II SA/Kr 2610/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. z 2000 Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji: zabudowa podworca nieruchomości jako rozszerzenie funkcji obiektu istniejącego (budynku frontowego) na parterze i pierwszym piętrze, poprzez wykonanie dwóch kondygnacji nadziemnych na istniejącej kondygnacji podziemnej podwórka wraz z pomieszczeniem wentylatorni usytuowanej nad projektowaną drugą kondygnacją oraz rozbudową istniejących wewnętrznych instalacji: wodno-kanalizacyjnej, c.o., elektrycznej i budową wentylacji mechanicznej na działce nr [...] obr. [...] (ul. [...], K.) dla Wydawnictwa "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. Jednocześnie organ, zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy prawo budowlane określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz wskazał, że inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że inwestor przedłożył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002 r. znak: [...], jak również wykazał swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie, wykonany został przez osobę uprawnioną. Następnie organ I instancji ustosunkował się do zastrzeżeń do planowanej inwestycji wniesionych przez administratora Pałacu [...] J. P. w kwestii wysokości projektowanej zabudowy w zakresie trzech kondygnacji w której ma być zlokalizowana wentylatornia, zamurowania okna znajdującego się w ścianie szczytowej oficyny nieruchomości [...] oraz podanej w piśmie informacji o wystąpieniu do innych organów w sprawie wyjaśnienia legalności wykonania piwnic pod terenem podwórka przy ul. [...]. Odnośnie dodatkowej kondygnacji organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dni 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. W przedmiocie zamurowania okna znajdującego się w ścianie szczytowej oficyny zlokalizowanej w granicy z przedmiotową nieruchomością organ wskazał, że pełnomocnik inwestora przedłożył dokumenty świadczące o tym, że przedmiotowy otwór okienny został wykonany około 2000 roku, co świadczy o samowoli budowlanej, bowiem wykonanie powyższego niezgodne było z obowiązującymi w tym okresie warunkami technicznymi. W kwestii legalności wykonania piwnic pod terenem podwórka posesji przy ul. [...] organ I instancji poinformował, że decyzją z dnia [...] listopada 1991 r. Urząd Miasta Wydział Architektury zatwierdził dokumentację projektową między innymi dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że przedmiotowa dokumentacja uzyskała wymagane uzgodnienia między innymi przez Wydział Ochrony Zabytków Urzędu Miasta. Ponadto z przedłożonego obecnie projektu budowlanego dla zamierzonej inwestycji, w części konstrukcyjnej zweryfikowanej przez dr. inż. S. K. wynika, że podwórze jest całkowicie podpiwniczone na podstawie zatwierdzonego do realizacji projektu technicznego z 1991 r. Zatem z uwagi na spełnienie przez inwestora wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane uzasadnione było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wniósł J. P., podnosząc, że działa jako pełnomocnik B. M. oraz administrator nieruchomości przy ul. [...] w K. Domagał się uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. Zarzucił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określiła wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji, co nie zostało zrealizowane w projekcie przedłożonym do zatwierdzenia oraz, że projekt przewiduje zabudowanie okna należącego do nieruchomości przy ul. [...] w ścianie szczytowej oficyny graniczącej z podwórkiem posesji przy ul. [...], które jest niezbędne do doświetlenia pomieszczenia znajdującego się w oficynie. Jednocześnie podkreślił, że oświadczenie znajdujące się w aktach sprawy o wykonaniu okna w 2000r jest nieprawdziwe, bo (według właściciela kamienicy) wykonano je równocześnie z realizacją oficyny. Nadto podniósł, że decyzja z 1991 r. zezwalająca na zabudowę podwórka wraz z podpiwniczeniem nie została zaopatrzona w klauzulę prawomocności, co zdaniem odwołującego się, jest niezbędne do rozpoczęcia budowy. O powyższej decyzji nie zostali powiadomieni współwłaściciele Pałacu [...], pomimo bezpośredniego sąsiedztwa z podwórkiem przy ul. [...]