II SA/Kr 32/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : AWSA Inga Gołowska AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 listopada 2003r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 39, art. 42, art. 44 w zw. z art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku R.A., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: "zmiana konstrukcji dachu i rozbudowa budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne przy ul. [...] w K., działka nr [....] obr. [...]. W decyzji tej Prezydent napisał, że jej integralną część stanowią załączniki: nr 1 i nr 2. Załącznik nr 1, określa warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a nr 2, jest załącznikiem graficznym - mapą ewidencyjną w skali 1: 1000 - na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta K. wskazał, że teren określony we wniosku R. A. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego (data wpływu do organu - 11 grudnia 2002 r.), nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego Prezydent przeprowadził postępowanie w trybie określonym w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Prezydent podniósł, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskowanej inwestycji ustalono w oparciu o przepisy szczególne: - Ustawę z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139. z późn,. zm.), - Ustawę z dnia.3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 Nr 16 prz.78 z późn. zm.), Ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity z. Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.). Prezydent wskazał następnie, że rozstrzygnięcia niniejszą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji są zgodne z zasadami kompozycji przestrzennej oraz oceną warunków przestrzenno-architektonicznych w przedmiotowym terenie. Warunki zabudowy i zagospodarowania sporządzone zostały przez uprawnionego urbanistę – A. H. W dniu [....] kwietnia 2003 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna, o której mowa w art. 44 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2003 r., znak: [...], Wojewoda [....] stwierdził zgodność warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z prawem. Prezydent wskazał, że w trakcie postępowania strony wniosły uwagi i zastrzeżenia do projektowanej inwestycji. M.H. w piśmie z dnia [....] 2003 r. nie wyraziła zgody na taką zmianę konstrukcji dachu i rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. [...], która będzie wiązała się z rozbudową ściany północnej skierowaną w stronę budynku przy ul. [...]. Brak zgody dotyczy również dodatkowych balkonów, loggi, klatki schodowej lub otworów okiennych oraz rozbudowy ściany północnej w którąkolwiek stronę. Na rozprawie administracyjnej w dniu [....] lutego 2003 r. A.R. nie wyraziła zgody "na podniesienie dachu ponieważ za sprawą P. A. wykonała dach, który ponoć przeciekał na strych państwa A.", a także stwierdziła, że nie zmienia stanowiska również w kwestii rozbudowy. Na rozprawie tej zgody na rozbudowę w kierunku działki nr [....] nie wyraziła M.H.. Zastrzegła także, aby ściana od strony jej posesji nie miała okien. A.R. pismem z dnia [....] kwietnia 2003 r. podtrzymała brak zgody, podnosząc że planowana inwestycja naruszałaby jej prawa oraz znacząco obniżyłaby wartość nieruchomości, budynek przeznaczony do rozbudowy jest bliźniaczy w stosunku do Jej budynku, w związku z tym przebudowa dachu wymuszałaby podobną inwestycję w Jej części, czego nie przewiduje. Nie zgadza się również na planowaną rozbudowę w granicy działki wyrażając pogląd że " dobudowa nowej części mogłaby naruszyć konstrukcję istniejącą". Stwierdziła również, że "tak duża rozbudowa zaburzy istniejącą harmonię nie wspominając o względach i kwestiach estetycznych" a także zwróciła uwagę iż "nie wiadomo czy autor istniejącego projektu wyraził na to zgodę, co w świetle ustawy o prawach autorskich należałoby sprawdzić." W odniesieniu do tych uwag i zastrzeżeń Prezydent stwierdził, że dołączone do wniosku szkice pokazujące zakres przebudowy i rozbudowy budynku wskazują, że zamiar inwestora nie narusza postulatów sformułowanych przez M. H.. Inwestor nie planuje rozbudowy w granicy z posesją A.R. i niniejsza decyzja takiego usytuowania nie dopuszcza. W ocenie Prezydenta rozbudowa "na tyłach" nie narusza kompozycji urbanistycznej ulicy [...], natomiast przebudowa dachu z płaskiego na dach stromy może korzystnie wpłynąć na wygląd pierzei ulicy. Prezydent zwrócił uwagę, że A.R. w dniu [....] lutego 2002 r. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla "przebudowy dachu, rozbudowy i modernizacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] przedkładając tę samą identyczną koncepcję tego samego autora wspólną dla budynków [....] i [....] i taką decyzję uzyskała w dniu 12 sierpnia 2002 r. z terminem ważności do dnia 31 grudnia 2004 r. Prezydent podkreślił także, że, planowana przebudowa obu budynków faktycznie nie jest nadbudową, a jedynie korzystną, z punktu widzenia użytkowania a także walorów kompozycyjnych zmianą rodzaju dachu i sposobu doświetlenia istniejącej ostatniej kondygnacji, W świetle powyższego Prezydent nie podzielił poglądu A.R., że planowana inwestycja naruszy jej prawa oraz, że obniży wartość jej nieruchomości w sytuacji gdy wniosek R.A. w części dotyczącej zmiany dachu jest całkowicie zbieżny z wydaną decyzją na wniosek A.R., a w części dotyczącej rozbudowy nie przewidziano lokalizacji budynku w granicy działki. Prezydent podkreślił także, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana w trybie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie rozstrzyga o zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi ani nie odnosi się do ewentualnego naruszenia praw autorskich. Stanowi jedynie promesę o charakterze urbanistycznym, dającą podstawy do ubiegania się o pozwolenie na budowę w trybie przepisów Prawa budowlanego i na warunkach niniejszej decyzji, określonych w załącznikach nr 1 i nr 2. Opracowania projektowe (koncepcja, szkice) przedłożone przez strony nie są załącznikami do decyzji, stanowią jedynie materiał pomocniczy służący sprecyzowaniu wniosku i sformułowaniu warunków przestrzennych. W postępowaniu administracyjnym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę strony będą ponownie brały udział z możliwością wnoszenia uwag wniosków i zastrzeżeń w odniesieniu do przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Wobec powyższego Prezydent orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od tej wniosła A.R. wyrażając kategoryczny sprzeciw na zmianę konstrukcji dachu i rozbudowę budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe przy ul. [...] w K.. Zarzuciła w nim, że rozbudowa przedmiotowego budynku spowoduje zasłonięcie światła dziennego jej domu. Wskutek realizacji tej inwestycji dojdzie również do zasłonięcia widoku z balkonów jej domu, wysunięcie zaś budynku do przodu spowodowałoby zasłonięcie jej domu. Podniosła także, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił wizji lokalnej z jej udziałem. Podniosła także, że obecnie powstał mur i wysokości 2,20 m na długości 9 m w granicy budynku bez uzgodnienia z nią jego budowy. Decyzją z dnia 27 listopada 2003 r., nr [...], Samorządowe Odwoławcze w K. , działając na podstawie przepisów art. 39 ust. 1, art. 1 i 3, art. 41 ust. 1 i ust. 2, art. 42 ust. 1, art. 44 ust. 1, art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80 poz. 717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że z mocy art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plan zagospodarowania przestrzennego Miasta K. utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r. Kolegium podniosło jednakże, że mocy art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717), do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., stosujecie przepisy dotychczasowe. Kolegium wskazało zatem, że w zaistniałej od dnia 1 stycznia 2003 r. sytuacji prawnej i faktycznej, zastosowanie mają przepisy art. 40 ust. 2 i art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które wymagają przeprowadzenia w całości postępowania wyjaśniającego przy uwzględnieniu przepisów szczególnych. Kolegium podniosło, że organ l instancji zawiadomieniem z dnia 29 stycznia 2003 r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania w związku ze złożeniem przez R.A. w dniu [....] grudnia 2002 r. wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej wyżej inwestycji, a następnie w dniu [...] czerwca 2003 r., wydał opisaną powyżej decyzję. Przepis art. 6 k.p.a. na organy administracji obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Wedle generalnej zasady, wynikającej z powołanego przepisu, decyzje administracyjni powinny być zgodne z przepisami prawa, obowiązującymi w dacie orzekania. Kolegium wskazało, że z brzmieniem art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Tak więc, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego przepisy prawa nie zezwalają na podejmowanie decyzji na jego podstawie, a podstawą dla wydania decyzji z zakresu warunków zabudowy są przepisy szczególne. Ze zgromadzonych materiałów dowodowych wynika, że działka nr [....] obr. [...] stanowi grunt budowlany, którego sposobem wykorzystania jest budownictwo jednorodzinne (wypis z rejestru gruntów). Przepis art. 44 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Celem rozprawy - w świetle art. 89 § 1 i § 2 k.p.a jest m.in.: uproszczenie postępowania i wyjaśnienie sprawy. Kolegium podniosło, że rozprawa taka w przedmiotowej sprawie przeprowadzona w dniu [....] kwietnia 2003 r., o czym poinformowano wszystkie osoby będące stronami postępowania. Do zgłoszonych przez strony postępowania uwag i zastrzeżeń organ l instancji ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podniosło, że organ l instancji prawidłowo ustalił krąg stron niniejszego postępowania, zapewniając im w nim czynny udział. Stosownie do art. 40 ust 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji o ustaleniu wzizt dla planowanej inwestycji został przygotowany przez mgr inż. arch. A.H., posiadającą uprawnienia urbanistyczne. Następnie, postanowieniem, znak: [...] z dnia 11 czerwca 2003 r., po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta K., Wojewoda [...] stwierdził zgodność z prawem przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących inwestycji p.n. "zmiana konstrukcji dachu i rozbudowa budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne" na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., na terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe wyjaśnienia Kolegium stwierdziło, iż postępowanie o ustalenie wzizt dla omawianej inwestycji zostało przeprowadzone prawidłowo, za prawidłową należy uznać również zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów odwołującej się Kolegium wskazało, iż sam sposób rozbudowy budynku R.A. który - w ocenie odwołującej się –spowoduje zasłonięcie dopływu światła dziennego do jej budynku, jak też niekorzystną zmianę widoku z balkonów, nie jest przedmiotem oceny w postępowaniu o ustalenie warunków i zagospodarowania terenu. Okoliczności takie są bowiem brane pod uwagę dopiero na dalszym etapie, tj. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła A.R. Powtórzyła w niej zarzuty, które znalazły się w jej odwołaniu od decyzji organu l instancji, a dotyczyły kwestii związanych z dokonaniem samowoli przez inwestora w oparciu o decyzję wzizt z 13 sierpnia 2003 r. oraz dotyczące utraty widoczności z okien jej budynku, utrudnień dopływu światła, zasłonięcia jej budynku i utraty w związku z tym wartości jej nieruchomości. W odpowiedzi na tą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Skarga nie jest zasadna, Zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzją organu l instancji nie naruszają, w ocenie Sądu, przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani też nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie są też obarczone wadą nieważności ani nie stwierdzono naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że moc obowiązująca miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. ograniczona została do dnia 31 grudnia 2002 r. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, traciły bowiem swoją moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. (art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Rada gminy nie uchwaliła natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i nie przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany. W/w plan nie zachował zatem swojej ważności w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy, jak stanowi art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym . Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem złożonym w dniu [....] grudnia 2002 r., o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja organu l instancji została wydana w dniu 13 czerwca 2003 r., a II instancji w dniu 27 listopada 2003 r. Trafne jest więc stanowisko organów, że w chwili orzekania zarówno przed organem l instancji jak i II instancji plan zagospodarowania przestrzennego Miasta K. już nie obowiązywał. Wobec powyższego rozpatrzenie wniosku i ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego winno nastąpić w oparciu o przepisy obowiązującej poprzednio ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym również art. 67 tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późna. zm.). W świetle regulacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji braku planu tak jak to ma miejsce w tym przypadku, właściwe organy wydają wówczas decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie przepisów szczególnych, co wynika z treści art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ten specyficzny tryb wymaga także przygotowania projektu decyzji przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, przekazania