I OSK 557/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Jolanta Rajewska NSA Tadeusz Geremek (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Gdyni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 4/08 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od D. D. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Gdyni kwotę 340 (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie o sygn. akt III S.A./Gd 4/08 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby D. D. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. w związku z prowadzonym w Prokuraturze Okręgowej w Gdańsku postępowaniem przygotowawczym o sygn. akt [...] ogłoszono postanowienie o przedstawienie zarzutów pracownikowi Izby Celnej w Gdyni D. D., zarzucając mu popełnienie przestępstw określonych w art.228 §1 kk tj. przestępstw popełnionych umyślnie, ściganych z oskarżenia publicznego. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Celnej w Gdyni, działając na podstawie art.23 ust.1 oraz art.60 ust.1 w zw. Art.24 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /tj. Dz. U. z 2004 r. poz.156, poz.1641 ze zm./-decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. zawiesił D. D. w pełnieniu obowiązków służbowych na okres 3 miesięcy od dnia [...] czerwca 2007 r. Po zakończeniu postępowania przygotowawczego prokurator w dniu [...] lipca 2007r.skierował do Sądu Rejonowego Gdyni wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko D. D., wskazując jako podstawę prawną tego wniosku art.66 §1 I 2 kk. Z wniosku zaś wynikało że D. D. zarzucono popełnienie w okresie od dnia [...] sierpnia 2006 r. do [...] września 2009 r. pięciu czynów kwalifikowanych jako przestępstwa z art.228 §1 i 2 kk. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni orzekł o zwolnieniu D. D. ze służby z upływem 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji, jednocześnie orzekając o przedłużeniu okresu zawieszenia go od dnia [...] września do dnia zwolnienia ze służby w pełnieniu obowiązków służbowych tym okresie wynagrodzenie D. D. będzie wynosiło 50% uposażenia przysługującego w dniu zawieszenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ celny wskazał, że do dnia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. D. pełnił służbę w Oddziale Celnym [...], podległym Urzędowi Celnemu w Gdyni i do jego obowiązków należała w szczególności kontrola przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów, zapobieganie i wykrywanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych ,związanych także z przywozem i wywozem towarów. Zdaniem organu celnego, funkcjonariusz, wobec którego toczy się postępowanie karne o umyślne przestępstwo polegające na przyjęciu korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej, nie może cieszyć się zaufaniem organu celnego. Prowadzone przez prokuraturę postępowanie związane było z naruszeniem podstawowych zasad Służby Celnej i wypełniania obowiązków służbowych zaś zgromadzony przez nią materiał dowodowy, pomimo wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego, uzasadnia przyjęcie stanowiska, że okoliczności popełnienia zarzuconych temu funkcjonariuszowi przestępstw nie budzą wątpliwości a jedynie wina i społeczna szkodliwość czynów nie jest znaczna. Dyrektor izby Celnej podkreślił także, że charakter służby w granicznym oddziale celnym, związany z koniecznością legitymowania się przez funkcjonariuszy najwyższymi standardami etycznymi i normami postępowania implikował utratę zaufania wobec tego funkcjonariusza, co stanowi przesłankę zwolnienia ze służby określoną w art.26 ust.12 ustawy o Służbie Celnej. Organ powołał się również na treść art.27 ust.1 ustawy wskazując go jako podstawę zwolnienia ze służby z upływem 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji, nadto stwierdził, że zgodnie z art.23ust.3 ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach można przedłużyć okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Pełnomocnik D. D. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie z sprawy zwolnienia go ze służby i uchylenie decyzji z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono m.in. że niedopuszczalne jest kategoryczne przyjęcie przez organ wydający decyzję, że strona dopuściła się czynów wskazanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów oraz we wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego, bowiem właściwym do rozstrzygnięcia tej kwestii jest sąd karny. Pełnomocnik D. D. wskazał także, że bezstronność i rzetelność organu administracji publicznej budzi istotne wątpliwości, skoro przed wydanie decyzji nie umożliwiono stronie zajęcia stanowiska w przedmiocie prowadzonego przeciwko niej postępowania karnego. D. D. nie przyznał się w toku śledztwa do popełnienia zarzuconych mu czynów oraz skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, co należy odnieść do obowiązującej w prawie zasady domniemania niewinności. Pełnomocnik D. D. podniósł również, że art.26 pkt 12 ustawy o Służbie Celnej nie nakłada na organ obowiązku obligatoryjnego zwolnienia ze służby w przypadku zaistnienia przesłanki o której mowa w tym przepisie, zaś treść uzasadnienia decyzji wskazuje, że organ nie dostrzegł różnicy pomiędzy fakultatywnymi a obligatoryjnymi przesłankami zwolnienia. We wniosku stwierdzono również, że organ wydając zaskarżoną decyzję, zobowiązany był do dokonania rzetelnej oceny sytuacji, wnikliwego zbadania okoliczności towarzyszących wykonywaniu przez stronę jej obowiązków służbowych przez cały czas trwania stosunku służbowego, merytorycznej przydatności do zawodu, zdobytego doświadczenia i zaangażowania. Wskazano przy tym na wydaną w toku postępowania przygotowawczego opinię służbową z dnia [...] czerwca 2007 r., z treści, której wynika, że prowadzone śledztwo nie przesądziło wówczas utracie zaufania do strony. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni, ponownie rozpoznając sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2007 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.26 pkt 12 ustawy o Służbie Celnej, organ wskazał, że natura zarzuconych stronie czynów kontekście powierzonych jej zadań i obowiązków oraz charakteru służby w Oddziale Celnym [...] skutkowała utratą zaufania organu, co organ szczegółowo uzasadnił, nie zgadzając się z zarzutem dowolnej interpretacji powołanego przepisu. W ocenie organu, uzasadniony brak zaufania do funkcjonariusza może istnieć również wtedy, gdy wprawdzie wina nie została jeszcze udowodniona, jednakże w sensie obiektywnym, jego zachowanie jest nieprawidłowe, budzące wątpliwości co do rzetelnego podejścia do obowiązków służbowych, nawet wówczas gdy do naruszenia powinności pracowniczych faktycznie nie doszło. Organ powołał się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada, 1997 r. I PKN 385/97. W odniesieniu do pełnionej przez stronę służby organ stwierdził, że obowiązków funkcjonariusza celnego nie może wykonywać osoba w stosunku, do której został wysunięty zarzut popełnienia przestępstwa z art.228 §1 i 2 kk. polegającego na przyjęciu korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej. Wskazano również, że wydając decyzję o zwolnieniu ze służby nie przesądzono o popełnieniu przez stronę zarzucany jej czynów, lecz przyjęto je za uzasadnioną podstawę utraty zaufania, co nie może być utożsamiane. Zdaniem organu przedstawienie zarzutów popełnienia przestępstwa stanowiło podstawę zawieszenia strony w pełnieniu obowiązków służbowych. Dopiero ocena tych zarzutów zwartych we wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego przesadziła o utracie zaufania do strony. Wskazując na przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego zauważono, że jedną z nich stanowią nie budzące wątpliwości okoliczności popełnienia czynu. Fakt ich ustalenia w postępowaniu karnym przyczynił się do utraty zaufania do strony. Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art.26 pakt 12 ustawy o Służbie Celnej poprzez brak rzetelnej oceny przesłanek jego zastosowania pominięciem oceny okoliczności towarzyszących wykonywaniu obowiązków służbowych przez stronę w tym również opinii z dnia [...] czerwca 2007 r. Organ stwierdził, że ww. okoliczności nie mogą stanowić elementu decydującego o utracie zaufania wobec funkcjonariusza, bowiem pozytywne oceny strony zawarte w ocenach okresowych i opiniach służbowych dotyczyły okresu sprzed ujawnienia zdarzeń stanowiących podstawę postawienia zarzutów popełnienia przestępstwa. Pozytywny przebieg dotychczasowej służby nie mógł przesądzić o pozostawieniu strony w służbie. Za niezasadne organ uznał również pozostałe zarzuty w tym również naruszenia art.107 §1 kpa poprzez wskazanie daty wydania decyzji, bowiem została ona zamieszczona na egzemplarzu decyzji, której strona zapoznała się i na której potwierdziła odbiór decyzji własnoręcznym podpisem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, D. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art.26 pkt.12 ustawy o Służbie Celnej poprze jego wadliwe zastosowanie, jak również przyjęcie za podstawę zwolnienia ze służby okoliczności skierowania przez prokuraturę wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego względem skarżącego, podczas gdy wyrok umarzający postępowanie karne zapadł w dniu [...] października 2007 r. W skardze zarzucono też naruszenie przepisów prawa procesowo tj.art.10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez oraz umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenia żądań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wniósł o jej oddalenie o podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd I instancji uznając skargę za uzasadnioną przytoczył następujące argumenty i okoliczności. Jedną przyczyn fakultatywnego zwolnienia ze służby określoną w art.26 pkt 12 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej/t.j. Dz. U. nr 156 poz.1641/ jest również warunkowe umorzenie postępowania karnego, jeżeli czyn dotyczył przestępstwa popełnionego umyślnie, ściganego z oskarżenia publicznego, wymienionego w pkt 8 przywołanego przepisu. Z kolei art.25 ustawy określa przesłanki obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. W myśl ust.1 pkt.8a tego przepisu, wniesienie akty oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego jest taką przesłanką. Sad I instancji wskazał, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji, organowi nie było wiadome czy postępowanie karne zostało zakończone. Z akt sprawy wynika ze konkretyzacja zarzutów określonych art.228 §1 i 2 kk zawarta została w sentencji wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania, które obejmuje pięć zarzutów popełnienia przez skarżącego okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] września 2006 r. czynów zakwalifikowanych jako przestępstwa z art.228 §1 i 2 kk polegających na przyjęciu korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako funkcjonariusz Urzędu Celnego w Gdyni. Zdaniem Sądu analiza omawianej regulacji prawnej, eliminuje dopuszczalność wykładni przepisów określających przesłankę fakultatywnego zwolnienia wskazaną w pkt.12 zaprezentowaną przez organ celny, konieczne jest bowiem uwzględnienie w tej wykładni ratio legis całości regulacji dotyczącej przesłanek zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. W ocenie Sądu I instancji sytuacji gdy organ przyjął, że jedyna podstaw/a utraty zaufania do skarżącego jest toczące się postępowanie karne z art.228 §1 i 2 kk, uwzględniając fakt że oskarżony może sprzeciwiać się warunkowemu umorzeniu jak również sąd może uznać warunkowe umorzenie jako nieuzasadnione /art./341 § 1 kpk/ to skoro zarzuty nie zostały potwierdzone wyrokiem, gdyż na taki organ się nie powołał, a jednocześnie nie przedstawiono innych podstaw do utraty zaufania, to stwierdzić należy że nie zostały przez organ wykazane przesłanki do utraty zaufania. Zdaniem Sądu organ naruszył art.107 §3 kpa, bowiem wybór najsurowszego środka w postaci zwolnienia ze służby celnej nie został w jakikolwiek sposób przez organ uzasadniony. Stosownie do art.26a ust.1 ustawy, w przypadkach o których mowa w art. 26 pkt.12,funkcjonariusza celnego można przenieść do pracy w tej samej lub innej miejscowości w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Funkcjonariusz taki może zostać także przeniesiony do służby cywilnej. W ocenie Sądu organ nie wykazał dlaczego wobec skarżącego nie był wystarczający jeden z łagodniejszych środków przewidzianych w art.26 a ustawy. Sąd podkreślił także że uznaniowy charakter decyzji o zwolnieniu ze służby na podstawie art.26 pkt.12 ustawy o Służbie Celnej, nie zwalnia organu od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozważenia zebranego materiału i przekonywującego uzasadnienia swojego stanowiska. Nadto sytuacja prawna funkcjonariusza celnego zwolnionego na podstawie art.26 pkt.12 ustawy jest gorsza od sytuacji osoby zwolnionej w związku z wniesieniem przeciwko niej aktu oskarżenia lub na skutek aresztowania bowiem nie ma obligatoryjnego przepis, który nakazywałby przywrócenie jej do służby w razie gdy zarzut przedstawiony przez prokuratora okazałby się nieuzasadniony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w Gdyni, zarzucając temu wyrokowi, stosownie do treści art.174 pkt.1 ppsa: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art.26 pkt.12 ustawy o Służbie Celnej poprzez jego błędna wykładnię, polegającą na przyjęciu że skierowanie przez prokuratora wniosku do sądu