. Według współwłaściciela B. M. piwnice zaczęto realizować dopiero w 1994 r. w aktach sprawy nie ma oświadczenia kierownika budowy o rozpoczęciu inwestycji ani dziennika budowy, zatem piwnice zostały wybudowane po utracie ważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jest to więc samowola budowlana. Nadto piwnice wykonano – jak wynika z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawców w 2001 r. – nieprawidłowo, czego efektem jest ciągłe osiadanie fundamentów ściany szczytowej oficyny i widoczne na niej pęknięcia i zarysowania. Decyzją z dnia [...]r. (znak: [...]) Wojewoda, na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wniosek o pozwolenie na budowę został zgłoszony w terminie ważności ww. decyzji, projekt budowlany posiada stosowne uzgodnienia i został opracowany przez osoby ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Inwestor uzyskał również zezwolenie konserwatorskie na wykonanie prac w oparciu o projekt budowlany. Usytuowanie objętej projektem zabudowy podworca wynika z uwarunkowań lokalizacji i z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w dniu [...] czerwca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o zamurowaniu okna w ścianie granicznej i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Postępowanie w tej sprawie stanowiło podstawę do zawieszenia postępowania odwoławczego na wniosek inwestora. Postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało podjęte z uwagi na ustąpienie przyczyny zawieszenia. Nadto, powołując się na wyjaśnienia złożone przez inwestora, organ odwoławczy podał, że [...] maja 2003 r. odbyła się kontrola robót budowlanych wykonywanych na terenie nieruchomości przy ul. [...] w związku z poprzednio udzielonym zezwoleniem, dotyczącym frontowej kamienicy. W kontroli brali udział przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków. W wyniku kontroli wyjaśniono, że prace budowlane na terenie przedmiotowej nieruchomości wykonywane są na podstawie odrębnych decyzji administracyjnych, a ich realizacja nie spowodowała widocznych zarysowań ściany szczytowej oficyny sąsiedniego budynku usytuowanego na terenie posesji przy ul. [...]. Odnośnie zarzutu dodatkowej kondygnacji organ odwoławczy powtórzył treść § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie złożył J. T. i B. M. Skarga B. M. została prawomocnie odrzucona. Skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, albowiem postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zostało przez skarżącego zaskarżone do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., a Wojewoda mimo to wydał decyzje nie czekając na rozstrzygniecie w tej sprawie. Nadto podniósł, ze organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu utraty ważności decyzji z 1991 r. o zabudowie podwórka z podpiwniczeniem z uwagi na nie rozpoczęcie budowy w 2 – letnim okresie. Wskazał, że zezwolenie na budowę pawilonu handlowego w ten sposób, że ściany boczne i strop są zakotwiczone w ścianie szczytowej budynku należącego skarżącego, bez jego zgody stanowi samowolę budowlaną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1, 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane organy orzekające w sprawie nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Argumenty podnoszone przez skarżącego odnośnie poprzednio udzielonego zezwolenia dotyczącego frontowej kamienicy przy ul. [...] nie mogą mieć wpływu na niniejsze postępowanie, albowiem roboty wykonywane były na podstawie odrębnej decyzji, której ewentualna weryfikacja może nastąpić w trybie nadzwyczajnych postępowań administracyjnych. Organami właściwymi do kontroli prawidłowości prowadzonych robót są właściwe organy nadzoru budowlanego. Nadto podał, że zagadnienie wstępne zostało wyjaśnione gdyż wydano decyzję o nakazie zamurowania okna oficyny sąsiedniej kamienicy. Organ odwoławczy powołał się również na art. 143 kpa wskazując, że wniesienie zażalenie na postanowienie nie wstrzymuje jego wykonania, zatem zarzut wydania decyzji w sytuacji zaskarżenia postanowienia o podjęciu postępowania jest nietrafny. Jednocześnie podał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody z dnia [...] r. o podjęciu zawieszonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga jest zasadna. Na wstępie podnieść należy, że postępowanie administracyjne może być wszczęte dopiero wtedy, gdy wniosek taki złożył legitymowany podmiot. Jeżeli składający wniosek nie był stroną ani jej przedstawicielem czy pełnomocnikiem, to jego wniosek nie mógł doprowadzić do wszczęcia postępowania. Na karcie 17 akt administracyjnych zalega pismo z dnia 27.01.2003r (bez prezentaty organu) o treści : "prosimy o wydanie pozwolenia na budowę na zabudowę podwórka budynku przy ul. [...] w K.". Zostało ono podpisane przez Prezesa Zarządu Wydawnictwa "[...]" Spółki z o. o. w K. E. W. Na karcie 18 akt znajduje się wniosek o pozwolenie na budowę, podpisany przez S. H., działającego w imieniu Wydawnictwa "[...]" sp. z o. o. w K. (z prezentatą organu 28.01.2003r). We wniosku inwestycja została określona jako zabudowa podwórka na cele handlowe na działce nr [...] obr. [...]