II OSK 1819/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. NSA Anna Żak /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Centrum Onkologii im. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1139/07 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną II OSK 1819/08 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 lipca 2008r. w sprawie II SA/Kr 1139/07 po rozpoznaniu skargi K. K. uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2007r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku, Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę na rzecz Centrum Onkologii im. [...] Oddział w K. w zakresie zamierzenia budowlanego: rozbudowa budynku Zakładu Radioterapii wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków po byłej agregatami i budynku administracyjno- biurowego na działce nr [...] obręb [...] Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie. Organ wskazał, iż obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r., obejmuje działki nr [...] i [...] obręb [...] Śródmieście. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 24.05.2007 r. został złożony w terminie ważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 22.09.2006r. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz z przepisami techniczno- budowlanymi. Posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Od powyższej decyzji odwołania złożyli J. D. i K. K.. - współwłaściciele działki oznaczonej w ewidencji gruntów m.Krakowa nr [...], obr. [...]. W odwołaniach zarzucili m.in. brak udziału w postępowaniu wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...], pogorszenie warunków oświetlenia budynku usytuowanego na tej działce przy ul. [...], braku dostępu do drogi pożarowej, brakiem miejsc parkingowych. Decyzją z dnia [...] września 2007r. Wojewoda Małopolski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podzielił ustalenia organu I instancji a odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, m.in. że przedmiotowa inwestycja, ze względu na swoje usytuowanie pozostaje bez wpływu na oświetlenie światłem dziennym pomieszczeń w budynku przy ul. [...], których okna znajdują się w północnej ścianie budynku w odległości większej niż okna dla których wykonane zostało opracowanie pn. "Obszar dostępu światła dziennego". Okna w elewacji północnej budynku przy ul. [...] doświetlone są od strony wschodniej. W pokojach mieszkalnych których okna skierowane są na północ, nie bada się czasu nasłonecznienia. Ponadto nie określa czasu nasłonecznienia w mieszkaniach jednopokojowych w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej. Z wyjaśnień projektanta wynika, że dojazd pożarowy stanowi ulica [...] i ulica [...] i przedmiotowa rozbudowa pozostaje bez wpływu na istniejące warunki ochrony p.pożarowej. Projektowana inwestycja została zaopiniowana bez uwag przez rzeczoznawcę ds. przeciw pożarowych. Organ wyjaśnił, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie o oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Inwestor uzyskał opinię Państwowej Agencji Atomistyki z dnia 18.04.2007 r. dotyczącą "Projektu technicznego ochrony radiologicznej budynku przylegającego do bunkrów akceleratorów", z której wynika iż projekt wskazuje na spełnienie warunków ochrony radiologicznej. Odnośnie zarzutu dot. miejsc postojowych wskazano, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie nakłada na inwestora żadnych obowiązków w zakresie dodatkowych miejsc postojowych jak i specjalnych warunków w zakresie ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu. W sprawie braku udziału w postępowaniu wszystkich współwłaścicieli działki nr 58 wskazano, że organ odwoławczy podjął działania wyjaśniające i uzupełniające mające na celu zapoznanie P. G. ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2007r do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. K., Zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. wskazując, że nie wszyscy współwłaściciele nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji nr [...] zostali powiadomieni o przedmiotowej inwestycji. Zdaniem skarżącego naruszony został przepis art. 144 k.c. ponieważ inwestycja zakłóci korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. Podniósł, że brak jest dokładnej opinii biegłych od spraw ochrony środowiska i biegłych od spraw atomistyki. Zarzucił naruszenie prawa budowlanego przez umieszczenie ściany nowego budynku tuż przy ścianie budynku [...], prowadzące do zasłaniania oraz promieniowania. W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 lipca 2008r. uwzględniającego skargę i uchylającego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, wyrażona w art. 10 k.p.a. Na jej podstawie organy administracji publicznej obowiązane są w każdej sprawie ustalić krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a następnie umożliwić tym osobom czynny udział w postępowaniu. Naruszenie tej zasady poprzez pominięcie którejkolwiek ze stron stanowi podstawę weryfikacji ostatecznej już decyzji administracyjnej w drodze wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), natomiast na etapie kontroli sądowoadministracyjnej obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak wskazano to powyżej. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zasada czynnego udziału stron została naruszona. Organy od samego początku traktowały jako jego strony wszystkich współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] Śródmieście położonej na obszarze oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z raportu z rejestru gruntów wynika, że współwłaścicielami w/w nieruchomości o nr KW [...] są również P. G. oraz D. B. - K.. W raporcie tym brak jest adresów P. G. oraz D. B. -K., przy czym adresy pozostałych współwłaścicieli są tam odnotowane. Z akt administracyjnych I instancji wynika, że do P. G. nie przesłano zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 15.06.2007 r., ani też organ I instancji nie podjął działań mających na celu ustalenie jego adresu. Do P. G. nie skierowano również odpisu decyzji I instancji. Natomiast w stosunku do D. B. - K. zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz odpis decyzji I instancji wysłano na adres ul. [...] w K., a z akt admninistracyjnych nie wynika na jakiej podstawie organ taki adres przyjął jako prawidłowy. Zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz odpis decyzji I instancji awizowany dwukrotnie nie został odebrany przez adresatkę z adnotacją, że przesyłek nie odebrano w terminie (k. 65 i k.80). Z kolei Wojewoda Małopolski kolejne pisma w sprawie - postanowienie z dnia 3.09.2007 r. dotyczące zwrotu do uzupełnienia organowi I instancji akt sprawy (k. 40 akt adm. II instancji) oraz odpis decyzji II instancji -nadal kierował do D. B. - K. pod w/w adres, co do prawidłowości którego wyżej wskazano wątpliwości, co prowadziło do ich nie doręczenia. Natomiast w stosunku do P. G. Wojewoda Małopolski podjął próbę ustalenia jego adresu - kierując wniosek z dnia 13.09.2007 r. o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych (k. 43). W aktach brak jest odpowiedzi na powyższy wniosek. Pomimo tego organ II instancji skierował do P. G. odpis decyzji II instancji na adres ul. [...] w K., która dwukrotnie awizowana nie została odebrana przez adresata (k. 63). Sąd stwierdził, że powyższe okoliczności wskazują na to, że organy naruszyły przepisy dotyczące zapewnienia wszystkim stronom udziału w całym postępowaniu i prawidłowego doręczenia decyzji. W związku z tym już od początku postępowania i na tym jego etapie nie mieli oni zapewnionej możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym. Ponieważ nastąpiło to bez ich winy, okoliczność ta stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zaś na etapie postępowania sądowoadministracyjnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Pominięcie stron na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego skutkuje także , w oparciu o art. 135 p.p.s.a. uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że taka wadliwość postępowania administracyjnego powoduje, że na tym etapie postępowania nie jest możliwe ustosunkowanie się Sądu do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, gdyż kontrola Sądu w tym względzie może nastąpić dopiero po niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji publicznej winny zapewnić możliwość czynnego udziału wszystkim stronom postępowania, a w razie takiej konieczności wystąpić do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej w oparciu o art. 34 k.p.a. Z powyższych względów Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w zaskarżonym wyroku. Na podstawie art.152 p.p.s.a orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Centrum Onkologii im. [...] Oddział w K. zaskarżając go w całości. Zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 209 k.c, poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 kpa , art. 28 kpa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji oraz art. 152 w/w ustawy polegające na określeniu, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego kasacyjnie mylny jest pogląd Sądu I instancji, iż w sprawie doszło do naruszenia art.10 i art. 28 kpa. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi odzwierciedlenie uprawnień wynikających z prawa własności nieruchomości. Regulacja tychże, w przypadku współwłasności, przewidziana jest w kodeksie cywilnym, w artykułach od 195 do 221 k.c., lub w przypadku gdy jeden ze współwłaścicieli nie ma informacji o pozostałych współwłaścicielach, a faktycznie wykonuje czynności zarządcze, należy przyjąć, że co najmniej prowadzi cudze sprawy bez zlecenia (752 - 757 k.c.). W związku z tym, nic nie stoi przeciw interpretacji, że w tym konkretnym przypadku, pod pojęciem właścicieli należy rozumieć współwłaścicieli, którzy w oparciu o art. 209 k.c, wykonują czynności które zmierzają do zachowania wspólnego prawa. Rzeczywiste zachowanie skarżącego, to jest K. K. -współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości wskazuje, że wykorzystał w pełni przysługujące mu prawa do podejmowania wszelkich czynności i dochodzenia roszczeń zmierzających do zachowania wspólnego prawa. Równocześnie, K. K. wykonuje faktycznie zarząd nieruchomością wspólną w imieniu pozostałych współwłaścicieli. K. K. jest administratorem przedmiotowej nieruchomości, sam się nim mieni, a P. G. oraz D. B. - K. najprawdopodobniej nie przebywają w Polsce. K. K. od szeregu lat zarządza wspólną kamienicą, dokonał w imieniu współwłaścicieli szeregu czynności zmierzających do zachowania wspólnego prawa. Tym samym, zostały spełnione przesłanki skutecznego zawiadomienia współwłaściciela o wszczęciu postępowania, gdyż został zawiadomiony - działający w imieniu P. G. i D. B.-K. -, K. K. i jako współwłaściciel i jako zarządca nieruchomości, a nawet jako osoba prowadzące cudze sprawy bez zlecenia. W związku z tym istnieje domniemanie, że P. G. oraz D. B. - K. mogli zaznajomić się z aktami sprawy, mogli wyrazić własne stanowisko, oraz wszelkie zawiadomienia i rozstrzygnięcia poprzez doręczenia K. pism wydanych w sprawie, były doręczone. Zdaniem skarżącego brak było podstaw do stosowania przez Sąd I instancji art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołując się na literaturę wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że wymieniony przepis ma zastosowanie w każdym wypadku uwzględnienia skargi na akt lub czynność. Nie miałby on zastosowania do aktów lub czynności z natury rzeczy nie podlegających wykonaniu oraz do aktów lub czynności już wykonanych przed wydaniem wyroku. Inwestor, na posiedzeniu przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Krakowie oświadczył, że inwestycja została zakończona. W związku z tym, brak było podstaw dla zastosowania art. 152 w niniejsze sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływanej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie niniejszej sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a oraz art.10 kpa i art.28 kpa. Zarzut ten nie jest trafny. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie był przepis art. 145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a, lecz, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przepis art.145 § 1 pkt. 1 lit.b p.p.s.a, który stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce w niniejszej sprawie. Okolicznością niekwestionowaną w sprawie jest to, że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, od jego początku, nie brali udziału wszyscy współwłaściciele nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr. 58 położonej w Krakowie przy ul. [...]. Jak ustaliły organy architektoniczno-budowlane nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, wobec tego zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( D.z. U. z 2006r.,nr 156, poz.1118 ze zm) stronami w tym postępowaniu są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nie można zgodzić się z poglądem reprezentowanym w skardze kasacyjnej, że współwłaściciel tej nieruchomości K. K. wykonuje faktycznie zarząd tą nieruchomością w imieniu pozostałych współwłaścicieli, w związku z tym należy uznać, że byli oni w przedmiotowym postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę przez niego reprezentowani. Zarządca obiektu to w szczególności zawodowy zarządca nieruchomości działający na zasadach określonych w art. 184-190 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Zarządca obiektu to również podmiot sprawujący trwały zarząd na mocy art. 43-50 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w imieniu którego działają osoby reprezentujące ten podmiot jako organy lub na podstawie udzielonych pełnomocnictw. Zarządcą jest także osoba fizyczna lub prawna sprawująca zarząd na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Za zarządców można również uznać inne osoby, które na podstawie umów zawartych z właścicielem danego obiektu sprawują czynności wchodzące w zakres administrowania nieruchomością. Zarządcą nieruchomości będzie również osoba wyznaczona w trybie art.203 kc. Z materiału sprawy wynika że w/w trybie nie został wyznaczony zarządca nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], a nie jest nim na pewno K. K., który sam w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucał, że w sprawie nie biorą udziału pozostali współwłaściciele nieruchomości, którzy przebywają poza granicami kraju. Wobec powyższego twierdzenia skargi kasacyjnej, że K. K. działał w sprawie w imieniu pozostałych współwłaścicieli nieruchomości są całkowicie nieuprawnione. Niezrozumiałym jest pogląd autora skargi kasacyjnej, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę może być osoba prowadząca cudze sprawy bez zlecenia – takiej możliwości nie przewiduje regulacja zawarta w art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane z 1994r.(Dz.U.z 2006r.,nr 256, poz. 1118 ze zm.). Jeśli zatem wskazani przez Sąd I instancji współwłaściciele nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania obiektu, a więc strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, byli pozbawieni bez swojej winy możliwości udziału w tym postępowaniu administracyjnym, to sąd administracyjny zobowiązany był uchylić zaskarżony akt administracyjny stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wynika to wprost z treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi, niezależnie od tego, czy miało wpływ na wynik sprawy. Klasycznym przykładem takiego naruszenia prawa jest właśnie przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Autor skargi kasacyjnej zarzucał także, że przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana, w związku z powyższym brak było podstaw do stosowania w tej sprawie art.152 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie uważa, że rozstrzygnięcie o którym mowa w/w przepisie stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę. Podnieść także należy, że faktyczne zrealizowanie inwestycji nie oznacza, że zaskarżony akt w postaci ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie podlega już wykonaniu i brak jest podstaw do wydania przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia na podstawie art.152 p.p.s.a. Jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie sygn.akt OSK 591/04 - przypadku stosowania art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzenie przez Sąd, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. Zauważyć w związku z tym należy, że proces inwestycyjny prowadzony w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę nie kończy się w momencie wzniesienia obiektu budowlanego. Przystąpienie do użytkowania takiego obiektu, jak wynika z przepisów art. 54-59 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.z 2006r.,nr 256, poz. 1118 ze zm.) wymaga dokonania zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy i braku sprzeciwu tego organu bądź uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z tych względów za nieuzasadniony należy także uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.152 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.