II OZ 588/08

II OZ 588/ 08 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. D. i M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 33/08 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. i M. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na kontynuację robót budowlanych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. II OZ 588/08 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody P. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. D. i M. D. pozwolenia na kontynuację prac budowlanych przy budowie budynku obory wraz z przebudową części stodoły na oborę, budowie zamkniętego zbiornika na gnojówkę, bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe oraz płyty gnojowej na działce położonej w miejscowości B. B. [...]. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący A. D. i K. G. ustawowy przedstawiciel córki M. G. wskazali, iż kontynuacja prac budowlanych przez inwestora wyrządzi im znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie skarżących budowa planowanego obiektu znacznie wykracza poza ustalone prawnie granice działki inwestora i narusza granice nieruchomości będącej ich własnością. Zdaniem skarżących organ pominął toczące się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działki inwestora oraz działki skarżących, w którym ustalono przesunięcie spornej granicy na ich niekorzyść. Zakwestionowali także prawidłowość realizacji budynku, poprzez który to obiekt prowadziłaby droga, gdyż powodowałoby to sytuację, w której w czasie zagrożenia pożarem dojazd do części działki inwestora i znajdujących się na niej budynków odbywałby się poprzez działki sąsiednie. Nadto wskazali, iż kontynuacja prac budowlanych naraża inwestorów na wysokie koszty rozbiórki w przypadku uchylenia pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 7 marca 2008 r. skarżący nadmienili, iż inwestor prowadzi intensywne prace budowlane, w wyniku których może powstać nieodwracalna sytuacja na gruncie naruszająca w sposób drastyczny prawa skarżących. Oceniając powyższe argumenty Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek skarżących, domagających się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie w świetle regulacji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd stwierdził, że zmiana na gruncie, powstała w wyniku sfinalizowania spornych prac budowlanych ma charakter istotny, bowiem prowadzi do powstania obiektów o znacznych rozmiarach i kubaturze, co wynika z przedłożonej w sprawie dokumentacji. Zdaniem Sądu ewentualny powrót do stanu poprzedniego nie będzie możliwy bez poniesienia znacznych kosztów i nakładów pracy ze strony inwestora. O zasadności wniosku nie decyduje z kolei kwestia sporu o granicę między wnioskodawcami a inwestorem. Z tego też względu Sąd pierwszej instancji orzekł jak wyżej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyli K. D. i M. D. Uczestnicy będący inwestorami spornych obiektów budowlanych wnieśli o uchylenie lub zmianę skarżonego orzeczenia i odmowę wstrzymania zaskarżonej decyzji. Składający zażalenie inwestorzy zarzucili skarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu swego zażalenia podnieśli, że o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie może decydować potencjalna nielegalność zaskarżonej decyzji. Ewentualność poniesienia strat przez inwestora nie może przesądzać zdaniem autora zażalenia o zasadności wstrzymania. Sam wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą nie zawiera natomiast żadnego uzasadnienia. Nadto uczestnicy niniejszego postępowania stwierdzili, że nie zgadzają się ze stwierdzeniem, iż ich inwestycja realizowana jest na cudzym gruncie. Wskazując na szereg ustaleń organu administracji zaprzeczyli również zarzutom skarżących kierowanym przeciwko decyzji o pozwoleniu na budowę. Ich zdaniem, przesłankę znacznej szkody wnioskodawcy winni odnieść do własnego majątku, a nie do majątku inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Zaskarżone postanowienie jest o tyle trafne, iż istotnie kontrola przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje oprócz interesu prawnego i faktycznego wnioskodawcy również interes innych uczestników postępowania, którzy takiego wniosku nie zgłosili. W przypadku jednak, gdy przedmiotem skargi sądowej jest pozwolenie na budowę, zakres przedmiotowy użytego w tej tezie określenia "inni uczestnicy" nie może odnosić się do inwestora. Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie inwestor nie tylko, że nie wnosił o wstrzymanie prowadzonych przez siebie robót budowlanych, ale wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło wbrew jego woli. Podkreślić przy tym trzeba, że kontynuacja prac budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora związane z ewentualnym nakazem rozbiórki oraz kosztami z tym związanymi. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 marca 2005 r. (sygn. akt II OZ 22/05 – niepubl.). Dlatego też wstrzymanie realizacji inwestycji o jakim mowa w pozwoleniu na budowę z uwagi na interes inwestora nie znajduje uzasadnienia. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem wnoszących zażalenie inwestorów, iż wniosek oparty na art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wykazywał, że wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę narazi skarżących, będących w posiadaniu sąsiadującej z terenem spornej inwestycji działki, na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w zażaleniu, należy stwierdzić, że ich ocena na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłaby przedwczesna. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd pierwszej instancji winien przede wszystkim poddać ocenie zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 61 p.p.s.a., przy czym nie mogą być to takie okoliczności, które zdaniem skarżących miałyby na celu ochronę interesów inwestorów i to w sytuacji, gdy oni tej ochrony się nie domagają. Podzielić należy stanowisko strony wnoszącej zażalenie, wedle którego ocena okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poparta została niedostateczną analizą tak dokumentacji w przedmiotowej sprawie w kontekście art. 61 § 3 p.p.s.a., jak i treści wniosku skarżących. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.