VI SA/Wa 2134/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 5 pkt 3 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) a także art. 268a k.p.a. cofnięto pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej p. R. P. (dalej: stronie, skarżącemu). W uzasadnieniu decyzji przypomniano, że w dniu [...] listopada 2006 r. organ wydający pozwolenia na broń powziął informację, że strona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]. została skazana za popełnienie czynu określonego w art. 178a § 1 kk. W związku z powyższym organ ten wszczął wobec strony postępowanie administracyjne zmierzające do wycofania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, a następnie - po przeprowadzeniu stosownego postępowania - decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. wycofał przedmiotowe pozwolenie. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przesyłając sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, jakie czynności winny zostać przeprowadzone przez organ wydający pozwolenia na broń w postępowaniu uzupełniającym. Czynności te zostały wykonane przez organ I instancji. W toku prowadzonego postępowania uzupełniającego zebrano materiał dowodowy w postaci opinii z miejsca zamieszkania strony, Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] wraz z opiniami Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] oraz Wojskowego Koła Łowieckiego "[...]" w [...], których strona jest członkiem. Dodatkowo w toku prowadzonego postępowania organ Policji - na wniosek strony - zebrał opinię od kuratora dla dorosłych przy Sądzie Rejonowym w [...]. Z opinii sporządzonej przez jednostkę terenową Policji wynika, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, nie nadużywa alkoholu lub innych podobnie działających środków, nie utrzymuje kontaktu z elementem przestępczym oraz że posiadaną broń przechowuje w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Opinie wydane o stronie przez Zarząd Okręgowy PZŁ oraz koła łowieckie, których strona jest członkiem wskazują, że strona dała się poznać jako osoba koleżeńska i pracowita, zaangażowana nie tylko w realizację pasji łowieckiej, ale także cechująca się aktywnością w wielu przedsięwzięciach podejmowanych przez Koła. Nadto z opinii Wojskowego Kola Łowieckiego "[...]" wynika, że strona jest osobą, której dotychczasowe nienaganne postępowanie wskazuje, iż nie istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Również pozytywną opinie o stronie wydał kurator dla dorosłych przy Sądzie Rejonowym w [...]., który stwierdził, że strona w stosunku do sąsiadów jest uczynnym służącym w razie potrzeby pomocą. W dniu [...] czerwca 2007 r. strona została zapoznana z materiałem zebranym przez organ wydający pozwolenia na broń w toku całego postępowania administracyjnego, nie wnosząc o jej uzupełnienie. Odnosząc się do zebranych opinii organ wydający pozwolenia na broń uznał, że nie mogą one wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ wydający pozwolenia na broń uznał, że stronę można zaliczyć do grupy osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. do grupy osób, które nie mogą legitymować się pozwoleniem na broń. Uznano, że wymieniony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji katalog przesłanek zobowiązujących organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń nie ma charakteru zamkniętego. Dlatego też nawet jeżeli dana osoba zostanie ukarana za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to organy Policji mają prawo ocenić popełniony przez nią czyn pod kątem zagrożenia dla interesu lub porządku publicznego. Oceny takiej organ Policji dokonał także w odniesieniu do strony, uznając, iż w związku z treścią wyroku sądowego, jaki zapadł w jej sprawie zobowiązany jest do cofnięcia stronie pozwolenia na broń. W zakresie bowiem ustalania przesłanek faktycznych i prawnych istotnych dla przyznania tak szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni, prawomocne wyroki sądów karnych, potwierdzające fakt popełnienia przestępstwa (a taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie) wiążą organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma bowiem charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku ustalenia przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 organ Policji zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń. Strona popełniła przestępstwo z art. 178a § 1 kk, za co została sądownie ukarana. Przestępstwo to, kwalifikowane w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zostało przez stronę popełnione w ten sposób, że prowadziła pojazd po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, stwarzając bezpośrednie niebezpieczeństwo dla zdrowia, a nawet życia innych uczestników ruchu drogowego. Takie zachowanie strony stwarza domniemanie, iż nie daje ona gwarancji zgodnego z prawem używania i posiadania broni, a zatem może stworzyć zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym jakkolwiek wprost popełniony przez