I SA/Wa 1862/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Elżbieta Lenart Asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Prowincji [...] Zgromadzenia Sióstr [....] w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia przejścia własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Prowincji [...] Zgromadzenia Sióstr [...] w W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Państwowej Instytucji "O." od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...], stwierdzającej przejście na rzecz Zgromadzenia Sióstr [...] Prowincji W. z siedzibą w. W. prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], o powierzchni [...] m2 i odmawiającej stwierdzenia przejścia na rzecz Zgromadzenia Sióstr [...] Prowincji W. z siedzibą w W. prawa własności nieruchomości położonych w W., oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...], obręb [...], o powierzchni [...] m2 oraz nr [...], obręb [...], o powierzchni [...] m2, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia przejścia na rzecz Zgromadzenia Sióstr [...] Prowincji W. z siedzibą w W. prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], obręb [...], o powierzchni [...] m2 i odmówił stwierdzenia przejścia na rzecz Zgromadzenia Sióstr [...] Prowincji W. z siedzibą w W. prawa własności wskazanej nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie oparto na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych: Zgromadzenie Sióstr [...] Prowincja W., wnioskiem z dnia 4 marca 1999 r., zwróciło się o zwrot nieruchomości, oznaczonych w operacie ewidencji gruntów jako działki nr [...], nr [...] i nr [...]. Wojewoda Dolnośląski, decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., odmówił stwierdzenia przejścia własności na rzecz wnioskującego Zgromadzenia nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...]. W wyniku odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2002 r., wniesionego przez Prowincję wspomnianego Zgromadzenia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] października 2006 r., z powołaniem się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. o przejściu na osoby prawne Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych własności niektórych nieruchomości położonych na Ziemiach Zachodnich i Północnych (Dz. U. Nr 16, poz. 156), stwierdził przejście na rzecz Zgromadzenia Sióstr [...] Prowincji W. prawa własności nieruchomości, położonej w W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], [-obręb [...], o powierzchni [...] m2. Równocześnie Wojewoda Dolnośląski odmówił stwierdzenia przejścia na rzecz wyżej wymienionej Prowincji Zgromadzenia własności nieruchomości położonych w W., oznaczonych jako działki ewidencyjne: nr [...], o powierzchni [...] m2 i nr [...], o powierzchni [...] m2. Wojewoda Dolnośląski ustalił, że na nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, natomiast działka ewidencyjna nr [...] stanowi podwórze - obiema działkami na dzień 1 stycznia 1971 r. władał Dzielnicowy Zarząd Budynków Mieszkalnych i zapisane były one w rejestrze gruntów jako własność Skarbu Państwa. Natomiast na działce nr [...] znajduje się budynek kina "[...]", co do którego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w W., pismem z dnia 22 października 1956 r., wyraziło zgodę "na lokalizację adaptacji kina na terenie położonym w. W. przy ul. [...] stanowiącym własność Skarbu Państwa.". Działka ta znajduje się we władaniu "O." bez tytułu prawnego. Zdaniem Wojewody Dolnośląskiego brak jest dowodów potwierdzających, iż w dniu 1 stycznia 1971 r. sporne działki znajdowały się w wyłącznym faktycznym władaniu Zgromadzenia Sióstr [...]. Odnosząc się do kwestii ustalenia czy uchwała Nr 303 Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1973 r. w części dotyczącej działki Nr [...] została wykonana prawidłowo ustalono, że dnia 24 czerwca 1974 r. Urząd Miasta W. Wydział do Spraw Wyznań dla m. W. i województwa wrocławskiego wydał decyzję stwierdzającą nieodpłatne przekazanie Zgromadzeniu Sióstr [...] jedynie działki nr [...], o pow. [...] m2, obecnie oznaczoną numerem [...]