I OZ 428/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 55/08 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 55/08 odmówił skarżącej J. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody L. z dnia [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł, że przedstawiona we wniosku argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem niezachowanie terminu skarżąca uzasadniła pobytem od dnia 21 grudnia 2007 r. do dnia 18 stycznia 2008 r. na zwolnieniu lekarskim. Z treści zaświadczenia wynikało, że według wskazań lekarskich choroba skarżącej, nie wymagała leżenia. Sąd podniósł, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż nawet choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04). Ponadto Sąd podkreślił, że skarga została wniesiona 3 stycznia 2008 r., tj. w czasie, kiedy skarżąca przebywała już na zwolnieniu lekarskim. Skoro zatem skarżąca pomimo tego, że przebywała na zwolnieniu lekarskim do dnia 18 stycznia 2008 r., mogła wnieść skargę w dniu 3 stycznia 2008 r., z uchybieniem 30 dniowego terminu do złożenia skargi, to nie było żadnych przeszkód, aby skarga została złożona w terminie, który upływał w dniu 2 stycznia 2008 r. W ocenie Sądu skarżąca nie powołała we wniosku żadnej innej okoliczności, którą mogłaby uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminowi. Zdaniem Sądu uchybienie terminu nie nastąpiło w wyniku zdarzeń nagłych, niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód, a było przyczyną niedostatecznej staranności skarżącej w prowadzeniu własnych spraw, dlatego brak było podstaw do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. M., wnosząc o jego zmianę i przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi. Skarżąca zarzuciła Sądowi sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto wskazała, że w okresie, w którym skarga powinna być złożona przebywała na zwolnieniu lekarskim i nie mogła dopełnić formalności ze względu na zły stan zdrowia. Natomiast w dniu 3 stycznia 2008 r. przy wysyłaniu skargi skorzystała z pomocy sąsiada. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uchybiony termin do dokonania określonej czynności procesowej Sąd może przywrócić na wniosek strony, jednakże wniosek ten musi spełniać określone przepisami warunki. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie siedmiu dni od momentu ustania przyczyny uchybienia, dokonać uchybionej czynności, uprawdopodobnić okoliczność wskazując na brak winy w uchybieniu terminu. Wymogi te muszą być spełnione łącznie, brak któregokolwiek z nich uniemożliwia przywrócenie terminu. Z treści art. 87 § 2 P.p.s.a. wynika, że to na stronie spoczywa powinność przytoczenia we wniosku faktów i okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za brakiem winy w uchybieniu. Za brakiem winy w uchybieniu przemawiać może wyłącznie sytuacja, która (pomimo zachowania przez stronę należytej staranności w swoich działaniach) uniemożliwiła terminowe dokonanie czynności. Jak wynika z akt sprawy decyzja Wojewody L. z dnia [...], nr [...] doręczona została skarżącej w dniu 3 grudnia 2007 r., zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi do Sądu upływał w dniu 2 stycznia 2008 r. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu wskazała, że nie mogła wnieść skargi w ustawowym terminie, bowiem w okresie od dnia 21 grudnia 2007 r. do dnia 18 stycznia 2008 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Natomiast skarżąca mimo prawidłowego pouczenia o terminie i środkach odwołania się od decyzji skargę wniosła w dniu 3 stycznia 2008 r., zatem z uchybieniem terminu. Podkreślenia wymaga, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie stanowiło dla skarżącej przeszkody w dokonaniu czynności procesowej, tj. wniesieniu skargi. Wskazać należy, że samo zwolnienie lekarskie nie jest jeszcze potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, niekoniecznie wyklucza bowiem możliwość dokonania czynności procesowej przez stronę, bądź zlecenia tego innej osobie zwłaszcza, że z treści załączonego przez skarżącą zwolnienia lekarskiego wynikała możliwość chodzenia. Fakt dokonania przez skarżącą czynności procesowych w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, tj. złożenia skargi w dniu 3 stycznia 2008 r. uniemożliwia stwierdzenie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W świetle powołanych przepisów oraz okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu uznał, że brak jest przesłanek warunkujących przywrócenie skarżącej uchybionego terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.