IV SA/Wa 2385/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Decyzją z dnia (...) września 2007 r. Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania J. P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia (...) maja 2007 r. orzekającej o uchyleniu czynności materialno - technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały J. P. w lokalu nr 1 przy ul. (...) w W.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wszczętego na skutek wniosku Z. Z., działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) Prezydent m. W. orzekł o uchyleniu czynności materialno - technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały J. P. w lokalu nr 1 przy ul.(...) w W., uzasadniając, że wymieniona w dacie zameldowania nie mieszkała w przedmiotowym lokalu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. P. wskazując, że od dnia zameldowania miejscem jej pobytu stałego jest lokal nr 1 przy ul. (...) w W., natomiast pobyty w R. są związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania organ przede wszystkim bada, czy czynność ta została dokonana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej dokonania. W rozpatrywanej sprawie ocena zgodności z prawem dokonanej czynności materialno -technicznej polega na rozstrzygnięciu, czy została wówczas spełniona przesłanka określona w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. czy osoba zgłaszająca pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że J. P. nie zamieszkiwała w dacie zameldowania tj., 29 kwietnia 2003 r. w lokalu nr 1 przy ul. (...) w W., nie było to jej miejsce stałego pobytu również po tej dacie. Za takim stanowiskiem - zdaniem Wojewody Mazowieckiego - przemawiają następujące dowody: zeznania świadków S. P., A. Z., S. Z., J. Z. i J. K., którzy stwierdzili, że w dacie zameldowania J. P. nie mieszkała w przedmiotowym lokalu, zeznania świadka J. R., który oświadczył, że J. P. w 2003 r. mieszkała z J. B. w miejscowości C. przy ul.(...) i tam prowadziła gospodarstwo domowe. Innymi dowodami mającymi istotne znaczenie dla sprawy - zdaniem organu odwoławczego - to pisma z: (...) Spółki Gazownictwa, wskazujące na brak zużycia gazu w przedmiotowym lokalu, STOEN SA, wskazujące, że w lutym 1999 r. nastąpił wyraźny spadek zużycia energii elektrycznej. Ponadto z pisma Policji wynika, że J. P. nie mieszka w przedmiotowym lokalu, a Straż Miejska ustaliła, że wymieniona mieszka w C.. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że nie spełnienie warunków określonych w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych powoduje, że dokonana czynność zameldowania nie jest prawidłowa. Zasadnie więc zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydał decyzję w przedmiocie jej uchylenia. Oznacza to, że od samego początku czynność zameldowania nie była prawidłowa i nie znajdowała oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. P.. W uzasadnieniu skargi opisała stan własnościowy nieruchomości, w której mieści się przedmiotowy lokal, gdzie zameldowała się w 2003 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi J. P. i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sytuację prawną skarżącej należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku Z. Z. z dnia 12 grudnia 2006 r. o "uchylenie zameldowania" z lokalu nr 1 przy ul. (...) w W. J. P., która - jak wynika z treści wniosku w przedmiotowym lokalu nigdy zamieszkiwała, nadal nie mieszka, a dokonując zameldowania wprowadziła urząd w błąd. Ze względu na treść uzasadnienia wniosku postępowanie dowodowe prowadzone było w kierunku uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania J. P.. W tym miejscu wskazać należy, że przy uchyleniu czynności materialno -technicznej bada się czy w dniu zameldowania osoba spełniała warunek dający podstawę do zameldowania , tzn. zamieszkiwała w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie - art.10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.). W/w artykuł stanowi, że osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia, zaś art. 47 ust. 2, iż organ gminy rozstrzyga o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości. W celu dokładnego wyjaśnienia sprawy przeprowadzono wnikliwe postępowanie dowodowe. Na okoliczność nie zamieszkiwania J. P. w przedmiotowym lokalu w dacie zameldowania przesłuchani zostali na rozprawie administracyjnej - oprócz wnioskodawcy i uczestniczki - następujący świadkowie: S. P., A. Z., S. Z., J. Z. i J. K.. A. Z. oświadczył, że mieszka w przedmiotowej nieruchomości od urodzenia. J. P. mieszkała z jego wujem J. B. przez krótki okres, a następnie wyprowadziła się. S. Z. stwierdziła, że J. P. mieszkała w przedmiotowym lokalu około jednego roku 13-14 lat temu. Następnie z J. B. przeprowadziła się do R., gdzie J. B. zmarł. J. R. przesłuchany do protokołu stwierdził, że J. P. mieszkała na stałe z J. B. w miejscowości C., mieszkała tu do śmierci J. B. w 2003 r. i mieszka nadal. Powyższe zeznania świadków mają istotne znaczenie w sprawie. Należy je uznać za prawdziwe ponieważ są spójne i znajdują potwierdzenie w innym materiale dowodowym sprawy. Istotnie J. P. od 1999 r. mieszkała z J. B. w R., gdzie razem prowadzili zakład kamieniarski. J. B. zmarł w 2003 r. w R.. Podkreślić należy, że z materiału dowodowego wynika właśnie, że w 1999 r. zdemontowany został w przedmiotowym lokalu piec, który centralnie ogrzewał dom, od tej daty - jak wynikam z informacji STOEN S.A. -nastąpił spadek poboru energii elektrycznej oraz całkowity brak zużycia gazu (pismo (...) Spółki Gazownictwa). Z zasad logiki i doświadczenia wynika, że skoro strony (J. P. i J. B.) prowadziły razem gospodarstwo domowe, J. B. wprowadził się w 1999 r. do J. P. do R. i tam zmarł w październiku 2003 r. to wątpliwe jest by J. P. w kwietniu 2003 r. na stałe zamieszkała w Warszawie w lokalu przy ul.(...). Nie mają istotnego znaczenia dla sprawy zeznania świadków S. P. i J. Z. ponieważ nie odnoszą do okresu objętego datą, kiedy J. P. zameldowała się w lokalu. Odnosząc się zeznań świadków: L. P., B. W., A. K., A. P. i A. W. to wskazać należy, że okoliczności wskazywane przez tych świadków nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach zgromadzonych w sprawie i pozostają z nimi w sprzeczności. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze to wskazać należy, że kwestie związane z własnością przedmiotowej nieruchomości nie mogą być przedmiotem postępowania o uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania. Uchylając czynność materialno - techniczną zameldowania słusznie organ uznał, że J. P. w dniu zameldowania tj. 24 kwietnia 2003 r. nie spełniała warunku dającego podstawę do zameldowania, a określonego w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tzn. nie mieszkała w przedmiotowym lokalu. Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.