I SA/Wa 221/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. S. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., w której odmówił on M. S. z domu U. i W. M., ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Z uzasadnienia decyzji organu wynika, że nieruchomość o powierzchni [...] m² położona w W. przy ul. [...] znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące, uprawnieni byli w ciągu 6-ciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez Gminę W. do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnego prawa użytkowania wieczystego) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Gmina miała obowiązek uwzględniania wniosków, jeżeli korzystanie z gruntów przez dotychczasowych właścicieli dało się pogodzić z przeznaczeniem tych gruntów określonym w planie zabudowania. Z działu I i II wykazu hipotecznego wynika, że przedmiotowa nieruchomość położona przy ul. [...], zawierająca powierzchni [...] m² należała do W. M. i M. U. (obecnie S.) - córki J. i M. z J. małżonków U., w równych częściach niepodzielnie na mocy aktu kupna z dnia [...] maja 1937 roku, za Rep [...]. Dawne właścicielki nie złożyły wniosku o przyznanie prawa własności czasowej w trybie w/w art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Zatem przedmiotowa nieruchomość przeszła z dniem wejścia w życie dekretu (tj. 21 listopada 1945 r.) z mocy prawa na własność Gminy W. a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa, zaś budynek znajdujący się na omawianej nieruchomości stał się własnością Gminy W., a z chwilą likwidacji gmin własnością Skarbu Państwa. Obecnie zabudowana nieruchomość położona przy ul. [...] stanowi własność Miasta W. Co prawda w aktach sprawy (karta 5 akt) znajduje się "odpis" pisma potwierdzającego wpływ do Zarządu Miejskiego W. wniosku o przyznanie prawa własności czasowej oraz wniesienie opłaty manipulacyjnej za złożenie takiego wniosku, jednakże został on złożony przez panią J. S. – osobę obcą w stosunku do byłych właścicielek nieruchomości. Następnie w dniu 1 września 1962 roku do Prezydium Rady Narodowej W. wpłynął wniosek podpisany przez J. U. i M. U. o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości o powierzchni [...] m², położonej w W. przy ul. [...]. W piśmie tym przyznano, iż wniosek o przyznanie prawa wieczystego użytkowania do gruntu w/w nieruchomości nie został złożony w obowiązującym terminie ze względu na chorobę spowodowaną wypadkiem przy pracy – utrata wzroku. Pismem z dnia 15 września 1962 r. Prezydium Rady Narodowej W. stwierdziło, że pozytywne załatwienie powyższego wniosku przy obecnie obowiązującym stanie prawnym nie jest możliwe. Następnie pismem z dnia 22 czerwca 1998 r. (data pierwszej prezentaty - 24 czerwca 1998 r.) adwokat J. J. – pełnomocnik M. S. z domu U. - powołując się na art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 46 poz. 543 ze zm.) wnosił o zwrot zabudowanej nieruchomości o powierzchni [...] m² stanowiącej działkę nr [...] w obrębie [...], położonej w W. przy ul [...]. W wyniku rozpatrzenia tegoż wniosku Zarząd Gminy W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 1998 roku odmówił M. S. z d. U. przyznania prawa użytkowania wieczystego do 1/2 niepodzielnej części gruntu o powierzchni [...] m², stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], położonego w W. przy ul. [...] i zwrotu 1/2 niepodzielnej części budynku znajdującego się na tym gruncie. W uzasadnieniu podano, że wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu nie został złożony w terminie nakreślonym przez ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości tj. do dnia 31 grudnia 1988 r. Ponadto nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po W. M. – drugiej współwłaścicielce, co jest warunkiem niezbędnym do całościowego uregulowania stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania adwokata J. J., decyzją z dnia [...] marca 1999 roku nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podtrzymało stanowisko i argumentację Zarządu Gminy W. odnośnie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. M. S. z domu U. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po jej rozpatrzeniu, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2000 roku w sprawie sygn. akt I SA 553/99, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zarządu Gminy W. z dnia [...] września 1998 roku nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że na podstawie zgromadzonych dokumentów nie można stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości, iż M. S. z d. U. jest tą samą osobą, która w 1937 roku nabyła wspólnie z W. M. wlw nieruchomość, oraz że organy nie rozstrzygnęły z czyjego wniosku z daty 1 września 1962 roku toczyło się postępowanie administracyjne - czy wniosek ten pochodził od M. U. żony J. U. (macochy właścicielki) czy też jego córki M. S. z d. U. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2002 r. Sąd Rejonowy W. Wydział [...] w sprawie sygn. akt [...] ustanowił w osobie J. J. kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu W. M. do reprezentowania jej w toku postępowania administracyjnego o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prezydent W. – po rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 września 1962 r. o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] hip. nr [...] - decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Prezydent stwierdził, że skarżąca M. S. z d. U. córka J. i M., jest dawną współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości. Natomiast nie jest ona osobą – co wynika (między innymi) ze sprawozdania i opinii z kryminalistycznych badań identyfikacyjnych podpisów – której podpis "M. U." figuruje na wniosku z dnia 1 września 1962 r. Wobec czego Prezydent uznał, że powyższy wniosek został podpisany przez M. U. z domu T. (macochę właścicielki), a więc osobę nieuprawnioną do żądania zwrotu nieruchomości, co skutkuje umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego. Jednocześnie Prezydent poinformował, że wniosek adwokata J. J. z dnia 22 czerwca 1998 r. zostanie rozpatrzony odrębną decyzją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania adwokata J. J., decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. roku nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium podtrzymało stanowisko i argumentację Prezydenta odnośnie ustalenia, że wniosek z dnia 1 września 1962 r. został podpisany przez J. U. i jego drugą żonę M. U. z domu T. - (macochę właścicielki). Jednakże Prezydent nie dokonał ustaleń odnośnie uprawnień powyższych osób do reprezentowania byłej właścicielki nieruchomości, a tym samym, co do możliwości złożenia przez nich wniosku o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Nie wyjaśnienie tej kwestii spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sprawa ta nie została dotychczas rozstrzygnięta. Jednocześnie Prezydent W. zajmował się wnioskiem z dnia 22 czerwca 1998r. adwokata J. J. – pełnomocnika M. S. z domu U. Rozpatrzył go i decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] odmówił on M. S. z domu U. i W. M., ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul.[...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Prezydent uznał, że art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy wniosków byłych właścicieli lub ich następców prawnych, złożonych przed dniem 1 stycznia 1989 r., a nigdy nie rozpatrzonych. Nie daje on jednak podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 1988 r., co potwierdza także uchwała 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPK 11/98 (ONSA 1999/1/14). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł adwokat J. J., zarzucając jej naruszenie w/w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po rozpoznaniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Kolegium stwierdziło, że Prezydent W. błędnie uznał wniosek złożony w dniu 22 czerwca 1998 roku przez adw. J. J. za samoistny wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości jego mocodawczyniom. Zdaniem Kolegium, Prezydent W. w toku ponownego rozpatrywania wniosku adw. J. J. z dnia 22 czerwca 1998 roku powinien przede wszystkim skupić się na następujących kwestiach: l) czy w sprawie niniejszej rzeczywiście - jak twierdzi odwołujący - został złożony wniosek w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), w szczególności ustosunkować się do treści "odpisu" dokumentu, oznaczonego w aktach sprawy jako k. 5; wynik owych ustaleń ma o tyle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jeśli zważy się, że roszczenie powstałe na podstawie powołanego przepisu ma bezwzględne pierwszeństwo przed roszczeniem mogącym powstać na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, 2) w przypadku uznania, iż wniosek podpisany przez J. U. z dnia 1 września 1962 roku był pierwszym wnioskiem o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości gruntowej złożonym po wejściu w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - czy wniosek ów może stanowić podstawę do zgłaszania roszczeń z powołaniem się na art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w szczególności - czy wniosek ten został złożony przez osobę uprawnioną do takiego działania (a zatem czy wniosek ów pochodził od byłych właścicieli rzeczonej nieruchomości lub ich następców prawnych lub też od osoby należycie, stosownie do art. 30 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia owego wniosku, umocowanej do takiego działania w imieniu właścicieli lub ich następców prawnych); przypomnieć w tym miejscu należy, że dla zastosowania instytucji przewidzianej wart. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami niezbędne jest wykazanie, że określony wniosek złożony został wyłącznie przez byłych właścicieli lub ich następców prawnych, 3) w przypadku uznania, że wniosek z dnia 1 września 1962 roku złożony został przez osobę nieuprawnioną - czy w stosunku do przedmiotowej nieruchomości gruntowej został złożony do dnia 31 grudnia 1988 roku jakikolwiek inny wniosek, dający podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, 4) dopiero w razie ustalenia, iż faktycznie do dnia 31 grudnia 1988 roku wpłynął - od osoby uprawnionej do takiego działania - wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości gruntowej - czy w sprawie niniejszej zachodzą pozostałe przesłanki do oddania owej nieruchomości w użytkowanie wieczyste na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po ponownym rozpoznaniu wniosku z dnia 22 czerwca 1998 r. adwokata J. J. pełnomocnika M. S. z domu U. o zwrot nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w trybie art. 214 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmówił M. S. z domu U. i W. M. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul.[...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Prezydent stwierdził, że byłe właścicielki nie złożyły wniosku o przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Nie świadczy o tym "odpis" pisma (karta 5 akt) potwierdzającego wpływ do Zarządu Miejskiego W. wniosku o przyznanie prawa własności czasowej oraz wniesienie opłaty manipulacyjnej za złożenie takiego wniosku. Został on złożony przez panią J. S., która była osobę obcą w stosunku do byłych właścicielek nieruchomości, a ponadto dotyczy on innej nieruchomości – przy ul. [...] - która wcześniej należała właśnie do J. S. Świadczy o tym numer dziennika korespondencyjnego, który jest identyczny z numerem figurującym w "odpisie", natomiast numer asygnaty przychodowej został wpisany błędnie. Prezydent uznał także, że wniosek z dnia 1 września 1962 roku podpisany przez J. U. i M. U., nie został złożony przez właściwe osoby. J. U. nie dysponował pełnomocnictwem ani od W. M., która była dla niego osobą obcą, ani od swojej córki M., która w 1943 r. wyszła za mąż i nazywała się S. Ponadto podpis na piśmie "M. U." nie został sporządzony przez jego córkę, co wynika ze sprawozdania i opinii z kryminalistycznych badań identyfikacyjnych podpisów. Również w piśmie tym przyznano, iż wniosek o przyznanie prawa wieczystego użytkowania do gruntu w/w nieruchomości nie został złożony w obowiązującym terminie ze względu na chorobę spowodowaną wypadkiem przy pracy – utratą wzroku, przy czym choroba ta dotyczyła J. U. Tak więc wniosek adwokata J. J. z dnia 22 czerwca 1998 r. jest pierwszym wnioskiem byłej współwłaścicielki złożonym w sprawie. Fakt ten wynika także ze stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt I SAB 210/03: " wniosek z dnia 22 czerwca 1998 r. złożony w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nowym wnioskiem i niezależnym od wniosku z dnia 1 września 1962 r." Ponieważ powyższy wniosek został złożony po terminie, o którym mowa w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami - po dniu 31 grudnia 1988r., dlatego też nie może być rozpoznany pozytywnie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. J. -pełnomocnika M. S. i kuratora W. M., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Podtrzymało ono stanowisko i argumentację Prezydenta odnośnie tego, że wniosek z dnia 22 czerwca 1998 r. jest odrębnym wnioskiem od wniosku z dnia 1 września 1962 r. i został on złożony po terminie określonym w art. 214 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosły W. M. i M. S. reprezentowane przez radcę prawnego J. J. Domagały się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. z powodu jej niezgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o oddalenie skargi podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że niniejsza skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Organy orzekające w sprawie zebrały materiał dowodowy zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dokonały jego wszechstronnej oceny i wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarówno Prezydent W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo uznały, że wniosek z dnia 22 czerwca 1998 roku jest wnioskiem odrębnym od wniosku z dnia 1 września 1962 roku, nie jest jego kontynuacją. Jest to pierwszy wniosek złożony w sprawie przez uprawnione osoby. "Odpis" dokumentu znajdujący się w aktach sprawy (karta 5 akt) potwierdzający wpływ do Zarządu Miejskiego w W. wniosku o przyznanie prawa własności czasowej oraz wniesienie opłaty manipulacyjnej za złożenie takiego wniosku, nie jest wnioskiem złożonym przez uprawnione osoby, gdyż został złożony przez J. S. – osobę obcą w stosunku do byłych właścicielek nieruchomości i nie dotyczy on przedmiotowej nieruchomości lecz innej. Odpis ten nie jest w rzeczywistości dokumentem urzędowym, gdyż nie został sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ administracji. Na "odpisie" brak adnotacji o tym, kto ten dokument sporządził z podaniem nazwy organu, osoby upoważnionej do podpisania takiego dokumentu z podaniem zajmowanego przez tę osobę stanowiska służbowego. Podany w w/w "odpisie" nr dziennika, pod którym zarejestrowano wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul.[...] , hip. nr [...], dotyczy w rzeczywistości wniosku o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do terenu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. nr [...], złożonego w dniu 10 maja 1948 r. przez byłą właścicielkę tej nieruchomości J. S. W "odpisie" błędnie podano numer asygnaty przychodowej. Zamiast numeru [....] wpisano nr [...]. Jednak decydujące znaczenie ma w tym przypadku nr dziennika korespondencyjnego, który jest identyczny z numerem figurującym w "odpisie". Również wniosek z dnia 1 września 1962 r. nie jest złożony przez właściwe osoby. J. U. nie mógł być pełnomocnikiem W. M., która była dla niego osobą obcą i prawdopodobnie już w tym czasie nie żyła. Mógł być ewentualnie pełnomocnikiem jakiejś M. U. - w imieniu której został złożony przedmiotowy wniosek i która go podpisała - ale tą osobą nie była jego córka, co wynika ze sprawozdania i opinii z kryminalistycznych badań identyfikacyjnych podpisów. Wniosek z 22 czerwca 1998 r. został złożony w trybie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm.) Zgodnie z nim poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, wygasły na podstawie przepisów ustawy 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30 poz. 127 ze zm.), jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość. Zwrot nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje poprzednim właścicielom działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, oraz domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych. Na podstawie art. 233 tejże ustawy sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów. Jak wynika z zestawienia treści w/w przepisów, art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy wniosków byłych właścicieli hipotecznych lub ich następców prawnych złożonych przed dniem 1 stycznia 1989 r., a nigdy nie rozpatrzonych. Nie daje jednak podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 1988 r. Stanowisko takie potwierdza uchwała 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r., sygn. akt OPK 11/98, (ONSA 1999/1/14). W niniejszej sprawie wniosek został złożony w dniu 24 czerwca 1998 r., a więc już po terminie ustanowionym w ustawie. Ponieważ wniosek został złożony po terminie ustalonym w ustawie, dlatego też decyzja Prezydenta W. dotyczącą odmowy ustalenia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W przy ul. [...] jest prawidłowa. Fakt, że jest to wniosek odrębny od wniosku z 1 września 1962 r. został potwierdzony również przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu [...] maja 2004 r. w sprawie sygn. akt. [...]: "pełnomocnik skarżącej oświadcza, że iż wniosek o zwrot nieruchomości złożony w 1998 r. w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nowym wnioskiem i wszczął nowe postępowanie, odrębne od postępowania dotyczącego wniosku z 1962 r., chociaż uważa, iż rozpoznając wniosek z 1998 r. organ powinien rozstrzygnąć również kwestie wniosku z 1962 r." Tak więc wniosek z 1998 r. jest wnioskiem złożonym po terminie wynikającym z art. 214 w/w ustawy, natomiast wniosek z 1962 r. zostanie rozpatrzony przez odpowiednie organy i zostanie wydana odrębna decyzja w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji.