VI SA/Wa 1970/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] lipca 2007 r. cofającą H. T. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego - (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), dalej zwanej ustawą o ochronie osób i mienia. Stosownie do art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy. O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która m. in. nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy). Natomiast zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 ustawy, licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji. Postawę faktyczną stanowiło ustalenie, że H.T. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] został skazany przez Sąd Rejonowy [...] za czyny z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 221 k.k., a więc za przestępstwa umyślne[...]. Wyrok ten uprawomocnił się, bowiem Sąd Okręgowy [...] uznał apelacje za oczywiście bezzasadne. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych ww. wyroku Sądu Rejonowego [...] H. T. został uznany za winnego niesporządzenia wymaganej dokumentacji powypadkowej z wypadku przy pracy, w którym obrażeń ciała doznał pracownik. Organ wskazał, że H. T. (dalej skarżący) przestał spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia co obliguje organ do cofnięcia posiadanej licencji. W odwołaniu złożonym do Komendanta Głównego Policji skarżący podtrzymał swój wcześniej złożony wniosek o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania, czy przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia jest zgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wskazał, iż zamierza wystąpić do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Ministra Sprawiedliwości oraz do Prokuratora Generalnego w sprawie swojego ukarania, wnosił o zawieszenie postępowania do czasu podjęcia decyzji przez ww. organy. Ponadto, stawiał zarzuty do prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie zawieszenia mu licencji pracownika ochrony (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 3809/02 oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie zawieszenia licencji). Podnosił, iż popełnione przestępstwo polegające na nie sporządzeniu dokumentów powypadkowych jest błahym powodem i nie powinno skutkować likwidacją prowadzonej działalności gospodarczej. KGP postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, które postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy. KGP nie uwzględnił złożonego odwołania skarżącego od decyzji pierwszoinstancyjnej. Akceptując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podkreślił, iż bezsporny jest fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne, co oznacza, że przestał on spełniać warunek niekaralności określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne niż zaskarżone rozstrzygnięcie, bowiem w świetle prawa skarżący jest osobą skazaną za przestępstwo umyślne, a ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji możliwości zachowania licencji. Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Na zmianę powyższego stanowiska nie mogą mieć wpływu argumenty zawarte w odwołaniu (błahy charakter popełnionego przestępstwa, likwidacja działalności gospodarczej). Również okoliczność, iż skarżący zwrócił się o ułaskawienie do Prezydenta RP oraz z prośbą do Ministra Sprawiedliwości i do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie w ego imieniu kasacji od wyroku skazującego nie daje podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W dacie wydania decyzji w obu instancjach wyrok skazujący za przestępstwo umyślne posiadał walor prawomocności. Wolą ustawodawcy wyrażonej w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia wskazano, iż każde przestępstwo umyślne rodzi konsekwencje w postaci cofnięcia licencji pracownikowi ochrony. Na powyższą decyzję H. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia, że została wydana z naruszeniem prawa ew. uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania wymieniając: art. 7, 8, 9 10 § 1, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1, 80, oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolną, nieuzasadnioną, restrykcyjną i jednostronnie niekorzystną dla niego analizę i interpretację materiału dowodowego, pominięcie okoliczności świadczących na korzyść skarżącego, nie wzięcie przy rozstrzyganiu okoliczności, które pozwalałyby na kontynuowanie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Zarzucił ponadto naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz złamanie zasady ochrony praw nabytych jak również obrazę art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości i bezstronności. W uzasadnieniu skarżący podnosił, iż stał się ofiarą pomówień, fałszywych oskarżeń i prowokacji ze strony niektórych pracowników organów ścigania, nie zaprzeczając faktowi skazania z art. 221 k.k. zwrócił uwagę, iż został skazany tylko na karę grzywny a od większości stawianych mu zarzutów został uniewinniony. Podniósł, iż tylko niekaralność za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu obywateli uzasadnia cofnięcie licencji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wskazywał, że organ administracyjny nie dokonuje weryfikacji ustaleń i rozstrzygnięć postępowania karnego, a wyrok wydany w postępowaniu karnym za przestępstwo umyślne jest dla niego wiążący, o czym zdecydował ustawodawca. Nie określił on ani katalogu przestępstw umyślnych skutkujących cofnięciem licencji, ani nie uzależnił jej cofnięcia od okoliczności popełnienia przestępstwa. Dlatego skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne sprawia, że właściwy komendant wojewódzki Policji ma obowiązek cofnięcia licencji. Odrzucił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, podkreślił, iż jedyną i wystarczającą przesłanką cofnięcia licencji było bezsporne ustalenie, iż wobec posiadacza licencji zapadł prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo umyślne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] lipca 2007 r. są zgodne z prawem. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, zaś argumentacja prawna organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne, przestał on spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżący został skazany za czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 221 k.k., wyrok uprawomocnił się z dniem [...] listopada 2006 r. Wyrok ten stanowił podstawowy materiał dowodowy w rozpatrywanej przez organy Policji w pierwszej i drugiej instancji sprawie administracyjnej o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, determinujący jej końcowe rozstrzygnięcie Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia (przestał spełniać) warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, to jest warunku niekaralności za przestępstwo umyślne. Z zawartego w art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy sformułowania "komendant wojewódzki cofa licencję" oznacza, że w razie zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji organ ten obowiązany jest tę licencję cofnąć. Jest to zarazem jedyny rodzaj decyzji, którą ustawa nakazuje mu w tej sytuacji podjąć. Decyzja organu w tym zakresie nie należy zatem do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej. Decyzja związana zapada wówczas, kiedy przepis prawa, będący podstawą rozstrzygania, nie zezwala na żaden luz interpretacyjny – nie ma w nim luk ani pojęć "nieostrych", które umożliwiałyby organowi swobodne oceny przy jego interpretacji i stosowaniu. Ustawodawca nie przewidział - w przypadku skazania pracownika ochrony prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne - możliwości innego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej (...)za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie. Taki pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 220/05 (LEX nr 183641). Skoro niekwestionowanym w sprawie ustaleniem jest fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne skutkujący utratą przezeń warunku niekaralności, prawidłowa jest decyzja organu Policji o cofnięciu mu z tego powodu licencji pracownika ochrony. W świetle ww. przepisów należy podzielić pogląd KGP, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż w sytuacji takiego skazania ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania skazanemu licencji. Należy bowiem mieć w pierwszym rzędzie na uwadze obligatoryjny charakter przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, który nawiązując do warunków uzyskania licencji określonych w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5, przez użycie sformułowania "komendant wojewódzki cofa licencję (...)", nakazuje temu organowi wydanie decyzji tej treści, w sytuacji gdy pracownik ochrony przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Dodatkowo należy zauważyć, że przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, wskazując przesłanki cofnięcia licencji, czyni to przez odesłanie do przepisów określających wymogi jej uzyskania przewidziane w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia odmowę wydania lub odpowiednio cofnięcie licencji. Zatem niespełnienie warunku niekaralności za przestępstwo umyślne (tak jak każdego z pozostałych) stanowi samoistną przesłankę obligatoryjnego cofnięcia licencji. Jak trafnie podkreślił KGP w zaskarżonej decyzji z uwagi na specyfikę wykonywanych obowiązków przez osoby ochraniające inne osoby lub ich mienie, osoby te winny charakteryzować się poszanowaniem przepisów prawa. Zawód pracownika ochrony jest zawodem podlegającym reglamentacji administracyjnej, który mogą pełnić osoby o określonych wymogach, jednym z nich jest niekaralność za przestępstwa umyślne. Nie ma racji skarżący twierdząc, iż tylko skazanie za przestępstwo umyślne przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu obywateli skutkuje cofnięciem licencji. Wszczęcie postępowania przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a więc wskazanego katalogu przestępstw, stosownie do treści art. 31 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, jest podstawą zawieszenia praw wynikających z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Zawieszenie jest odrębnym postępowaniem. W stosunku do skarżącego postępowanie w sprawie zawieszenia praw wynikających z licencji zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 3809/02 oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie zawieszenia skarżącemu licencji. Należy wyraźnie podkreślić, iż warunek niekaralności za przestępstwo umyślne dotyczy każdego rodzaju przestępstwa popełnionego z winy umyślnej. Sąd nie podziela, podnoszonego przez skarżącego, zarzutu naruszenia ochrony praw nabytych. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r. (sygn. akt SK 15/2002, OTK-A 2003/9/103) konstytucyjna ochrona praw nabytych nie oznacza niedopuszczalności ich ograniczania lub znoszenia, jeżeli jest to uzasadnione celem legitymowanym konstytucyjnie, przy założeniu, że negatywne skutki zostaną zawężone do niezbędnego minimum.(..) Przesłanka niekaralności za przestępstwa umyślne jest bowiem warunkiem nie tylko uzyskania praw do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie ochrony osób i mienia oraz wykonywania zawodu pracownika ochrony, jest także stałym warunkiem umożliwiającym prowadzenia tej aktywności. Skazanie za przestępstwo umyślne uniemożliwi nie tylko uzyskanie licencji, spowoduje także jej cofnięcie. W opisanym stanie faktycznym i prawnym nie mogło zapaść inne niż zaskarżone przez stronę rozstrzygnięcie. Decyzje o cofnięciu licencji pracownika ochrony wydane w sytuacjach, o jakich mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, mają charakter tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom Policji tzw. luzu decyzyjnego, nie mają zatem wyboru w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji ani organ, ani Sąd kontrolujący zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, nie mogą uwzględnić podnoszonych w skardze względów społecznych, jak utrata możliwości prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej czy naruszenie słusznego interesu społecznego. Stan faktyczny i prawny sprawy został przez organy należycie wyjaśniony. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ powiadamiając o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia licencji pouczył go o treści art. 10 k.p.a., z prawa wynikającego z tego przepisu skarżący zresztą skorzystał. Nie można wykluczyć, że skarżący zdoła wzruszyć wyrok skazujący za przestępstwo umyślne. Jest to już jednak odrębne zagadnienie, gdzie znajdą zastosowanie inne przepisy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.