II SA/Rz 181/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Ryszard Bryk Protokolant sekr. sąd. Teresa Tochowicz Przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Rzeszowie Anny Sieradzkiej- Żukowskiej po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych dotyczących rozbudowy stacji bazowej telefonii cyfrowej -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. w W. jest decyzja Wojewody z [...].01.2007r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu odnośnie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych. A. sp. z o.o. w W. reprezentowana przez M. Ś. wniosła w dn.14.11.2006r. do Starostwa Powiatowego podanie, w którym zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej "ERA R. 58105", rozpoczęcie robót określono na 15.12.2006r.. Do wniosku dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkice i rysunki oraz decyzję Burmistrza z [...].10.2006r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Starosta decyzją z [...]11.2006r. Nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru rozbudowy stacji bazowej telefonii cyfrowej ERA "R. 58105", położonej na działce nr [...] w R. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie zgłoszonych robót budowlanych. Decyzję o sprzeciwie doręczono pełnomocnikowi strony w dn.8.12.2006r. W podstawie prawnej decyzji powołano się na art.30 ust.5 i ust.7 pkt 4 ustawy z 7.07.1994r. – prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006r., poz.1118, zwana dalej Upb). Zdaniem organu I instancji obszar oddziaływania inwestycji wychodzi poza działkę, do której inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w związku z tym zamierzenie to może wprowadzić ograniczenia, bądź spowodować zwiększenie ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Doprowadziło to starostę do przekonania, iż zachodzi potrzeba zastosowania art.30 ust.7 pkt 4 Upb i nałożenia obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z udziałem stron znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w terminie A. sp. z o.o. w W. przez pełnomocnika M. Ś. Zarzuty odwołania koncentrowały się na wyeksponowaniu faktu, iż wobec decyzji Burmistrza o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz postanowienia Wojewody z [...].09.2006r. [...] uzgadniającego taką decyzję zapewniono już udział stronom postępowania, które nie korzystały ze środków zaskarżenia, "wyrażając tym samym zgodę na realizację". W ocenie odwołującej się spółki nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wynika z nadgorliwości w zapewnieniu stronom udziału w postępowaniu, prowadzi do wydłużenia się postępowania z naruszeniem interesu inwestora oraz jest niezgodne z duchem art.30 ust.1 lit. c Upb, którego intencją wprowadzenia do ustawy miało być ułatwienie tego typu postępowań. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, opisaną na wstępie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując w podstawie prawnej art.138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.). Organ odwoławczy przyznał fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji Burmistrza z [...].10.2006r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, niemniej stwierdzono iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakich mowa w art.5 ust.1 Upb jest zagadnieniem szerszym i w ocenie "tut. Urzędu" polega również na zagwarantowaniu prawa do zabudowy własnej nieruchomości pod warunkiem zgodności zamierzenia z przepisami. Wojewoda wskazał, iż sąsiedni teren znajdujący się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia może być zabudowany budynkami mieszkalnymi o wysokości powyżej 17 m, a to powoduje, że ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne występuje w przestrzeni, która może być zabudowana obiektami, zawierającymi pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Zamierzone roboty budowlane polegać mają na zamontowaniu dwóch dodatkowych anten na istniejącej konstrukcji stalowej. Dla obszaru objętego przedsięwzięciem brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, który ograniczałby wysokość obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi, to zaś doprowadzić może ewentualną zabudowę do kolizji z normą § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w aspekcie zaistnienia strefy ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego. Wskazano ponadto, iż organ I instancji winien rozważyć możliwość udzielenia pozwolenia na rozbudowę stacji telefonii cyfrowej jako obiektu stałego czy też na czas określony do ewentualnej budowy czy nadbudowy powyżej 17 m wysokości budynków mieszkalnych w obszarze oddziaływania stacji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie na powyższą decyzję wniosła A. sp. z o.o. przez pełnomocnika radcę prawnego MM, zarzucając jej naruszenie art.30 ust.7 pkt 4 Upb, art.30 ust.2 Upb, art.9, 10, 77§ 1 oraz 107 k.p.a., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca przyznaje prawo organu administracji publicznej przyjmującego zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych do oceny, czy ewentualne przedsięwzięcie nie spowoduje prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń, o jakich mowa w art.30 ust.7 Upb, niemniej ocena ta nie może uprawniać organu do formułowania ocen dowolnych i nie podlegających weryfikacji. Brak na obszarze przeznaczonym do zainwestowania obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ma oznaczać niedopuszczalność odnoszenia się do hipotetycznej możliwości sposobu zagospodarowania terenu. Skarżąca przywołuje stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 12.04.2005r. VII SA/Wa 779/04 jako aprobatę do takiego działania organów administracji publicznej, gdzie widać konieczność dokonania ustaleń w toku postępowania co do tego, czy inwestycja wymagać będzie poprzedzenia pozwoleniem na budowę. Tu zarzucono, iż brak jest dowodów, jakoby inwestycja miała wywoływać uciążliwości dla terenów sąsiednich. Takich zagrożeń organ nie wskazał, powtórzono motywy odwołania w aspekcie udziału właścicieli działek objętych zasięgiem oddziaływania inwestycji w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza [....]. Istnienie wątpliwości organu odnośnie sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych zobowiązywało organ do zwrócenia się do inwestora o uzupełnienie zgłoszenia w trybie art.30 ust.2 Upb o brakujące dokumenty. Powołanie się przez organ na treść art.4 oraz art.5 pkt 9 Upb uznano za chybione z uwagi na ich ogólny charakter, nadto zarzucono błędną ocenę charakteru decyzji wydanej przez Burmistrza. Za nietrafne uznano odnoszenie się do stanu faktycznego, który może nastąpić w przyszłości, a stwierdzenie, iż ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne występuje w przestrzeni, która może być zabudowana pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz odniesienie się do potencjalnej nadbudowy budynku mają być pozbawione znaczenia dla istoty sprawy. W ocenie skarżącej naruszać to ma art.107 § 3 k.p.a., nadto organy dopuścić się miały naruszenia przepisów procesowych w aspekcie obowiązków związanych z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego oraz zbierania dowodów w prawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko, dodatkowo wskazując, iż każdy właściciel nieruchomości sąsiadującej z obszarem zabudowy może dokonać budowy lub rozbudowy obiektów na własnej działce w każdym czasie, stanowisko to ma znajdować wsparcie w wyroku NSA z 15.03.2006r. II OSK 634/05. Podkreślono, że wydana decyzja nie dyskwalifikuje możliwości inwestowania, ale pozwala na udział zainteresowanych osób w postępowaniu oraz ewentualną ochronę ich prawnych interesów. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z 12.03.2007r. zwalcza raz jeszcze argumentację organu odwoławczego przytaczając wywody na to, że norma art.4 Upb nie może stanowić o ograniczeniu prawa do zabudowy podmiotowi, który dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, przywołano ponownie argumentację odnoszącą się do udziału osób zainteresowanych w postępowaniu przed Burmistrzem. Uczestnicząca w rozprawie prokurator Prokuratury Apelacyjnej w [.] wniosła o oddalenie skargi, akceptując stanowisko wyrażane w decyzjach organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn.30.08.2002r., Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W ocenie Sądu skarga nie jest trafna. Niespornym jest charakter planowanych robót oraz tryb postępowania orzekających w sprawie organów. Skarżąca spółka zamierza na istniejącym maszcie stacji telefonii cyfrowej w R. na działce nr 464/17, zamontowanej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [.], dokonać robót budowlanych polegających na montażu anteny MW 0,6m wraz z adapterem oraz opcjonalnej anteny 0,3m wraz z okablowaniem. W efekcie ma nastąpić rozbudowa istniejącej stacji telefonii komórkowej. Niespornym jest, iż teren wokół stacji stanowi osiedle mieszkaniowe wielorodzinne z zabudową usługowo-handlową, a na obszarze tym nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Nie jest także kwestionowane, że przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – Dz.U. Nr 257, poz.2573 ze zm.). Akta sprawy zawierają ostateczną decyzję Burmistrza [...] z [.].10.2006r. [.] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Niespornym jest także, że przedmiotem postępowania jest instalacja w rozumieniu art.3 pkt 6 ustawy z 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 129 z 2006r., poz.902 ze zm.). Dla stron nie jest także kwestyjnym, iż zakres przedsięwzięcia uprawniał do zgłoszenia zamiaru podjęcia takich robót w trybie art.30 ust.1 pkt 3 lit. c Upb. Zgodnie z cyt. przepisem zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu Prawa ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Do zgłoszenia, określającego zakres zamierzonych robót budowlanych inwestor dołączył niezbędne dokumenty. Zgłoszenie to wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dn.14.11.2006r.. Art.30 ust.5 Upb stanowi, iż do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia, właściwy organ nie wniesienie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Starosta sprzeciwił się w drodze decyzji zamiarowi wykonania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja ta została doręczona ze skutkiem prawnym inwestorowi w dn.8.12.2006r. (dowód w aktach administracyjnych), zatem organ nie uchybił terminowi na wyrażenie sprzeciwu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Podstawa prawną do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę stanowił art.30 ust.7 pkt 4 Upb, stanowiący, iż "Właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust.5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust.1, jeśli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: ...4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich". Dla orzekających w sprawie organów przesłanka ta ziszcza się dlatego, iż skutkiem wykonanych robót będzie przekroczenie dopuszczalnego poziomu natężenia pól elektromagnetycznych na wysokości 17 mnpt w odległości 35m od anten, a więc wkraczać na tereny sąsiadujące, co w przyszłości może spowodować ograniczenie zabudowy wysokiej obiektami, zawierającymi pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi. W ocenie organów postępowanie przed Burmistrzem nie usuwa nakazu skierowanego do organów administracji architektoniczno-budowlanej, stania na straży uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakich mowa w art.5 Upb, zwłaszcza wobec braku objęcia terenów sąsiadujących z terenem inwestycji obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, w szczególności ochrony prawa do zabudowy nieruchomości, do której posiada się tytuł prawny (art.4 Upb). Skarżący koncentrował swe zarzuty na kwestii naruszenia art.30 ust.7 pkt 4 i art.30 ust.2 Upb oraz naruszeniu szeregu przepisów procesowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Te ostatnie wiązać się miały m.in. z wadliwościami odnośnie zbierania materiału dowodowego, nieprawidłowego uzasadniania decyzji, pozbawiania strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Tu eksponowano, iż w razie wątpliwości organ przyjmujący zgłoszenie winien wezwać zgłaszającego do ich uzupełnienia. Zarzutu tego Sąd nie podziela. Zgodnie z art.30 ust.2 zdanie 3 Upb w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. O tym więc, czy uzupełnienie elementów zgłoszenia jest konieczne, rozstrzyga organ administracji architektoniczno-budowlanej, ma to być uzupełnienie o "brakujące dokumenty", skarżąca nie wskazała jakie to dokumenty mogłaby uzupełnić w sprawie zgłoszenia, a o które postępowanie należało uzupełnić. Dla Starosty wystarczającymi dokumentami na podjęcie stosownej decyzji były dokumenty, zawarte w samym zgłoszeniu skarżącej. Charakter postępowania prowadzonego na podstawie art.30 Upb wskazuje, że jest to postępowanie "uproszczone" ograniczające się do dokonania przez właściwy organ charakteru zamiaru inwestycyjnego, którego treść wynikać ma z kompletu dokumentów złożonych przy samym zgłoszeniu. W tego typu postępowaniu w praktyce organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, skoro termin, o jakim mowa w art.30 ust.5 Upb, ma charakter terminu materialnego, a brak skutecznego sprzeciwu uprawnia do rozpoczęcia robót. W sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja także takiego postępowania wyjaśniającego, poza postępowaniem o charakterze gabinetowym, sprowadzającym się do oceny zamierzenia w aspekcie zasadności wniesienia sprzeciwu, nie przeprowadzano. Z tego względu zarzut naruszenia art.77 § 1 k.p.a. jest nietrafny. Skarżąca zarzuciła naruszenie art.30 ust.7 pkt 4 Upb poprzez sformułowanie oceny dowolnej i nie podlegającej weryfikacji, nadto poprzez odwołanie się do motywów zawartych w wyroku WSA w Warszawie z 12.04.2005r. VII SA/Wa 779/04 wywodziła, iż organy nie wskazały charakteru ograniczeń, które miałyby być wprowadzone przedmiotowymi robotami budowlanymi na terenie sąsiednim. Także i ten zarzut Sąd nie uznaje za trafny. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wyroki sądu administracyjnego wiążą w konkretnej sprawie (art.153 Ppsa), wyrok, który przywołała skarżąca nie ma takiego charakteru. Powoływanie się na zawartą tam argumentację o tyle także jest chybione, iż w dacie wyrzekania w sprawie VII SA/Wa 779/04 art.30 ust.1 pkt 3 Upb nie zawierał unormowania odnośnie obowiązku zgłoszenia robót budowlanych, o jakich mowa w art.30 ust.1 pkt 3 lit. c Upb. Zatem wyrok ten zapadł w odmiennym stanie prawnym. Wprowadzenie do Upb regulacji pozwalającej na zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, spowodowało iż dopuszczalnym stało się, aby organ administracji architektoniczno-budowlanej oceniał pod kątem zasadności nałożenia obowiązku posiadania pozwolenia