. Jak wynika z treści pełnomocnictwa (k.6) inwestor upoważnił S. H. do występowania w sprawie pozwolenia na remont kamienicy przy ul. [...] w K., a nie w sprawie uzyskania pozwolenia na zabudowę podwórka. Zgodnie z treścią załącznika Nr [...] do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie określenia wzorów wniosku o pozwolenie na budowę i decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanego na podstawie delegacji ustawowej – art. 32 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z 1995 r. – wniosek o pozwolenie na budowę winien określać rodzaj obiektu lub zespołu obiektów bądź robót budowlanych. Określenie "zabudowa podwórka" wymogu tego nie spełnia. Mimo wskazanych braków organ zaniechał tak wezwania pełnomocnika o przedłożenie właściwego pełnomocnictwa, jak i o sprecyzowanie wniosku. (Z pisma znajdującego się na k.36 akt nie wynika, czy zostało doręczone inwestorowi). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie, wykonany został przez osobę uprawnioną. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. W myśl przepisu art.33 ust.2 prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć: 1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, 2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z warunkiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany winien być uzgodniony przez Konserwatora Zabytków. Z kolei stosownie do treści art. 34 ust. 3 prawa budowlanego projekt budowlany powinien m.in. zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Rzeczą organu, stosownie do wymogów wskazanych w art. 35 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego, było sprawdzenie kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ winien nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organy obydwu instancji nie dostrzegły jednakże wadliwości przedłożonego projektu i zaniechały wydania w/w postanowienia . Uzasadnienie decyzji obydwu organów nie zawiera szczegółowych ustaleń na podstawie jakich dokumentów przyjęto, że inwestor przedstawił wszystkie niezbędne uzgodnienia. Przedłożony przez inwestora projekt nie odpowiada wymogom prawa. I tak , stosownie do § 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w Administracji z dnia 3 listopada 1998r (Dz.U.98.140.906) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w projekcie budowlanym należy na stronie tytułowej zamieścić nazwę, adres obiektu budowlanego i numery ewidencyjne działek, na których obiekt jest usytuowany. Strona tytułowa projektu budowlanego nie zawiera określenia numeru działki ewidencyjnej, na której obiekt miał być usytuowany. W myśl punktu 5 omawianego przepisu projekt winien zawierać spis zawartości wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3. Oświadczeń tych brak. W spisie zawartości przedmiotowego projektu budowlanego brak jest wykazu załączonych uzgodnień oraz oświadczeń jednostek organizacyjnych , o których mowa w art. 34 ust. 3 prawa budowlanego, a także projektu zagospodarowania działki. Projekt budowlany nie zawiera projektu zagospodarowania działki i jego opisu. Część przedstawionego projektu budowlanego stanowią dokumenty oryginalne, a część kserokopie – wydaje się , że przeniesione z innego projektu budowlanego. Świadczy o tym np. rysunek nr 1 "Sytuacja", przedstawiony w kserokopii, na którym skreślono w sformułowaniu "Zabudowa podwórka projektowana w przyszłości", słowa "w przyszłości". Stosownie do § 3 ust.2 omawianego rozporządzenia, jeżeli projekt architektoniczno-budowlany podlega sprawdzeniu, na stronie (stronach) tytułowej należy zamieścić imiona i nazwiska osób sprawdzających projekt, wraz z podaniem przez każdego z nich specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, datę i podpisy. W przedmiotowym projekcie nie podano daty sprawdzenia. Zgodnie z treścią § 4 ust.1 rozporządzenia na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego należy umieścić metrykę projektu zawierającą: 1) nazwę i adres obiektu budowlanego, 2) tytuł (nazwę), skalę i numer rysunku, 3) imię i nazwisko projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych, datę i podpis. Większość rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego nie posiada metryki. Zdziwienie budzi zatwierdzenie projektu, w którym np. rys. Nr 3 "Rzut parteru" opatrzony jest ręcznie naniesionymi odpisami uzgodnień dokonanymi przez projektanta i podpisanymi przez niego "za zgodność". Według spisu zawartości rysunek Nr 4 miał przedstawiać rzut wentylatorni, gdy tymczasem przedstawia rzut I piętra. Według spisu zawartości rysunek Nr 5 miał przedstawiać rzut II piętra, rzeczywiście przedstawia wentylatornię na poziomie [...], [...]