II SA/Łd 379/07

Dnia 23 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi Z. P.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], Nr [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1, art. 54 w związku z art. 53 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), Wójt Gminy Z. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej w ul. A i B w miejscowości K., gmina Z. zgodnie z załącznikiem nr 1. Określając wymagania dotyczące zagospodarowania terenu, organ I instancji wskazał, iż działki nr [...], [...] i [...] przeznacza się pod drogi gminne, zaś linie rozgraniczające inwestycji oraz inne ustalenia określono w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. W uzasadnieniu Wójt Gminy Z. wskazał, że w dniu 2 października 2006r. Gmina Z. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy sieci wodociągowej zgodnie z załącznikiem nr 1, a do wniosku inwestor dołączył dokumenty wymagane ustawą. Zaznaczono, że z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy ustala się w sposób indywidualny, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu, projektowana sieć wodociągowa pozwoli na zasilenie działek położonych przy ul. Z. i S. w miejscowości K. Zaznaczono, że decyzja została wydana po uzgodnieniu z Starostwem Powiatowym Wydziałem Drogownictwa w Z. – postanowienie z dnia [...], nr [...]. W konkluzji wskazano, że analiza warunków, zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz analiza stanu faktycznego pozwalają stwierdzić, że planowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a inwestor przedłożył wymagane przepisami dokumenty. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Z. P. – B., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na niezgodność z prawem, w tym niezachowanie prawa własności właścicieli działek wzdłuż drogi wojewódzkiej. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że z mapki stanowiącej załącznik nr 1 do kwestionowanej decyzji wynika, iż na działce stanowiącej jego własność usytuowano linie rozgraniczające drogi publiczne bez ustalenia odszkodowania. Działkę nr [...] przeznaczono pod drogę publiczną nie podając jaki ma związek z planowaną inwestycją. Z. P. – B. zarzucił również, iż na mapce stanowiącej załącznik do kwestionowanej decyzji brak jest aktualnych naniesień, prawidłowo oznaczonych granic jego działki oraz linii rozgraniczających, zaś działki o nr ewid. [...], [...] i [...], które przeznaczono pod drogi publiczne – są działkami rolnymi. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. – Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za zgodne z prawem, organ odwoławczy podniósł, iż o planowanym zamierzeniu inwestycyjnym Wójt Gminy Z. powiadomił wszystkich zainteresowanych obwieszczeniem opublikowanym w dniu 3 października 2006r. wyjaśniając, iż ze szczegółami mogą zapoznać się w Referacie Geodezji Gospodarki Przestrzennej i Gruntami Urzędu Gminy Z. w terminie do dnia [...]. Do wniosku inwestora dołączone zostały dokumenty wymagane przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, iż inwestycja będzie prowadzona w ul. Z. i S. na działkach oznaczonych nr ewid. [...], [...] i [...], zgodnie z załącznikiem nr 1. Organ I instancji określił także warunki wynikające z przepisów szczególnych, m.in. warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, uzgodnienia dokumentacji technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło natomiast, iż nie dotyczą one przedmiotowego postępowania. Podnoszone przez stronę argumenty odnoszą się do nieruchomości będącej własnością odwołującego się – działki nr ewid. [...], która w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. planie zagospodarowania przestrzennego została w części zarezerwowana pod poszerzenie drogi powiatowej. Inwestycja polegająca na wybudowaniu wodociągu w ul. A i B w K. nie dotyczy drogi powiatowej, nie będzie zatem prowadzona przez działkę strony. Podnoszone przez stronę zarzuty dotyczą więc innego stanu faktycznego. Organ odwoławczy zauważył również, iż inwestycja celu publicznego jest realizowana w interesie ogółu lub części danej społeczności. Planowana budowa wodociągu niewątpliwie spełnia te wymogi, ponieważ polega na budowie sieci wodociągowej w ul. A i B w K. na działkach [...], [...] i [...], co zostało uwidocznione na załączonym do pisma Kierownika Referatu Infrastruktury Technicznej Urzędu Miasta Z. z dnia [...]. W skardze na powyższą decyzję Z. P. – B. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz uzgodnieniami. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie kwestionuje samego celu planowanego zamierzenia inwestycyjnego – wodociągu. Zarzucił jednakże, iż organy administracji posługiwały się nieaktualnymi mapami, które nie odpowiadają rzeczywistym granicom nieruchomości, jak również brak jest na nich naniesień. Skarżący ponadto podniósł zarzuty dotyczące wyznaczenia granic dróg publicznych przez teren jego działki oraz nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do tej kwestii. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. Wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić jednakże należy, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Przy czym stosownie do treści art. 3 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sprawując tę kontrolę sądy administracyjne stosują przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zauważyć także trzeba, iż sąd wprawdzie rozstrzyga w granicach danej sprawy, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Bada zatem z urzędu zgodność zaskarżonego aktu i czynności z prawem materialnym i przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji. Przy czym zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza przedmiot tego aktu – w rozpoznawanej sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, o czym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. Należy zatem wskazać, że nie budzi wątpliwości to, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodać przy tym jednakże trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza szczególne warunki i wyłączenia w stosunku do reguł ogólnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego zarówno w stosunku do samej decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i poprzedzającego jej wydanie postępowania. W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Szczególne wymogi wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określa natomiast ust. 2 tego przepisu, który uzupełnia ogólne postanowienia art. 63 § 2 k.p.a. stanowiącego o obowiązku wskazania osoby wnioskodawcy, jego adresu i żądania. Zgodnie bowiem z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek ten powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (pkt 1) oraz charakterystykę inwestycji (pkt 2), obejmującą: a. określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c. określenie charakterystyki parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z treści znajdującej się w aktach administracyjnej mapy w skali 1:1000 (k. 1 akt administracyjnych) znajdującej się za wnioskiem inwestora, na której jak można się jedynie domyślać, kolorem żółtym określono prawdopodobnie granice terenu objętego wnioskiem, nie wynika natomiast, iż jest to mapa zasadnicza lub kopia mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o jakiej stanowi powołany wyżej art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymogom określonym w tym przepisie – z uwagi na brak oznaczenia granic terenu objętego wnioskiem – nie odpowiada również mapa znajdująca się na odwrocie pisma Gminnego Zakładu Komunalnego w D. z dnia [...] o wyrażeniu zgody na podłączenie do sieci wodociągowej działek nr [...] i [...] objętych wnioskiem oraz mapa, na odwrocie której umieszczono pieczątkę Starostwa Powiatowego w Z. zaświadczającą o jej przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zastrzeżenia wzbudza także znajdująca się w aktach administracyjnych mapa stanowiąca załącznik do decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż określono na niej jedynie "granice obszaru objętego decyzją o warunkach zabudowy" oraz "linie rozgraniczające drogi". Brak jest natomiast linii rozgraniczających teren objętej wnioskiem inwestycji. Z mapy tej ponadto wynika, iż dotyczy ona działki nr [...], o czym świadczy treść znajdującej się na niej pieczątki. Zgodnie zaś z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, a więc omówionego wyżej przepisu dotyczącego wymogów jakim powinien odpowiadać wniosek w części graficznej. Nadto zwrócić należy uwagę na to, iż stosownie do § 3 ust. 1 – 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) w części graficznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, sporządzonej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji. Część graficzną decyzji sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii. Podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych, a także elementów zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone do stosowania w części graficznej decyzji stosuje się natomiast zgodnie z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002r. Z treści tych przepisów jednoznacznie więc wynika, że załącznik w postaci mapy z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stanowi integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie może być żadnych wątpliwości, co do linii rozgraniczających teren inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Wskazać ponadto trzeba, że nawet pomiędzy osnową wniosku inwestora a treścią decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego zachodzi niespójność i niejasność odnośnie jej lokalizacji. Z osnowy wniosku wynika bowiem, iż inwestycja ta miała być realizowana na działkach nr ewid. [...], [...] i [...]. W decyzji wskazano natomiast jedynie, że działki te przeznacza się pod drogi gminne, a linie rozgraniczające inwestycji oraz inne ustalenia określono na załączniku graficznym. Wątpliwości tych nie usunięto nawet w toku postępowania przed organem odwoławczym. Co więcej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...], powołując się na pismo Urzędu Gminy Z. z dnia [...], znak: [...] oraz załączoną do niego mapę, a więc z daty późniejszej aniżeli jej wydanie oraz "akta sprawy", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż planowana inwestycja dotyczy działek nr [...], [...] i [...]. Nie wiadomo również na podstawie jakich przesłanek organ odwoławczy w sposób jednoznaczny stwierdził, że inwestycja ta nie będzie realizowana na działce skarżącego o nr [...]