. Jak wynika z opinii rzeczoznawcy budynek klasztorny usytuowany jest na dwóch działkach: nr [...] w części klasztornej (...) oraz nr [...] użytkowanej przez «O.» jako kino. Zatem, zdaniem Wojewody Dolnośląskiego, uchwała ta nie została wykonana prawidłowo, bowiem działka nr [...] i nr [...] zabudowane są jedynym obiektem budowlanym, stanowiącym pod względem architektonicznym i konstrukcyjnym zwarty kompleks klasztorny. W aneksie do opinii z dnia 20 września 2006 r. stwierdzono, że (...) budynek mieszkalny, oznaczony obecnie nr [...], usytuowany na działce nr [...] (...) nie stanowił zwartego kompleksu z budynkiem klasztoru lecz był budynkiem w zabudowie zwartej z innymi budynkami usytuowanymi przy ul. [...] (...) natomiast (...) łącznik pomiędzy budynkiem kina a budynkiem nr [...] nie jest konstrukcyjnie w sposób trwały związany z ww. budynkami". Od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. Instytucja Kultury "O." odwołała się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody Dolnośląskiego w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], podnosząc między innymi naruszenie przez Wojewodę Dolnośląskiego art. art. 61 § 4, 10 i 12 k.p.a. W odwołaniu podniesiono także pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia się do działki Nr [...], przyjęcie dowodu z opinii biegłego, który "nie wykonał żadnych ekspertyz na udowodnienie twierdzenia o jednolitości konstrukcji budynków" oraz naruszenie art. 1 ust. 1 cytowanej wcześniej ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. "skoro nieruchomość ta w dniu 1 stycznia 1971 r. nie znajdowała się w wyłącznym faktycznym władaniu tego Zgromadzenia". Zdaniem odwołującej się instytucji nie wyjaśniono w toku postępowania okoliczności utracenia władania przez Zgromadzenie nieruchomości objętych wnioskiem, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia braku dowodów na tę okoliczność. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wyniku rozpatrzenia odwołania, wskazał, że z opinii rzeczoznawcy majątkowego wynika, że budynek Prowincji Zgromadzenia Sióstr [...] i budynek kina "[...]" stanowią pod względem architektonicznym zwarty kompleks budowlany, położony na nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...]. Pierwsza ze wskazanych działek została przekazana prowincji Zgromadzenia mocą uchwały Nr 303 Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1973 r. w sprawie przekazania osobom prawnym Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych własności niektórych nieruchomości położonych na Ziemiach Zachodnich i Północnych (M.P. Nr 57, poz. 325, ze zm.) oraz wydanej na jej podstawie decyzji Urzędu Miasta W. - Wydziału do Spraw Wyznań dla m. W. i województwa [...] z dnia [...] czerwca 1974 r. Powołana uchwała Nr 303 stanowiła wykonanie ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. o przejściu na osoby prawne Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych własności niektórych nieruchomości położonych na Ziemiach Zachodnich i Północnych. Ustawa ta umocowała Radę Ministrów w przedmiotowym zakresie, wyznaczając jednocześnie przesłanki warunkujące możliwość skorzystania z tego upoważnienia. W załączniku do wyżej wymienionej uchwały, pod pozycją [...], jako nieruchomość państwową, podlegającą przekazaniu, wskazano klasztor położony w W. w dzielnicy [...] przy ul. [...]. Minister wyjaśnił, że z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. wynikają dwie okoliczności, które decydowały o przekazaniu nieruchomości lub ich części na mocy wspomnianej wcześniej uchwały Rady Ministrów. Po pierwsze przedmiot przekazania nie znajdował się w wyłącznym faktycznym władaniu kościelnych osób prawnych w dniu 1 stycznia 1971 r., po drugie przekazanie uzasadnione było celami religijnymi działalności prowadzonej przez te osoby. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, istniały prawne podstawy do wskazania w uchwale Rady Ministrów klasztoru położonego przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że właśnie pod tym adresem znajdował się budynek, z którego korzystała Prowincja Zgromadzenia. Z uwagi jednak na częściowe wykorzystywanie tego budynku na potrzeby kina "[...]" nie zachodziła przesłanka wyłącznego faktycznego władztwa, o której stanowi art. 1 ust. 1 ustawy. To z kolei uzasadniało skorzystanie przez Radę Ministrów z upoważnienia zawartego w art. 2 ostatnio wymienionej ustawy. W ocenie Ministra posłużenie się w wyżej wspomnianej uchwale pojęciem "klasztor" wskazywało na funkcję, jaką pełni przekazywana nieruchomość. Z tego też powodu organ uznał, że pod pojęciem "klasztor", na gruncie omawianych przepisów i stanu faktycznego sprawy, należy rozumieć część budynku wykorzystywaną przez Prowincję Zgromadzenia dla "wykonywania celów religijnych". Zdaniem organu, zasadnicze znaczenie dla prawidłowej interpretacji wyżej wymienionej uchwały Rady Ministrów ma fakt położenia kina "[...]" przy ul. [...]. Ten bowiem adres wskazywany był w dokumentacji z lat 50-tych, związanej z przeznaczeniem na kino nieruchomości tam położonej. Sporna działka nr [...] otrzymała to oznaczenie w 1997 r., wcześniej kino "[...]" położone było na działce o nr [...]. Numerację tę wprowadzono w 1973 r. Dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] wskazywano adres: ul. [...]. Powyższe wskazuje, iż budynek kina "[...]", jako położony pod innym adresem niż ten określony w wymienionej wcześniej uchwale Rady Ministrów, nie podlegał jej przepisom. Przepisy te odnosiły się bowiem do nieruchomości stanowiącej klasztor, położonej przy ul. [...], a zatem do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (obecnie [...]). Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Zgromadzenie Sióstr [...] Prowincja W. Zaskarżonej decyzji zarzucono błędne ustalenia i rażące naruszenie prawa, które uniemożliwiają objęcie we władanie części budynku położonego na nieruchomości przekazanej Zgromadzeniu decyzją z dnia [...] czerwca 1974 r., będącej we władaniu "O." bez tytułu prawnego, oraz zamykają drogę do prawidłowego wykonania uchwały Nr 303 Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1973 r. w części dotyczącej działki nr [...], na której usytuowana jest pozostała część obiektu, w którym znajduje się kino "[...]". Nadto naruszenie interesu prawnego polega również na usankcjonowaniu przez zaskarżoną decyzję ograniczania i zakłócania działalności statutowej religijnej Zgromadzenia. Zarzucono także naruszenie: – prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. o przejściu na osoby prawne Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych własności niektórych nieruchomości położonych na Ziemiach Zachodnich i Północnych, jak również przepisów wykonawczych do tej ustawy tj. Uchwały Nr 303 Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1973 r., – prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 46 § 1 oraz art. 47 § 1 i § 2 jak również art. 48 Kodeksu cywilnego, – prawa procesowego w tym w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 28, art. 35, art. 77, art. 107, art. 127, art. 140 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej, za rażące naruszenie prawa, należy uznać rozpatrzenie odwołania złożonego przez podmiot, który nie posiada przymiotu strony. Zarzucając powyższe, Zgromadzenie Sióstr [...] Prowincja W. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz Zgromadzenia kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił zastrzeżenia strony skarżącej odnoszące się do posiadania przez instytucję "O." przymiotu strony w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. o przejściu na osoby prawne Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych własności niektórych nieruchomości położonych na Ziemiach Zachodnich i Północnych (Dz. U. Nr 16, poz. 156). Materiał dokumentacyjny sprawy nie wskazuje jednoznacznie, że odwołanie od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] zostało wniesione do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez podmiot uprawniony do tego. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Oznacza to, że osoba, która działała we własnym imieniu, by móc wnieść skutecznie odwołanie musi wykazać, że ma w sprawie, której odwołanie dotyczy interes prawny. O tym zaś, czy określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony rozstrzygają przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały oparte, jeśli idzie o prawo materialne, na przepisie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. o przejściu na osoby prawne Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych własności niektórych nieruchomości położonych na Ziemiach Zachodnich i Północnych (Dz. U. Nr 16, poz. 156). Według art. 2 ust. 1 tej ustawy Rada Ministrów może w terminie do dnia 31 grudnia 1973 r. przekazać nieodpłatnie osobom prawnym Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych na własność nieruchomości państwowe lub ich części położone na obszarze Ziem Zachodnich i Północnych, nie odpowiadające warunkom określonym w art. 1 ust. 1, jeżeli są niezbędne do wykonywania celów religijnych. Stroną zatem postępowania prowadzonego na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1971 r. może być podmiot, który wykazuje, że to jemu, a nie osobie prawnej Kościoła Rzymskokatolickiego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych domagającej się przekazania nieruchomości na własność, przysługuje prawo do gruntu, bądź osoba, która podważa uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa lub gminy do gruntu obciążonego prawem zarządu, a także osoba legitymująca się prawem rzeczowym do nieruchomości podlegającej przekazaniu. W tej sytuacji instytucja "O." miałaby przymiot strony w postępowaniu odwoławczym, jeśli potrafiłaby wykazać istnienie po jej stronie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczyć mogą skutki decyzji o przekazaniu Zgromadzeniu Sióstr [...] Prowincji W. nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb [...], o pow. [...] m2 , czyli interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego. Z materiału dokumentacyjnego zebranego w niniejszej sprawie wynika, że sporna nieruchomość jest własnością Skarbu państwa na podstawie dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87 ze zm.). Nieruchomość ta pozostawała we władaniu instytucji "O." i jej poprzedników prawnych. Organy orzekające podają, że "O." władała nieruchomością bez tytułu prawnego. Odwołująca instytucja "O." zaś twierdzi, że posiada ustalone prawo zarządu do spornej nieruchomości. Z akt sprawy wynika tymczasem, że część nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. została przekazana protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 2 września 1957 r. na rzecz Okręgowego Zarządu Kin w W. na podstawie postanowienia Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] marca 1957 r. Nr [...]