I SA/Wa 1463/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ujawnienia w rejestrze określonej formy realizacji prawa do rekompensaty oddala skargę. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W.P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] odmawiającą ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez stronę formy realizacji prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister Skarbu Państwa wskazał, że Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez W.P. formy realizacji prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r. uznając, że strona zrealizowała prawo do rekompensaty ponad przewidzianą przez art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) wartość 20 % nieruchomości pozostawionej na kresach wschodnich II RP. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.P. Minister Skarbu Państwa rozpoznając sprawę uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i zaznaczył, że znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z dnia 12 grudnia 1990 r., Rep. A nr [...] wynika, że W. i D. małż. P. nabyli lokal mieszkalny znajdujący się na działce położonej w G. przy ul. [...] nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m-, za zaliczeniem wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego. Minister Skarbu Państwa wskazał, że zgodnie z zaświadczeniem Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r., W.P. jest uprawniony do realizacji roszczeń wynikających z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741), jako spadkobierca mienia nieruchomego pozostawionego w L. w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., którego właścicielem był F.P. Organ podkreślił, że wartość nieruchomości pozostawionej w L. została ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego M.P. operatem szacunkowym z lutego 1990 r. Operat ten został następnie zweryfikowany w grudniu 1999 r. i na tej podstawie ustalono, że z ogólnej kwoty wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP, tj. [...] zł pozostało do wykorzystania 58% tej kwoty, tj. [...] zł. W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Minister Skarbu Państwa uznał, że W.P. zrealizował przysługujące mu prawo do rekompensaty w całości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.P. podnosząc, że prawo do rekompensaty nie zostało zrealizowane. W ocenie skarżącego akt notarialny za zaliczeniem mienia zabużańskiego należało sporządzić według decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 1990 r., nr [...] w sprawie podziału nieruchomości, na mocy której z działki nr [...] położonej przy ul. [...] wydzielono działkę nr [...] w związku ze sprzedażą lokalu w budynku wielomieszkaniowym. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2007 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2006 r. nie naruszają prawa. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, powołując art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) odmówiły ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez W. P. formy realizacji prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r. Uznano bowiem, że skarżący zrealizował już przysługujące mu prawo do rekompensaty w całości. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. prawo do rekompensaty jest realizowane w jednej z następujących form: 1) zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej na poczet: a) ceny sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, albo b) ceny sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przysługującego Skarbowi Państwa, albo c) opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa i ceny sprzedaży położonych na nich budynków oraz innych urządzeń lub lokali, albo d) opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, o którym mowa w przepisach odrębnych, albo 2) świadczenia pieniężnego wypłacanego ze środków Funduszu Rekompensacyjnego, o którym mowa w art. 16. W myśl art. 13 ust. 2 powołanej ustawy zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości. Stosownie zaś do art. 13 ust. 3 tej ustawy w przypadku osoby, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o których mowa w ust. 2 pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez osoby, o których mowa w art. 2 lub art. 3. Zaznaczyć należy, że powołany art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. ogranicza zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej do wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości, podobnie jak i wysokość świadczenia pieniężnego. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że aktem notarialnym z dnia 12 grudnia 1990 r., Rep. A nr [...] W.P. i D.P. nabyli mieszkanie w budynku położonym w G. przy ul. [...] za zaliczeniem wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego. Okoliczność częściowej realizacji uprawnienia przysługującego W.P. - jako następcy prawnemu dawnego właściciela nieruchomości pozostawionej w L., utraconej w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. - potwierdzona została w zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...]. W zaświadczeniu tym wskazano, że wartość nieruchomości pozostawionej w L. przez poprzednika prawnego skarżącego ustalona została przez rzeczoznawcę majątkowego operatem szacunkowym z lutego 1990 r., zweryfikowanym w grudniu 1999 r., na kwotę [...] zł. Do wykorzystania pozostało zaś 58 % z powyższej kwoty, czyli [...] zł. Oczywiste zatem jest, że W.P. nabywając wraz z żoną lokal mieszkalny w budynku położonym w G. przy ul. [...] za zaliczeniem wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskał już rekompensatę w wysokości 42 % wartości pozostawionego mienia, a więc w wysokości przekraczającej 20 % wartości tego mienia. Oznacza to tym samym, że skarżący zrealizował już przysługujące mu prawo do rekompensaty w całości. Słusznie więc organy obu instancji odmówiły ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez stronę formy realizacji prawa do rekompensaty oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.