przepisu art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie w sprawie poprzez ustalenie wysokości podatku od nieruchomości bez uwzględnienia danych wynikających z ewidencji gruntów, z której wynikało, że grunty strony skarżącej są gruntami rolnymi; 2/ przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. e, art. 6 ust. 7, art. 7 ust. 1 pkt 4 i pkt 10 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że grunty skarżącego oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Bi nie są gruntami zakrzewionymi i zadrzewionymi z budynkami gospodarczymi położonymi na gruntach gospodarstw rolnych, służącymi wyłącznie działalności rolniczej, a tym samym nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 i pkt 10 u.p.o.l.; 3/ naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia, poprzez błędne różnicowanie pod względem prawnym poszczególnych elementów jednej działki nr [...], określonej w ewidencji gruntów i budynków jako gospodarstwo rolne; a nadto naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozpatrzenie sprawy, a to art. 120, 121 § 1, 122, 180 oraz 180 w zw. z 235, 187 § 1, 194, 233 § 1 pkt 1 o.p. W uzasadnieniu swego pisma skarżący stwierdził, że nie kwestionuje sposobu wyliczenia podatku rolnego oraz przyjęcia, iż grunty będące nieużytkami zwolnione są z podatku od nieruchomości. Podniósł natomiast, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie. Skarżący podkreślił, iż sprostowanie zapisu w ewidencji gruntów polegające na przeniesieniu całej działki stanowiącej własność skarżącego do podgrupy 7.1 zostało uznane za zasadniczą okoliczność w sprawie dotyczącej wymiaru podatku za 2000 r. (orzeczenie w sprawie o sygn. I SA/Wr 256/00 z dnia 28.11.2002 r.). Dalej skarżący wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] kolizja wpisów w ewidencji została zlikwidowana przez zmianę terenów oznaczonych symbolem Bi nieomal w całości na nieużytki. Błędne w ocenie skarżącego jest stanowisko organu, że zaliczenie gruntów do podgrupy ewidencyjnej ma charakter wtórny w stosunku do klasyfikacji gruntów. Skoro w ewidencji gruntów i budynków cała działka stanowiąca własność skarżącego została sklasyfikowana do podgrupy 7.1 jako gospodarstwo rolne, to oznaczenia poszczególnych gruntów mają znaczenie drugorzędne i winny być dostosowane do oznaczenia całej działki. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że cała działka skarżącego stanowi gospodarstwo rolne, wobec czego grunty pod budynkami są bezsprzecznie gruntami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego, a w konsekwencji również budynki winny zostać objęte zwolnieniem podatkowym. Nadto skarżący zwrócił uwagę, iż organy podatkowe nie przeprowadziły dowodu z oględzin, ani też innego dowodu na okoliczność sposobu wykorzystywania wspomnianych budynków, a winny taki dowód przeprowadzić w celu ustalenia stanu faktycznego. Skarżący, powołując się na przepis § 9 rozporządzenia, stwierdził, że działkę ewidencyjną stanowi obszar gruntu jednolity pod względem prawnym, a więc niemożliwe jest dokonywanie przez organy podatkowe ustalenia, że grunt pod budynkami podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wraz z argumentacją zawartą w jej uzasadnieniu. Nadto, ustosunkowując się do zarzutów skargi podał, iż z treści przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wynika jednoznacznie, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje treść wpisu do ewidencji gruntów i budynków, świadczącego o klasyfikacji danego gruntu jako użytku rolnego, niezależnie od tego czy jego treść jest zgodna z rzeczywistością. Zadaniem organu podatkowego jest jedynie stwierdzenie istnienia przesłanki bądź w postaci "sklasyfikowania gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego", co powoduje wyłączenie takiego gruntu z podatku od nieruchomości i opodatkowanie podatkiem rolnym bądź też brak takiej klasyfikacji, co skutkuje opodatkowaniem takiego gruntu podatkiem od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej: u.p.p.s.a.) ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2003 w części dotyczącej podatku od nieruchomości, a zatem badaniu przez Sąd podlegała prawidłowość zastosowania przez organy podatkowe przepisów powoływanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, kształtujących zobowiązania podatkowe w tym podatku. Istotą sporu pomiędzy skarżącym a organami administracji była kwestia zasadności wymierzenia skarżącemu podatku od nieruchomości z tytułu własności gruntów oznaczonych symbolem Bi oraz własności budynków posadowionych na tych gruntach. Skarżący podnosił, iż wszystkie grunty wchodzące w skład należącej do niego działki nr [...] stanowią łącznie gospodarstwo rolne, a nadto grunty te wraz ze znajdującymi się na nich nieruchomościami budynkowymi podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie posiada określenie charakteru gruntów oznaczonych symbolem Bi, gdyż sposób opodatkowania położonych na nich budynków de facto stanowi konsekwencję ustalenia powyższego. Podstawę określenia charakteru gruntu dla celów podatkowych, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej w myśl przepisów powoływanego już rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Danym tym z kolei przysługuje walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p., zgodnie z brzmieniem którego dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie może pomijać tych danych w postępowaniu podatkowym, przeciwnie, o ile nie zostanie przeprowadzony przeciwdowód, organ ma obowiązek przyjąć istnienie faktów stwierdzonych przedmiotowym dokumentem. Takie też stanowisko wyraził w wyroku z dnia 28 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, III SA 3016/03, według którego organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Z kolei podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, OwSS 1994/4-5/164, wskazując, iż: Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. Nr 30, poz. 163). Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W świetle okoliczności niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia przez organ podatkowy innych danych aniżeli wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie przedstawił bowiem - jako przeciwdowód - żadnych dokumentów urzędowych. Z ewidencji gruntów i budynków, wynika, iż skarżący jest właścicielem działki nr [...], położonej w M. przy ul. [...], a której grunty zostały sklasyfikowane w sposób następujący: grunty orne (symbol R IVa) o powierzchni 2,2176 ha, pastwiska trwałe (Ps III) – 0,1520 ha, inne tereny zabudowane (Bi) – 1,8079 ha oraz nieużytki (N) – 6,2101 ha. Przedmiot skargi dotyczy opodatkowania gruntów oznaczonych symbolem Bi, a które zdaniem skarżącego stanowią grunty rolne, zadrzewione i zakrzewione a jako takie podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., natomiast położone na nich budynki objęte są zwolnieniem z tego podatku na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Podstawą wszelkich rozstrzygnięć należy uczynić przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis ustępu 2 powołanego artykułu formułuje enumeratywny katalog gruntów wyłączonych z pod regulacji podatku od nieruchomości, stanowiąc, iż obejmuje on użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zasady kwalifikowania gruntów do poszczególnych typów zostały określone w załączniku nr 6 do wspomnianego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. I tak zgodnie z pkt 1 tego załącznika do rozporządzenia, użytkami rolnymi są grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe, grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami oraz grunty pod rowami. W zakresie pojęcia użytku rolnego nie mieszczą się natomiast ani "inne tereny zabudowane" (Bi) ani też nieużytki (N). Nie mieszczą się one również w drugiej grupie gruntów wyłączonych z pod opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tj. - zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 u.p.o.l. - gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych (oznaczanych symbolem Lz) oraz lasów, a które zostały szczegółowo określone w pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia. W świetle tych wniosków uznać należy, iż grunty należące do skarżącego, oznaczone symbolem Bi nie podlegają wyłączeniu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., wobec czego sposób ich opodatkowania należy rozstrzygnąć na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowisko to znajduje uzasadnienie również na tle przepisów ustawy o podatku rolnym. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jak zostało już ustalone, do gruntów tych nie należą grunty skarżącego o symbolu Bi. Grunty te nie mogą również wchodzić w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. Stosownie bowiem do art. 2 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 u.p.r. Oceny prawnej niniejszej sprawy nie zmieniają okoliczności dotyczące zmian w ewidencji gruntów polegających na sklasyfikowaniu skarżącego wraz ze wskazaniem należącego do niego działki nr [...] do podgrupy 7.1 grupy rejestrowej właścicieli nieruchomości i władających, obejmującej osoby fizyczne będące właścicielami gospodarstw rolnych. Zgodnie z § 10 pkt 2 rozporządzenia ewidencja gruntów i budynków obejmuje również dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Mocą § 10 pkt 7 rozporządzenia ustalono grupę rejestrową 7 - obejmującą osoby fizyczne. Z kolei stosownie do § 18 rozporządzenia, podmioty zaliczone do 7-mej grupy rejestrowej dzieli się na podgrupy, tj. podgrupa 7.1 - osoby fizyczne - właściciele i władający gruntami wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych, podgrupa 7.2 - osoby fizyczne - właściciele i władający gruntami niewchodzącymi w skład gospodarstw rolnych. W ocenie Sądu zakwalifikowanie skarżącego do podgrupy 7.1 wraz ze wskazaniem należącej do niego działki nr [...] nie daje podstawy do uznania dla celów podatkowych, iż wszystkie grunty wchodzące w skład tej działki tworzą gospodarstwo rolne. Nie budzi wątpliwości, iż skarżący z uwagi na przysługujące mu prawo własności do użytków rolnych o powierzchni 2,3696 ha jest właścicielem gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. I jest to jedyny wniosek jaki należy wywodzić z tego zapisu. Dla celów podatkowych charakter prawnie relewantny posiada bowiem grupa i rodzaj gruntu, określone według § 67 i § 68 rozporządzenia, nie zaś status ich właściciela. Temu bowiem mogą przysługiwać prawa do różnego rodzaju gruntów czy też innych nieruchomości, a sklasyfikowanie go w odpowiedniej grupie rejestrowej właścicieli nieruchomości (o czym mowa w § 17 rozporządzenia) nie może przesądzać sposobu opodatkowania należących do niego nieruchomości. Słusznie zatem organy administracyjne poczyniły podstawą swoich rozstrzygnięć dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków a dotyczące powierzchni i klasyfikacji gruntów. Takie ustalenia nie naruszają również – wbrew twierdzeniom skargi - § 9 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Jednorodność pod względem prawnym oznacza bowiem, iż cały grunt tworzący jedną działkę jest przedmiotem tych samych praw, przysługujących tym samym podmiotom. Nie oznacza to zatem, iż w skład działki nie mogą wchodzić grunty klasyfikowane - na podstawie przepisów powoływanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa - do różnych grup. Skarżący powołał się również na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, statuujące zwolnienia od podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu Orzekającego przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszym przypadku. Zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty skarżącego oznaczone symbolem Bi (inne tereny zabudowane) nie mają charakteru gruntów wymienionych w powołanym przepisie. Nie stanowią one ani nieużytków (oznaczanych w ewidencji gruntów symbolem N) ani nieużytków ekologicznych (symbol E), ani też gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (Lz). Sąd uznał, iż przesłanki zwolnienia od podatku od nieruchomości nie zostały spełnione również w zakresie dotyczącym nieruchomości budynkowych skarżącego. Na mocy przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., na który powoływał się skarżący, zwolnieniu takiemu podlegają budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Budynki skarżącego objęte podatkiem od nieruchomości położone są na gruntach oznaczonych symbolem Bi - inne tereny zabudowane. Jak zostało ustalone powyżej, grunty te nie stanowią gruntów gospodarstw rolnych, a zatem w odniesieniu do przedmiotowych budynków nie zostały spełnione warunki skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Ostatecznie warto zwrócić uwagę, iż wskazane zwolnienia od podatku dotyczą gruntów podlegających przepisom ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wskazuje na sprzeczność argumentacji skarżącego, który z jednej strony podnosi, iż grunty objęte przedmiotem skargi stanowią grunty gospodarstwa rolnego, z drugiej jednak strony wskazuje, iż korzystają one ze zwolnień, które przecież nie znajdują zastosowania dla takich nieruchomości. Ustalenie bowiem, iż grunty wchodzą w skład gospodarstwa rolnego powoduje, iż podlegają one wyłączeniu z pod regulacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zaktualizowane zostają przepisy ustawy o podatku rolnym. W świetle powyższego za prawidłowe należy uznać zakwalifikowanie gruntów oznaczonych symbolem Bi (inne tereny zabudowane) jako "grunty pozostałe" i opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości według stawki 0,30 zł/m2, tj. zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...]. Prawidłowo również przyjęto stawkę podatku od nieruchomości w stosunku do budynków należących do skarżącego, a której wysokość wynika z § 1 ust. 1 pkt 7 powołanej uchwały i wynosi 5,78 zł/m2. Za nietrafny należy, więc uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Sąd doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie zarzut ten jest bezzasadny. Skarżący zarzucił naruszenie przez organy art. 120 o.p., zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie prawa. Skarżący zarzucił oparcie rozstrzygnięcia o błędnie ustalony stan faktyczny oraz pominięcie przepisów ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Zarzutów tych Sąd nie podzielił. Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w oparciu dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonego przez skarżącego wykazu nieruchomości z dnia [...] Jak podnoszono już na wstępie niniejszych rozważań podstawę określenia charakteru gruntu dla celów podatkowych, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepisy prawa wyraźnie nakazują organom poczynienie ustaleń dla celów wymiaru podatku w oparciu o urzędowe źródło informacji faktycznych jakim jest ewidencja gruntów i budynków, a naruszeniem prawa byłoby ich pominięcie. Powierzchnia nieruchomości budynkowych została ustalona w oparciu o informacje przedstawione przez skarżącego i nie była przez niego kwestionowana. Przedmiotem skargi był bowiem jedynie sposób jej opodatkowania, którego zasadność była już przedmiotem oceny Sądu w powyższych rozważaniach. Sąd uznał za bezzasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 121 § 1 o.p., tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zarzut naruszenia art. 122 o.p., co skarżący uzasadniał nieprzeprowadzeniem wszystkich dowodów, a przez to niewyjaśnieniem wszystkich aspektów sprawy i wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz naruszeniem zasad postępowania podatkowego dotyczących przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Art. 122 o.p. wyraża zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, rozumianej jako obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności art. 187 i 188 o.p. W myśl pierwszego z powołanych przepisów organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z uwagi na brzmienie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. i w świetle przedmiotu niniejszej sprawy spełnienie tego obowiązku przez organ podatkowy nastąpiło przez zgromadzenie danych dotyczących gruntów skarżącego wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Tak zebrany materiał zawierał wszelkie informacje niezbędne dla ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy, a to, że wynik tych ustaleń nie satysfakcjonuje skarżącego nie uzasadnia twierdzenia, iż organy dopuściły się naruszenia prawa. Jak bowiem wskazywano, ten właśnie zbiór urzędowych informacji – ewidencja gruntów i budynków - stanowi podstawę ustaleń organów dla celów wymiaru podatku. Danym tym skarżący nie przedstawił skutecznego przeciwdowodu, zaś dowód z oględzin działki, którego nieprzeprowadzenie zarzucił skarżący, przeciwdowodu takiego stanowić nie mógł, na co wskazywano już w niniejszych rozważaniach. Z tych samych przyczyn Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 188 o.p. oraz art. 180 o.p., w zakresie w jakim skarżący zarzucił organom obu instancji nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 194 o.p., uzasadniając to niezastosowaniem się organów do treści dokumentu urzędowego jakim jest wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz podważanie domniemań z tego dokumentu płynących. Skarżący przedstawił zawiadomienie o dokonanej na jego wniosek z dnia 5 maja 2005 r. zmianie w ewidencji gruntów i budynków. Treść tego dokumentu nie może jednak oddziaływać na wymiar podatku za rok 2003. Podatek od nieruchomości ma charakter roczny, a obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). W świetle takich regulacji uznać należy, iż zmiana w ewidencji gruntów i budynków spowoduje zmianę opodatkowania od miesiąca następującego po modyfikacji wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Przenosząc te uwagi na grunt sprawy, należy stwierdzić, iż przedstawione zawiadomienie dotyczące zmiany dokonanej w 2005 r. nie może oddziaływać na zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku od nieruchomości za rok 2003. Z tych też przyczyn Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 194 o.p. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, jak tego żąda skarżący, naruszenia przez organ II instancji art. 233 o.p. Przepis ten wskazuje na rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez organy odwoławcze, nie formułując jednak praw stron postępowania, których naruszenie skarżący mógłby podnosić. Decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze mieści się w katalogu tychże rozstrzygnięć i jako taka spełnia formalnoprawne warunki określone w treści powołanego przepisu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia materialnych ani procesowych przepisów prawa podatkowego. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.