II SA/Wa 20/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA - Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. z dnia 2 grudnia 2007 r. na decyzję Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1986 r. w przedmiocie utraty prawa do milicyjnej renty inwalidzkiej postanawia: odrzucić skargę. B. C. wniósł skargę z dnia 2 grudnia 2007 r. na "nieważność decyzji odmownej utraty prawa do milicyjnej renty inwalidzkiej Nr [...] z dnia [...] 01. 1986 r.". W swojej skardze zawarł szereg zarzutów pod adresem decyzji opatrzonej tą datą (jej kopia została załączona do skargi), w tym uznał, że decyzja ta jest nieważna, gdyż organ błędnie powołał podstawę prawną utraty prawa do świadczenia rentowego. W odpowiedzi na skargę organ (Dyrektor Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji) wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie administracyjnego toku instancji, alternatywnie zaś – o jej oddalenie. W piśmie precyzującym z dnia 17 stycznia 2008 r. skarżący ponownie wskazał, że przedmiotem skargi jest "...skarga na nieważność decyzji..." z [...] stycznia 1986 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Pomimo nieprecyzyjnego wskazania przedmiotu skargi Sąd ocenił, że intencją skarżącego jest zakwestionowanie legalności decyzji organu rentowego, tj. Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, z dnia [...] stycznia 1986 r. Taka intencja wynika z uzasadnienia skargi, a także z dołączenia do skargi szeregu pism, decyzji i orzeczeń komisji lekarskich. Tak intencję skarżącego odczytał też organ, za pośrednictwem którego skarga została skierowana, tj. Dyrektor Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA. Wyjaśnić należy, że zarówno w okresie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz. U. z 1983 r. Nr 46, poz. 210 ze zm.), na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję, jak też zgodnie z przepisami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), od decyzji wydawanych przez stosowne organy w sprawach zaopatrzenia emerytalnego (zaopatrzenie to obejmuje też rentę milicyjną i rentę policyjną), przysługuje odwołanie do właściwego sądu powszechnego, rozpoznającego to odwołanie w postępowaniu odrębnym, uregulowanym w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 52 ust. 3 ustawy z 1959 r. oraz art. 32 ust. 4 ustawy z 1994 r.). Sprawa taka jest więc sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 Kpc. Właściwość sądu administracyjnego jest w tych sprawach wyłączona. W tej sytuacji jako bezprzedmiotową dla sprawy ocenić należy wskazywaną przez organ okoliczność, że skarżący nie wyczerpał administracyjnego toku instancji, gdyż nie złożył zażalenia na niepodjęcie działań mających załatwić wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zauważyć jednak należy, że skarga dotyczyła nie bezczynności w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] stycznia 1986 r., lecz została skierowana na tę decyzję z [...] stycznia 1986 r. Tylko na marginesie należy zauważyć, że w razie właściwości sądu administracyjnego w danej sprawie, dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zachowanie terminu na jej wniesienie. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 oraz § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji.