I OSK 934/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1950/07 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1950/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że w dniu 21 grudnia 2007 r. zostało skarżącemu doręczone wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, złożenie dziesięciu jej odpisów oraz uiszczenie wpisu, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w terminie uiścił wpis i przedłożył odpisy skargi, lecz nie wykonał zarządzenia w pozostałej części, stąd też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd odrzucił skargę. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazując jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to, według skarżącego, polegało na błędnej wykładni art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez przyjęcie, że w skardze nie określono naruszenia prawa lub interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustosunkowanie się do zasadności skargi kasacyjnej wymaga odniesienia się w szczególności do zarzutu naruszenia art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, skarga powinna między innymi zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Pod tak określonym pojęciem należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wskazany przepis nie wymaga wyczerpującego wywodu prawnego, wystarczy więc, że skarżący wskaże, na czym polega - w jego ocenie - naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Skarżący R. S. w swojej skardze nie zawarł tego obligatoryjnego jej elementu. Uzasadnienie skargi sprowadzało się jedynie do lakonicznego stwierdzenia: "Jak w skardze złożonej przez A. S.", prawidłowo zatem postąpił Przewodniczący w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym wzywając skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w tym także przez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skoro skarżący braku formalnego skargi w tym zakresie nie usunął, należało skargę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna nie mogła odnieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu i jako pozbawiona usprawiedliwionej podstawy podlegała oddaleniu (art. 184 P.p.s.a.).