. Z pisma Okręgowego Zarządu Kin z dnia 24 września 1957 r. zgłaszającego przedmiotową nieruchomość do rejestru państwowych nieruchomości nierolniczych wynika, że Okręgowy Zarząd Kin był użytkownikiem albo zarządcą nieruchomości na podstawie wskazanego wcześniej postanowienia. Przy czym wskazać należy, że akta sprawy nie zawierają postanowienia Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] marca 1957 r. Nr [...], które pozwoliłoby na ustalenie tytułu prawnego przysługującego Okręgowemu Zarządowi Kin w W. do nieruchomości. Przypomnieć należy, że pod rządami wymienionego wcześniej dekretu z dnia 8 marca 1946 r. majątki opuszczone i poniemieckie były przekazywane w zarząd właściwym ze względu na rodzaj danego majątku ministerstwom lub organom samorządu terytorialnego. Za zgodą właściwego ministra majątki te mogły być ponadto oddawane w bezpośredni zarząd i użytkowanie instytucjom użyteczności publicznej, instytucjom spółdzielczym, społecznym, organizacjom kulturalnym i oświatowym oraz organizacjom pomocy dla grup ludności szczególnie prześladowanych przez Niemców. Także pod rządami ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, którą zastąpiła ustawa z 29 kwietnia 1985 r., państwowe jednostki organizacyjne tytuł prawny do gruntu w postaci użytkowania mogły uzyskać na podstawie decyzji administracyjnej bądź na podstawie przekazania terenu między jednostkami państwowymi bez zmiany sposobu użytkowania. Użytkowanie to z dniem wejścia w życie ustawy z 29 kwietnia 1985 r. w myśl jej art. 87 ust. 1 przekształciło się w prawo zarządu. Prawo do gruntu państwowego przewidziane ustawą z dnia 29 kwietnia 1985 r., tzn. zarząd, użytkowanie, użytkowanie wieczyste, nie mogło powstać w sposób dorozumiany. W aktach sprawy znajdują się dokumenty, z których wynika, że nieruchomość przy ul. [...] (z której została wydzielona działka nr [...]) znajdowała się we władaniu Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych [...] w W. (księga protokołów 1965/1966) oraz dokumenty z Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego w W., z których wynika, że działka nr [...], z której wydzielono kolejno, na przestrzeni pięćdziesięciu lat, działki nr [...], pozostawała we władaniu Dzielnicowego Zarządu Budynków Mieszkalnych W. [...]. Z powyższego wynika, że na podstawie zgromadzonych dokumentów nie można jednoznacznie przesądzić, że instytucji "O." przysługiwał tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...]. Odnosząc się do twierdzenia, że status strony Instytucji "O." wynika z roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynku na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wskazać należy, że ustawa ta w art. 202 przewiduje uwłaszczenie państwowych instytucji kultury, które uzyskały osobowość prawną na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. Nr 114, poz. 493 ze zm.). Do uwłaszczenia w trybie art. 202 ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio art. 200 tej ustawy. Jednakże z akt sprawy nie wynika, aby instytucja "O." legitymowała się decyzją wydaną na podstawie wspomnianego art. 202 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wynika też, aby legitymowała się w dniu 5 grudnia 1990 r. prawem zarządu przedmiotowego gruntu. Z akt sprawy nie wynika także, aby takie postępowania zostało wszczęte. Jak wskazuje się w orzecznictwie tylko podmiotowi legitymującemu się przymiotem strony służą wszystkie uprawnienia wynikające z takiego statusu procesowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając zatem odwołanie bez dokonania niezbędnych ustaleń co do istnienia interesu prawnego po stronie odwołującej się instytucji "O., wydał decyzję z naruszeniem prawa, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybił także przepisom postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i art. 77 kpa nakazującym organowi administracji podejmowanie wszelkich środków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Z powyższych względów Sąd uznał skargę za zasadną i działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.