o warunkowe umorzenie postępowania przeciwko funkcjonariuszowi celnemu nie jest wystarczającą przesłanką zwolnienia funkcjonariusza ze służby z powodu utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych. 2) obrazę przepisu prawa materialnego tj.26 pkt.12 ustawy, poprzez błędną jego wykładnie, polegającą na przyjęciu, że organ celny dokonując fakultatywnej oceny zastosowania sankcji z grupy sankcji określonej tym przepisem, dokonuje jej w oderwaniu od charakteru czynu przestępnego, szczególności od rodzaju dobra chronionego przepisem prawa karnego, którego zarzut naruszenia postawiono funkcjonariuszowi, podczas gdy w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ celny winien zastosować środek dyscyplinarny powiązany z aktualnym etapem postępowania a w oderwaniu od charakteru czynu zarzucanego tj. w oderwaniu od wykładni celowościowej przepisu, które to naruszenie spowodowało błędne przyjęcie przez Sąd, że zwolnienie funkcjonariusza D. D. było nieuzasadnione albowiem organ celny mógł zastosować łagodniejszą sankcję 3) obrazę przepisów prawa materialnego to art.2 ust5 ustawy o Służbie Celnej polegającą na jego niestosowaniu, przy ustalaniu treści normy prawnej w drodze wykładni systemowej aktu prawnego tj. ustaleniu treści normy prawnej określającej przyczyny zwolnienia ze służby z pominięciem przesłanek określających wymogi etyczne, stawiane funkcjonariuszom celnym art. 2. 4) obrazę przepisów prawa materialnego – 26 pkt.12 powołanej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że organ celny, dokonując oceny wystąpienia przesłanek zwolnienia ze służby, nie może opierać się na ustaleniach ocenie dowodowej organu wymiaru sprawiedliwości, lecz winien opierać się na dowodach uzyskanych w ramach prowadzonego we własnym zakresie postępowania dyscyplinarnego, które to naruszenie spowodowało błędne przyjęcie przez Sąd że zwolnienie funkcjonariusza D. było nieuzasadnione. Dyrektor Izby Celnej stosownie do treści art.174 pkt.2 ppsa, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy poprzez: 1) obrazę przepisów postępowania a to art.152 ppsa, poprzez zawarcie w zaskarżonym wyroku w jego pkt.2 postanowienia, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, w odniesieniu do decyzji, która w chwili wniesienia skargi do WSA była już wykonana, czyli obowiązek nałożony na Dyrektora Izby Celnej był niemożliwy do wykonania. 2) obrazę przepisów postępowania tj.art.133 §1.ppsa, poprzez przyjęcie w wyroku, sprzecznie z treścią materiału dowodowego, że organ celny nie uzasadnił w należyty sposób, przyczyn zwolnienia ze służby, w tym zastosowania najsurowszego środka dyscyplinarnego postaci zwolnienia ze służby Pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej dokonał obszernego wywodu odnoszącego się do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie obszernie wyjaśniając poszczególne kwestie z nim związane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art.15 §1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr153 poz.170 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. W myśart.174 tej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1.naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie 2.naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 §1ppsa,rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, wymaga prawidłowego ich określenia w skardze, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego uchybił sąd. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w rozumieniu art.182 §2 ppsa, co oznacza, że działając w granicach skargi kasacyjnej, należało odnieść się do zarzutów tam podniesionych. Przedmiotowa skarga kasacyjna odwołuje się do podstaw wskazanych w art.174 p.1 tj. naruszenie prawa materialnego /art.26 pkt.12 ustawy o Służbie Celnej/ oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy /art174 p2/ Niespornym w niniejszej sprawie jest ustalony w toku postępowania stan faktyczny a zwłaszcza fakt, że D. D. jako funkcjonariusz celny, mający bezpośredni kontakt z towarem i nadawaniem temu towarowi statusu celnego, dopuścił się 5 przestępstw umyślnych określonych w Art. 228 § 1 i 2 kk. Z treści tego przepisu wynika, że /§1/ kto w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat.8.W wypadku mniejszej wagi sprawca podlega karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat.2 D. D. faktycznie przyjął od różnych osób korzyść majątkową w 5 przypadkach, niewielkie kwoty 10-20 zł. Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie czy skierowanie do sądu wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi celnemu, któremu przedstawiono wcześniej zarzuty z art.228 § 1 i §2kk może stanowić samodzielną i wystarczającą przesłankę do zwolnienia tego funkcjonariusza ze służby w oparciu art.26 pkt.12 ustawy o Służbie Celnej i to w sytuacji gdy przepisy ustawy przewidują również łagodniejsze środki /art.26a ust.1 ustawy. Stosownie do treści art.26 pkt.12 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w wypadku m.in. utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych, służbowych szczególności w przypadku funkcjonariusza celnego wykonującego czynności z zakresu kontroli celnej lub związane z nadawaniem towarom przeznaczenia celnego. Niewątpliwie D. D. wykonywał tego rodzaju obowiązki, co wynika wprost z Karty Zakresu obowiązków i zadań, które przyjął on [...].06.2002 r. Należy stanowczo podkreślić że jak to wynika z brzmienia przepisu art.26 pkt 12 ustawy ma on charakter uznaniowy i problem w tym zakresie sprowadza się do oceny czy Dyrektor Izby Celnej w Gdyni ,przekroczył soje uprawnienia w tym zakresie, innymi słowy czy ustalonym stanie faktycznym i prawnym zwolnienie D. D. ze służby stanowiło przekroczenie granic uznania administracyjnego. Znane są w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone poglądy że uznaniowy charakter decyzji administracyjnej, nie zwalnia organu od obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na tą okoliczność trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, uznając jednak, że nie zostały wykazane przez organ przesłanki do utraty zaufania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu Sądu I instancji w tym zakresie w szczególności zaś, że Dyrektor Izby Celnej nie wyjaśnił wszechstronnie wszystkich istotnych okoliczności i oparł się jedynie na ustaleniach postępowania karnego. Przede wszystkim stwierdzić należy że organ celny był uprawniony do wykorzystania materiałów i informacji z postępowania przygotowawczego, brak jest jakichkolwiek przeszkód prawnych w tym zakresie. Ewentualne postępowanie dyscyplinarne również materiały te musiałyby uwzględnić a wyniki w odniesieniu do czynów popełnionych przez D. D. byłyby zbieżne. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z treścią art.2 pkt.5 ustawy o Służbie Celnej-w Służbie Celnej może pełnić /m.in./ osoba która cieszy się nieposzlakowaną opinią. Dyrektor Izby Celnej wskazywał że D. D. został zwolniony ze służby celnej nie jedynie z tego powodu, że dopuścił się czynów karalnych, ale z powodu utraty zaufania niezbędnego do wykonywania w dalszym ciągu swoich obowiązków. Wprawdzie pojęcie "utrata zaufania" jest nieostre w związku z czym należy przyjąć jego znaczenie powszechne, potoczne, również jako brak możliwości powierzania obowiązków zadań osobie co do której nie może być pewności, że osoba ta prawidłowo i z dobrą wiarą zadanie to wykona. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż wyrok karny z dnia [...].102007 r. uznający D. D. winnym popełnienia zarzuconych mu czynów warunkowo umarzający postępowanie, potwierdził linię rozumowania organu celnego i podjęte przez niego działania. Należy podzielić także pogląd organu celnego że każdy czyn o charakterze korupcyjnym nie może być w żaden sposób uznany za czyn mniejszej wagi, w kontekście celów które zostały postawione służbie celnej i zasad etycznych którymi muszą kierować się funkcjonariusze celni. Mając powyższe na uwadze a zwłaszcza całokształt zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przyjąć należy że Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wydając decyzję orzekającą o zwolnieniu D. D. ze służby celnej na podstawie art.26 pkt.12 ustawy o Służbie Celnej nie przekroczył granic uznania administracyjnego ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy Nie można podzielić też poglądu Sądu I instancji, że organ celny winien był prowadzić względem funkcjonariusza celnego dalsze czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważania zebranego materiału,bowiem korupcyjny charakter przestępstwa, którego D.D. się dopuścił jest oczywisty i uprawnia do stwierdzenia, że koliduje on jednoznacznie z funkcją i zadaniami celnika bez względu na procesowe zakończenie postępowania karnego. Z tych względów,uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, w oparciu o art.188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr153 poz.1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.