I OZ 398/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Instytutu Organizacji i Zarządzania [...] w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 122/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Instytutu Organizacji i Zarządzania [...] w W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do nadawania stopni naukowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 122/08 odrzucił skargę Instytutu Organizacji i Zarządzania [...] w W. wniesioną na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do nadawania stopni naukowych. Na powyższe postanowienie w dniu 11 lutego 2008 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2008 r. została odrzucona. Ponadto pismem z dnia 11 lutego 2008 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 122/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd stwierdził, że skarżący Instytut nie uzasadnił swojego wniosku w stopniu pozwalającym na wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu argument skarżącego, że przeniesienie spraw związanych z zakończeniem wszczętych przewodów doktorskich i habilitacyjnych może skutkować powstaniem podstaw prawnych do występowania z roszczeniami odszkodowawczymi osób, które przeprowadzały określone przewody, a przeprowadzenie tych czynności stanowi znaczne źródło dochodu skarżącego nie jest przekonywające, bowiem skarżący nie wykazał wysokości finansowych strat, które ma ponieść w związku z ewentualnym przeniesieniem spraw przez studentów studiów doktoranckich, a w konsekwencji przesłanek zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Instytut Organizacji i Zarządzania [...] w W., wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich argumentów wniosku, a także naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu decyduje istnienie dwóch pozytywnych przesłanek, określonych w tym przepisie, podczas, gdy słowo "lub" wskazuje alternatywę, a więc wystarczy zaistnienie jednej przesłanki. W treści zażalenia skarżący wskazał, że we wniosku uprawdopodabniał nie tylko grożące straty finansowe związane z przeniesieniem studentów, ale także okoliczność konieczności przerwania prac badawczych przez aktualnych doktorantów, co stanowi szkodę o charakterze niemajątkowym. W odpowiedzi na zażalenie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jego oddalenie. Komisja wskazała, że doktoranci i habilitanci nie zostali pozbawieni opieki naukowej i możliwości zakończenia rozpoczętych przewodów naukowych, bowiem wskazano im jednostkę organizacyjną - Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie ma być przekazana ich dokumentacja. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nim wskazane. Stosownie do art. 183 § 1 i 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W myśl art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 122/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Instytutu Organizacji i Zarządzania [...] w W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do nadawania stopni naukowych. Natomiast skarżący Instytut w dniu 11 lutego 2008 r. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia oraz wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe przesądza o tym, że sądem właściwym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (po wydaniu przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, w razie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego) był Naczelny Sąd Administracyjny, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na co wskazuje brzmienie art. 61 § 6 P.p.s.a. Okoliczność tą Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę jako jedną z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 pkt 6 w zw. z art. 166 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.