stronę występek nie został w kodeksie karnym zakwalifikowany jako przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu to jego skutki w dobra te ugodziły. W tych okolicznościach ocena organu wydającego pozwolenia na broń, iż strona nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni myśliwskiej jest zasadna, chociaż samo popełnione przez nią przestępstwo związku z bronią nie miało. Odnosząc się do opinii zebranych w postępowaniu administracyjnym, organ wydający pozwolenia na broń zauważył, że dobra opinia z miejsca zamieszkania oraz z kół łowieckich nie znoszą obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak również nie eliminują z obrotu prawnego wyroku skazującego stronę. Od osób posiadających pozwolenie na broń, biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy i związek między rodzajem dobra, którym mogą dysponować na podstawie pozwolenia a wymogiem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń mają prawo wymagać nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. Takie postępowanie stanowi bowiem swoistą rękojmię przestrzegania przez nie przepisów ustawy o broni i amunicji. Popełnienie przez stronę przestępstwa znosi jej wiarygodność w tym zakresie w kontekście dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, przyjętego za podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym interes strony przejawiający się w prawie do posiadania pozwolenia na broń winien - w ocenie organu wydającego pozwolenia na broń - ustąpić na rzecz interesu społecznego poprzez cofnięcie jej pozwolenia, jako osobie skazanej za popełnienie przestępstwa tego rodzaju, jak wyżej opisane. Odwołanie od powyższej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej złożyła strona zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na przyjęciu, że istnieje uzasadniona obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia tego stanowiska. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona przede wszystkim w pełni podtrzymała swoje stanowisko zawarte w uprzednim odwołaniu (oprócz zarzutu naruszenia przepisów postępowania). W ocenie strony analiza uzasadnienia decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazuje, iż dla organu I instancji jedyną i wystarczającą okolicznością dla podjęcia decyzji o cofnięciu jej pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej jest sam fakt popełnienia przez stronę przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Nie mają bowiem dla końcowej oceny organu żadnego znaczenia uzyskane opinie pozytywne. Gdyby treść opinii była nieistotną dla ostatecznej oceny - z powodu ich braku Komendant Główny Policji nie uchyliłby poprzedniej decyzji z [...] stycznia 2007 r. Tymczasem fakt popełnienia przez stronę przestępstwa nie wymienionego w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie może być okolicznością wystarczającą do uznania, że obawa, iż może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - jest uzasadniona. Nie można treści ww. przepisu interpretować rozszerzająco. Ustawodawca, gdyby takiego skutku oczekiwał, niewątpliwie zawarłby to w treści przepisu poprzez nieskomplikowany zapis, iż "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które popełniły jakiekolwiek przestępstwo albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa". Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po przypomnieniu treści przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, stwierdzono, iż w przepisie tym ustawodawca jedynie przykładowo wymienił okoliczności uzasadniające przedmiotową obawę (w szczególności skazanie za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczące się o nie postępowanie karne). Dlatego popełnienie innych, niż wymienione w tym przepisie, przestępstw, stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu także może uzasadniać zastosowanie przez organy Policji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i nie jest to, jak strona podnosi, błędem. Ustawodawca bowiem pozostawił kwestię ustalenia innych okoliczności również spełniających dyspozycję tego przepisu prawa uznaniu organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń. W myśl art. 80 k.p.a. podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów, a organ administracji publicznej swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach. Taką podstawą niewątpliwie jest prawomocny wyrok [...] Wydziału Grodzkiego Sądu Rejonowego w [...], który uznał stronę za winną popełnienia zarzucanego jej czynu stanowiącego występek z art. 178a § 1 kk., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. W ocenie organów Policji, tego rodzaju przestępstwo, ze względu na jego okoliczności (stan nietrzeźwości), stopień społecznej szkodliwości (stworzenie zagrożenia także dla życia lub zdrowia innych uczestników ruchu drogowego), oraz ewentualne następstwa (kalectwo lub śmierć ludzi, zniszczenie mienia), winno zostać uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy. Zachowanie takie świadczy bowiem o skrajnej nieodpowiedzialności jego sprawcy, a także braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie u osób ubiegających się lub posiadających prawo do broni. Wiąże się ono bowiem ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a sama broń jest niebezpiecznym narzędziem, mogącym wywołać zagrożenie dla tych dóbr w rękach osoby o takich cechach. Strona takie przestępstwo popełniła, za co została skazana prawomocnym wyrokiem sądu. Z pełną zatem świadomością godziła się na ewentualne tragiczne - także dla siebie - skutki swojego zachowania. Organ odwoławczy nie neguje, iż strona jest pozytywnie postrzegana w miejscu zamieszkania, a także w środowisku myśliwskim, w którym jest szczególnie ceniona za długoletnią aktywność. Nie zmienia to jednak faktu, iż skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo, które - w ocenie organów Policji - daje podstawę do uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, chociaż to przestępstwo nie miało związku z bronią, a broń jest przechowywana prawidłowo. Jednakże rodzaj i znaczenie dla sfery stosunków społecznych takiego czynu pozwalają zaliczyć stronę do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ z woli ustawodawcy wystarczające jest domniemanie takiego zachowania (...może użyć...), a nie udowodnienie, iż faktycznie posiadacz pozwolenia tak postąpił lub postąpi. Zachowanie jej więc prawa do broni byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przyznał bezwzględne pierwszeństwo. Zaznaczono też, iż brak broni myśliwskiej nie stanowi przeszkody w udzielaniu się strony na rzecz łowiectwa, choć faktycznie nie będzie mogła wykonywać odstrzału zwierząt. Strona będzie też mogła po zatarciu skazania ponownie ubiegać się o pozwolenie na broń. W myśl bowiem art. 76 § 1 kk, skazanie na karę pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres próby, następuje z mocy prawa po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła strona wnioskując o uchylenie powyższych decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że osoba skazana wyrokiem lub wobec której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu to osoba (w myśl cytowanego przepisu), której nie wydaje się bądź cofa pozwolenie na broń. W każdym innym przypadku należy wykazać, iż osoba ubiegająca się lub posiadająca pozwolenie na broń ma takie cechy charakteru lub swym dotychczasowym postępowaniem stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ administracji nie wskazał i nie wykazał jakie przesłanki legły u podstaw konstatacji, iż co do strony istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 178a § 1 kk., niewątpliwie naganny, nie może być taką podstawą, albowiem czyn ten strona popełniła kiedy broni nie miała przy sobie - była ona przechowywana w domu w sposób przewidziany przepisami prawa, jak również nie jest jednym z przestępstw, które ustawodawca wskazuje wprost, iż są podstawą niewydania bądź cofnięcia pozwolenia na broń. Nie do zaakceptowania jest również zakwalifikowanie tegoż przestępstwa jako mieszczącego się w pojęciu "przeciwko życiu, zdrowiu". Przyjętym bowiem jest, iż nie można stosować wykładni rozszerzającej przy interpretacji norm ograniczających jakiekolwiek i kogokolwiek prawa. Niezrozumiałym jest zmiana stanowiska Komendanta Głównego Policji. Kiedy Komendant Główny Policji uchylał pierwszą z decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r., wyraził pogląd, iż "...rodzaj przestępstwa, za które został skazany skarżący nie jest objęty przykładowym katalogiem sformułowanym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, z którymi ustawodawca wprost związał obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W takich przypadkach na organie prowadzącym postępowanie administracyjne zmierzające do pozwolenia na broń ciąży obowiązek wykazania, że przestępstwo, za które posiadacz pozwolenia został skazany (lub oskarżony) należy do takiej kategorii przestępstw, które mimo, iż nie wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 - stwarzają uzasadnioną obawę możliwości użycia broni niezgodnie z prawem, a zatem udowodnić na podstawie zebranego materiału dowodowego, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy miedzy tym przestępstwem a obawą wskazaną przez ustawodawcę. Tymczasem, organ I instancji opierając swe rozstrzygnięcie jedynie na uzyskanej z Krajowego Rejestru Karnego informacji o skazaniu strony w 2004 r. za przestępstwo z art. 178a § 1 kk., całkowicie pominął wszelkie ciążące na nim zgodnie z procedurą administracyjną obowiązki, nie zbierając wystarczającego do wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty materiału dowodowego, a w dalszej kolejności nie uzasadniając z jakich powodów popełnione przestępstwo zaliczył do przykładowego katalogu przesłanek skutkujących obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia i jakie ustalone fakty wskazują na istnienie obawy możliwości użycia przez stronę broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy." Materiał dowodowy został uzupełniony o uzyskanie szeregu opinii pozytywnych o stronie. Jak się ostatecznie okazało, pozytywne opinie nie wniosły do sprawy nic i są dla jej rozstrzygnięcia obojętne. Zasadnym jest więc pytanie: po cóż uchylono pierwszą decyzję [...]KWP w [...] i angażowano do sprawy wiele osób, skoro uzyskane uzupełniające dowody są dla rozstrzygnięcia sprawy obojętne? Reasumując, strona zarzuciła decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Po zapoznaniu się z wniesioną skargą podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji powtarzając w zasadzie w całości argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. W konkluzji stwierdzono, że dopuszczenie się przez posiadacza broni prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uznano też, iż w przedmiotowej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło zarzucane przez skarżącego naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., którą cofnięto stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu orzeczenia faktów, które uznano za udowodnione oraz niewskazanie z jakich powodów organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, jak również niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny podstaw prawnych czynu, który był podstawą wyroku sądu karnego i wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń. Organy Policji orzekające w sprawie podkreśliły w obu decyzjach, iż skarżący popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, za które został ukarany zgodnie z art. 178a § 1 kk. Wskazały przy tym, że katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru zamkniętego, a charakter czynu strony, mimo że jest to przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, uzasadnia zaliczenie jej do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy takim postawieniu sprawy należy pamiętać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 955/06, jednoznacznie wskazał, iż warunkiem pozbawienia prawa posiadania broni jest wykazanie związku popełnionego przestępstwa z takimi cechami charakterologicznymi posiadacza broni, które stwarzają uzasadnioną obawę, iż może on użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przyjęcie innego stanowiska w przypadku przestępstw z art. 178a kk., tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, sprowadzałoby się do wprowadzenia w takich przypadkach kary dodatkowej w postaci utraty pozwolenia na broń. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji: [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Komendanta Głównego Policji jako jedyną, zobiektywizowaną przyczynę cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską podano prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178a § 1 kk. Wskazano, że: - przestępstwo to ma charakter umyślny; - katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, zatem popełnienie innego czynu zabronionego, nie wymienionego w tym przepisie, może także skutkować cofnięciem pozwolenia na broń;- przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a wyrok skazujący wiąże organy Policji. Wskazano też, że kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości skarżący narażał nie tylko siebie, ale także innych uczestników ruchu drogowego na co najmniej utratę zdrowia. Takie postępowanie dowodzi jego nieodpowiedzialności, co powoduje utratę przez niego wiarygodności co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Jednocześnie podkreślono, że na tę ocenę nie mają wpływu zasługi strony dla łowiectwa i środowiska myśliwych, zajmowana pozycja zawodowa i praca społeczna, a więc czynniki pozwalające na ocenę cech charakterologicznych posiadacza broni. Nie wyjaśniono też, przy pomocy dopuszczalnych środków dowodowych (np. wywiadu środowiskowego), czy skarżący ma skłonność do spożywania alkoholu, i czy z tego powodu był już karany, czy też zdarzenie, które było podstawą jego ukarania miało charakter jednostkowy, incydentalny. W konsekwencji poza zakresem postępowania pozostawiono ustalenia dotyczące okoliczności czynu i cech osobowych skazanego. W ten sposób organy naruszyły obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważenia jej istotnych okoliczności przez niewyjaśnienie, czy skarżący nadużywa alkoholu lub czy posiada inne cechy wskazujące, że zalicza się do kategorii osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nadto organy orzekające w sprawie nie podjęły nawet próby wykazania związku przyczynowego między cechami osobowymi posiadacza broni a uprawdopodobnieniem uzasadnionej obawy, że może on użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konsekwencji należało uznać, że wydane w sprawie decyzje są obciążone zarówno wadami procesowymi, a w szczególności naruszeniem art. 7, 8, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, jak i niewłaściwą wykładnią art. 18 ust. 1 pkt w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że wydane w sprawie decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.