na budowę, ocenę taka opierając na przesłankach wskazanych w art.30 ust.7 Upb. W poprzednim stanie prawnym, tj. sprzed wprowadzenia do art.30 ust.1 pkt 3 Upb lit. c w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji starosty o sprzeciwie, było to wykluczone (por. wyrok NSA z 16.05.2005r., OSK 1566/04, Lex Polonica nr 414454). Organ I instancji zatem dysponował prawem do oceny, czy zakres robót objętych zgłoszeniem nie będzie wywoływał skutków, o jakich mowa w art.30 ust.7 pkt 4 Upb, tj. "wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich". Zdaniem Sądu ocena ta nie jest dowolna. Niespornym jest, że skarżąca zamierza zainstalować dwie dodatkowe anteny, które wywołują pole elektromagnetyczne. W szczególności skarżąca zarzuciła, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że planowana inwestycja spowoduje wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Stwierdzenie to nie jest trafne. Z samej decyzji Burmistrza z [...]10.2006r. (k.4 akt administracyjnych, s.3 decyzji) wynika jednoznacznie, że w świetle raportu oddziaływania na środowisko i analizy oddziaływania stacji po rozbudowie spowoduje, że przekroczenie poziomu bezpiecznego wartości średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego nastąpi w odległości 35m od zamontowanych anten oraz na wysokości 17 m npt. Zarzut skarżącej, sprowadzający się do wywodów, iż toczące się postępowanie przed burmistrzem w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i brak kwestionowania w tym postępowaniu zasadności planowanej inwestycji z punktu widzenia ochrony interesów osób trzecich było wystarczające, w ocenie Sądu także nie zasługuje na uwzględnienie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie traci prawa do oceny zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia zasadności nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art.30 ust.7 Upb tylko z tego powodu, iż uprzednio toczyło się postępowanie zakończone decyzją burmistrza, o jakiej była mowa uprzednio. Z tego względu nie można również podzielić argumentu, jakoby wojewoda "wszedł w kompetencje Burmistrza". Skarżąca kwestionuje trafność stanowiska zajętego przez oba orzekające organy w takim zakresie, w jakim odniesiono się do stanu, jaki może zaistnieć w przyszłości, w aspekcie zabudowy terenów sąsiednich budynkami mieszkalnymi o określonej wysokości, która to zabudowa może być ograniczona, względnie wykluczona, z uwagi na oddziaływanie przedmiotowej inwestycji. Sąd tego zarzutu nie podziela. Norma art.30 ust.7 pkt 4 Upb, na którą organy się powołały orzekając w kwestii sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych sama w sobie ma charakter działania opartego na pewnym uznaniu. Zgodnie z tym przepisem "właściwy organ może nałożyć (podkr. Sądu), w drodze decyzji, o której mowa w ust.5, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust.1, jeżeli ich realizacja może (podkr. Sądu) naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: ...4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich". Nie można zatem czynić zarzutu organom, że w swych rozważaniach odnosiły się do potencjalnych działań inwestycyjnych na terenach sąsiednich, skoro tego rodzaju wywody spekulatywne, wynikają z treści zastosowanego przepisu prawa. Dodać należy, iż rolą organu powołującego się na zastosowanie art.30 ust.7 pkt 4 Upb jest to, aby przekonanie o istnieniu stanu wynikającego z treści cyt. przepisu nie było zupełnie dowolne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję o sprzeciwie i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z tego względu także za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art.107 § 3 k.p.a. odnośnie obowiązku prawidłowego uzasadnienia decyzji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art.7 i art.77 § 1 k.p.a., skoro ocenę zasadności wniesienia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oparto na logicznie wyjaśnionej ocenie potencjalnych skutków, z punktu widzenia ochrony prawa zabudowy, jakie może przynieść realizacja zamierzonych przez skarżącą robót budowlanych, dla nieruchomości sąsiednich. Sformułowany w petitum skargi zarzut naruszenia art.9 k.p.a. poprzez "brak należytego poinformowania o kwalifikacji inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej, jako inwestycji naruszające zasady ładu przestrzennego", nie został bliżej rozwinięty w uzasadnieniu skargi. Brak udziału pełnomocnika skarżącej w rozprawie uniemożliwił ewentualne wyjaśnienie tego zarzutu. Skarga zawiera zarzut naruszenia art.10 k.p.a., choć nie dokonano egzemplifikacji na czym polegać miałoby to naruszenie. Sąd tego zarzutu nie podziela, z akt sprawy nie wynika, aby prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu było naruszane, względnie naruszone w takim stopniu, iżby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji uznając, że skarga nie jest zasadna, Sąd oddalił ją na zasadzie art.151 Ppsa.