wojewodzie projektu decyzji w z i z t w celu stwierdzenia jego zgodności z prawem (art. 40 ust. 2, 44 i 45 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). W niniejszej sprawie poszczególne etapy trybu wydawania decyzji w z i z t w przypadku braku planu zostały zachowane. Treść złożonego wniosku odpowiada wymogom art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor określiła w nim granice terenu objętego wnioskiem przedstawiając je na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu. Określiła także: funkcje i sposób zagospodarowania podała charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu doprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, podała charakterystyczne parametry techniczne inwestycji wskazując brak jej wpływu na środowisko. W ocenie Sądu organy ustaliły też prawidłowo krąg stron postępowania, a następnie zawiadomiły tak ustalone strony o wszczęciu, na wniosek inwestora, przedmiotowego postępowania o wydanie decyzji wzizt. wraz z informacją o prawie zapoznania się na każdym etapie postępowania z aktami sprawy (k. 19 akt organu l instancji). Wstępny projekt decyzji wz i zt został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne, wyznaczono termin rozprawy administracyjnej, zawiadamiając o nim wszystkie strony postępowania (k. 36 akt organu l instancji), dodatkowo obwieszczając na tablicy ogłoszeń (k. 44 i 45 akt l instancji). W dniu [....] kwietnia 2003 r. organ l instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, a następnie końcowy projekt decyzji wz i zt, został przygotowany przez osobę legitymującą się uprawnieniami urbanistycznymi i przekazany wojewodzie wraz z aktami sprawy z jednoczesnym poinformowaniem o tym fakcie stron postępowania (k. 53 akt l instancji). Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 12 czerwca 2003 r., znak: [...] stwierdził zgodność z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji (k. 62 akt l instancji). Wydana w dniu 13 czerwca 2003 r. decyzja, znak: [...] zawiera te elementy, które stawiane są jej postanowieniami art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Określono w niej: rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. O wniesieniu odwołania na decyzję organu l instancji poinformowano strony. W tym stanie rzeczy, stosownie do treści art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z przepisami szczególnymi, organy orzekające nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podzielić należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zarzuty uczestników postępowania w toku postępowania administracyjnego, a następnie skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, dotyczą zachowania poszczególnych wymogów odnośnie usytuowania planowanej inwestycji na przedmiotowej działce względem nieruchomości sąsiednich i znajdującej się na nich zabudowy nie mogą być rozpatrywane na tym etapie procesu inwestycyjnego. Ścisłe zachowanie wymogów, o których mowa m. In w §12, §13, §60 przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U., Nr 75, poz. 690) - może być przedmiotem sprawdzeń dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Znajduje to w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 7 września 2001 r., sygn. akt: IV SA 1505/99, publik w ONSA 2002/4/153, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie. Wprawdzie wyrok ten zapadł w sprawie, gdzie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, ale zasada jest taka sama. W jego uzasadnieniu NSA podkreślił, że "konkretne określenia usytuowania obiektu budowlanego, jego wysokości, kształtu i innych szczegółów architektoniczno-technicznych, jeśli nie wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Do tych spraw należy również zbadanie, czy planowana nadbudowa budynku nie spowoduje ograniczenia dopływu światła dziennego (...). Nie należy to jednak do tego etapu postępowania i do tych organów, które wydały decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu." W wyroku z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt: II OSK 629/05, LEK nr 198329, NSA stwierdził z kolei, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może mieć miejsce tylko w takim zakresie w jakim nie wkracza w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej, a w wyroku z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt: II SA/Gd 185/00, NSA stwierdził, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie w jakim sprawa nie jest objęta regulacjami Prawa budowlanego. Zarzuty skarżącej nie mogły więc być uwzględnione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.