. W aktach sprawy brak jest poza tym nawet wypisów z ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek nr [...], [...] i [...]. Wskazane braki nie pozwalają również na dokonanie jednoznacznej oceny tego, czy organ prowadzący postępowanie prawidłowo ustalił i zawiadomił wszystkie strony o jego wszczęciu (art. 61 § 4 k.p.a.) oraz, czy zapewniono im w nim czynny udział. Z akt sprawy nie wynika ani w jaki sposób ustalono zasięg planowanej inwestycji, ani według jakich kryteriów ustalono strony postępowania. Odpowiedzi na to pytanie próżno również szukać w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów administracji wydanych w rozpatrywanej sprawie. W związku z tym przypomnieć należy, iż ustalenie stron następuje na podstawie kryteriów określonych w art. 28 k.p.a. w myśl, którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być ona lokalizowana oraz, na które będzie oddziaływać, co wynika także z treści powołanego wyżej art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowe ustalenie stron postępowania jest tym bardziej istotne, iż zgodnie z art. 53 ust. 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach, uzgodnieniach dokonywanych w trybie art. 106 k.p.a., o których mowa w ust. 4 tego przepisu, i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Kwestia prawidłowego ustalenia i zawiadomienia wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu, a także doręczania im zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, w tym postanowień uzgadniających, ma niewątpliwie znaczenie z punktu widzenia procesowych gwarancji przyznanych stronie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz unormowań szczególnych przewidzianych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 7 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ani się jej nie uchyla w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia. Z akt sprawy wynika natomiast jedynie, iż w dniu [...] Wójt Gminy Z. miał dokonać obwieszczenia o tym, że w dniu [...] złożono wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "budowa sieci wodociągowej w ulicy A i B w miejscowości K., Gm. Z.", które w dniu [...] zdjęto z tablicy ogłoszeń. Na obwieszczeniu jest też wzmianka "TEREN – SOŁTYS". Nie wiadomo jednak, gdzie dokładnie obwieszczenie zostało wywieszone, podobnie jak nie wiadomo jaki jest przyjęty zwyczajowy sposób zawiadamiania stron nie będących inwestorem, właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których miała być lokalizowana objęta wnioskiem inwestycja. Z wykazu znajdującego się na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 4 października 2006r. z kolei wynika, iż miało ono zostać doręczone oprócz inwestora: J. A., A. A., K. C., R. C., J. W., A. W., T. G., J. M., T. M. oraz skarżącemu. Brak jest jednakże dowodu na to, że osoby te zawiadomienie o wszczęciu postępowania otrzymały. Wskazanego w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] postanowienia Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...], nr [...], wydanego w trybie uzgodnienia, nie doręczano natomiast tym osobom. Decyzji organu I instancji nie doręczono zaś wymienionej w zawiadomieniu z dnia [...] T. G., a zaskarżoną decyzję doręczono wyłącznie skarżącemu. Z akt sprawy wynika nadto, że osób tych nie powiadomiono o wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu powyższe uchybienia świadczą o tym, iż wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów administracji ich wydanie nie zostało poprzedzone właściwie przeprowadzonym postępowaniem. Stwierdzenia zaś, iż "dokonano analizy warunków, zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego", do czego zobowiązany jest właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a "inwestor przedłożył wymagane przepisami dokumenty" uznać należy za nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w przedstawionych Sądowi aktach sprawy, jako że akta te nie zawierają stosownej analizy, o jakiej mówi przywołany przepis art. 53 ust. 3 cytowanej ustawy. Dodać w tym miejscu jeszcze należy, iż akta te nie zawierają również mających stanowić załącznik nr 2 do wniosku inwestora kserokopii warunków zasilania ani umów z Zakładem Energetycznym i Gminnym Zakładem Komunalnym w D. (załączniki nr 3 i 4). W ocenie Sądu braki w ustaleniu stanu faktycznego są tak daleko idące, iż nie jest możliwym dokonanie oceny, czy w rozpatrywanej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. W związku z tym należy jeszcze przypomnieć, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, która również znajduje zastosowanie w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl zaś art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego do wydania decyzji o przekonującej treści (por. np. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994r., II ARN 55/94 - OSNP 1995/7/83 i wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2001r., I SA 1768/99 - LEX nr 54171 ). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wyeliminować wyżej wymienione błędy, dokonać prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych i prawnych oraz wskazać ich podstawę. W tym stanie rzeczy, z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. A.D. A.D.