. W myśl przepisu § 5 rozporządzenia wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być opatrzone numeracją. Części projektu w odrębnych oprawach oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Wymóg ten nie został spełniony. Zgodnie z § 8 rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10. Przedmiotowy projekt nie zawiera projektu zagospodarowania działki. Gdyby przyjąć, że częścią rysunkową projektu zagospodarowania działki jest rysunek znajdujący się na stronie 74, to jest on sporządzony na niewłaściwej mapie i nie posiada metryki. Stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Projekt w zakresie konstrukcji również składa się z kserokopii rysunków (str.36, 35, 33). Rysunek w kserokopii z k. 36 wydaje się świadczyć o przeniesieniu go z innego projektu budowlanego. Do podobnego wniosku skłania strona tytułowa projektu budowlanego instalacji wodno-kanalizacyjnej z oryginalną pieczęcią [...] Nr [...] z [...].10.02 i ręcznym dopiskiem "zabudowa podwórka" oraz zawartość projektu budowlanego wentylacji i klimatyzacji, w którym na stronie 19 zawarto opis technologiczny kotłowni gazowej, nie objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. W aktach brak jest dowodów potwierdzających posiadanie uprawnień przez projektanta konstrukcji W. B., projektanta instalacji elektrycznych D. O. i L. B. Zauważyć nadto należy, że w ustosunkowaniu się do zarzutów dotyczących nielegalnego wybudowania piwnic (na których ma być usytuowana przedmiotowa zabudowa), organ stwierdził, że decyzją z dnia 21.11.1991r zatwierdzona została dokumentacja dla tego między innymi zamierzenia budowlanego. Zawartość przedłożonych akt administracyjnych nie pozwala na dokonanie weryfikacji tego ustalenia. Na karcie 51 znajduje się bowiem wyłącznie kserokopia decyzji z tej daty dotycząca remontu kompleksowego budynku. Akta nie zawierają dokumentacji technicznej dla tego zamierzenia. Nie wiadomo czego dotyczą kserokopie rysunków z k. 44 - 50. Wreszcie, treść stron 75 i 82 przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zdaje się wskazywać, że uzgodnienie Konserwatora Zabytków z dnia [...].10.2002r Nr [...] dotyczyło innego zamierzenia budowlanego. Organy administracji nie odniosły się również do zarzutu zgłaszanego przez administratora Pałacu [...], iż zabudowa podwórka uniemożliwi przeprowadzenie remontu tego zabytku oraz do wniosku dowodowego (k.82) o sprawdzenie w oparciu o zapisy w dzienniku budowy, czy budowa piwnic była legalna. Odnośnie zarzutu, iż przedmiotowy obiekt został zaprojektowany jako trzykondygnacyjny, co narusza warunek zawarty w decyzji wzizt, organ stwierdził, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dni 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Skonstatować zatem należy, że wyjaśnienia powyższe nie są wystarczające. W ustosunkowaniu się do powyższego zarzutu, organ nie powinien ograniczyć się do zacytowania przepisu prawa, ale ustalić – w oparciu o przedłożony projekt budowlany – czy pomieszczenie wentylatorni o powierzchni 34 m kw. i wysokości od 2,20m do 3,20m może być uznane za nadbudówkę na dachu w rozumieniu powyższego przepisu stanowiącego, że ilekroć w rozporządzeniu mowa jest o kondygnacji - rozumie się przez to poziomą, nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu znajdującego się nad tą częścią, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle większą niż 1,9 m, przy czym za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Wobec powyższego Sąd uznał , że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu i instancji naruszają prawo procesowego, a to art. 64 § 2 kpa, art. 77 i 107 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 35 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego. Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a i c oraz art.135 p.p.s.a orzeczono jak w punkcie I wyroku. Rozstrzygnięcie w punkcie II wyroku oparto na podstawie art.152 p.p.s.a.