II FZ 226/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 882/07 o odrzuceniu skargi kasacyjnej A.G. na postanowienie tego Sądu z dnia 6 lutego 2008 r. o odrzuceniu skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 października 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2002 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: 1/ oddalić zażalenie, 2/ zwrócić A. G. z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nienależnie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 zł (sto złotych). Postanowieniem z dnia 6 lutego 2008 r. (sygn. akt I SA/Sz 882/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 października 2007 r., z powodu nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie. Na to postanowienie skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną, uiszczając równocześnie kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego. Zarządzeniem z dnia 13 marca 2008 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określił wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 750 zł. W konsekwencji skarżącego wezwano do uzupełnienia uiszczonej kwoty o 650 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Skarżący nie zakwestionował określonego przez Przewodniczącego wpisu w drodze zażalenia. Nie uiścił też żądanej kwoty w wyznaczonym terminie. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną A. G.. Sąd podał, że skarżący nie wypełnił wezwania do uzupełnienia wpisu, przez co nie został uiszczony należny wpis od skargi kasacyjnej. W tej sytuacji należało zastosować art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", nakazujący odrzucenie skargi kasacyjnej, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W zażaleniu na wyżej opisane postanowienie A. G. zarzucił mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że wpis sądowy w sprawie jest wpisem stosunkowym, a nie stałym. Uzasadniając ten pogląd, autor zażalenia wskazał, że meritum niniejszej sprawy nie jest skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, lecz skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucające tę skargę. Oznacza to, że nie istnieje wartość przedmiotu zaskarżenia, gdyż spór dotyczy wyłącznie kwestii, czy braki formalne skargi zostały uzupełnione w terminie, czy też nie. Wspomniany autor zauważył również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nieprawidłowo ustalił, iż opłata sądowa od skargi została wniesiona po terminie. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej, bądź przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nieporozumieniem jest stawianie Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. A skoro przedmiotem zaskarżenia nie jest postanowienie o odrzuceniu skargi, lecz postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, to nie może on mieć zastosowania w sprawie, zwłaszcza że dotyczy braków formalnych, a nie braku, czy też charakteru, należnej opłaty. Odrzucenie skargi kasacyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych następuje na podstawie art. 178 p.p.s.a. Gdy zaś przyczyną odrzucenia jest nieuiszczenie opłaty, zastosowanie znajduje art. 220 § 3 p.p.s.a. albo art. 221 p.p.s.a. O charakterze wspomnianej opłaty (stała czy stosunkowa) decyduje natomiast art. 231 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie podstawę prawną postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowił art. 220 § 3 p.p.s.a. To właśnie ten przepis powinien znaleźć się w centrum uwagi pełnomocnika skarżącego, zamiast wadliwie powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Błąd autora zażalenia nie wpłynął jednak na możliwość rozpoznania złożonego przez niego środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem przy rozpoznawaniu zażalenia związany zarzutami w nim podniesionymi. Skontrolował zatem z urzędu zaskarżone postanowienie odnośnie prawidłowości zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 220 § 3 p.p.s.a. W powyższym zakresie Sąd kasacyjny nie dopatrzył się uchybień, uzasadniających uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia. Nie jest bowiem rzeczą sporną, że strona, mimo wezwania do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej, żądanej opłaty sądowej nie uiściła. Co więcej, nie skorzystała również z przysługującego jej na mocy art. 227 § 1 p.p.s.a. prawa do złożenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 marca 2008 r. Skutkiem tego, stało się ono prawomocne z wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami (art. 170 p.p.s.a.). Dlatego autor zażalenia nie może na obecnym etapie postępowania skutecznie poruszać kwestii istnienia wartości przedmiotu zaskarżenia. Takie argumenty należało prezentować w zażaleniu na wspomniane zarządzenie. Z podobnych przyczyn bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest prawidłowość ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że opłata od skargi została wniesiona po terminie. Weryfikacja takiego ustalenia mogła bowiem nastąpić jedynie w drodze rozpoznania wniesionej przez stronę skargi kasacyjnej, co ona sama swoim zachowaniem uniemożliwiła. Z przytoczonych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, mając na względzie treść art. 225 w związku z art. 220 § 3 i 4 p.p.s.a. Zgodnie z ostatnio wymienionymi przepisami, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej z przyczyn wymienionych w art. 220 § 3 p.p.s.a., jest wolne od wpisu. Natomiast art. 225 p.p.s.a. nakazuje zwrócić stronie z urzędu różnicę pomiędzy kosztami pobranymi a kosztami należnymi. Skoro pełnomocnik skarżącego uiścił nienależny wpis od zażalenia w kwocie 100 zł (k.60 akt sądowych), należało dokonać jego zwrotu.