I SA/Kr 333/07

Sygn. akt I SA/Kr 333/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2008r., sprawy ze skargi "C" J. C. Zakład Pracy Chronionej w O., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, - skargę oddala - Urząd Kontroli Skarbowej pismem z dnia [...] grudnia 2002 roku wystąpił do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zabezpieczenie na majątku firmy "C" J. C. z siedzibą w O., zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od 1999 do 2001 roku. W dniu [...] Urząd Skarbowy wydał na podstawie art. 33 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej decyzję Nr [...] w sprawie zabezpieczenia na majątku skarżącego wnioskowanego zobowiązania podatkowego w przybliżonej wysokości 3.200.000 zł, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. W odwołaniu J. C. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania lub uchylenia decyzji i przekazania jej do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, nie stwierdzając podstaw do jej uchylenia. Decyzja ta zawierała pouczenie o środkach zaskarżenia - skarga do NSA w Krakowie. W dniu [...] marca 2003 roku ( wpłynęło do Izby Skarbowej w dniu [...] marca 2003 roku) J. C. zażądał stwierdzenia nieważności tej decyzji, ze względu na naruszenie przepisów art. 247 § 1 pkt 2, tj. wydania jej bez podstawy prawnej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Izba Skarbowa odmówiła stwierdzenia nieważności swojej decyzji Nr [...] Od powyższej decyzji J. C. nie wniósł odwołania. Wcześniej, przed wydaniem przedmiotowej decyzji - dniu [...] marca 2003 roku (data prezentaty Sądu NSA) skarżący "C." J. C. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wydział Zamiejscowy w Krakowie, domagając się uchylania zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z przepisami prawa, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 33 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz że została ona wydana na podstawie fałszywych przesłanek skierowanych przez Urząd Skarbowy. Z akt sprawy wynika, że Izba Skarbowa skargę otrzymała w dniu [...] czerwca 2003 roku i w dniu [...] lipca 2003 roku przesłała do NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie odpowiedź na skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 roku pełnomocnik J. C. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji [...], z uwagi na naruszenie przepisu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] Nr [...] stwierdzając, iż nie zachodzą przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3. W szczególności Izba Skarbowa nie mogła naruszyć art. 54 i 56 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 roku. Nadto pismo o stwierdzenie nieważności decyzji oraz skarga do NSA zostały napisane w dniu [...] marca 2003 roku, przy czym skarga wpłynęła do NSA w dniu [...] marca 20003 roku, natomiast do Izby Skarbowej dotarła w dniu [...] czerwca 2003 roku - prawie dwa miesiące po wydaniu decyzji nr [...]. Nadto zarzuty dotyczą w istocie decyzji Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia [...] i jako takie nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia. W odwołaniu strona skarżąca domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdzając, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Nadto stwierdził, iż Izba Skarbowa nie naruszyła art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy O Naczelnym Sądzie Administracyjnym, gdyż skarga do NSA wpłynęła w dniu [...] marca 2003 roku, natomiast do Izby Skarbowej wpłynęła dopiero w dniu [...] czerwca 2003 roku (prawie dwa miesiące po wydaniu przedmiotowej decyzji), tym samym w sprawie nie mogło dojść do wydania sprzecznych rozstrzygnięć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa procesowego tj.: 1. art. 15 § 1 i art. 120 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, poprzez: zaniechania zbadania z urzędu kwestii swojej właściwości, co do rozpoznania wniosku strony z dnia 14 marca 2003 roku o stwierdzenie nieważności Decyzji Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] i rozpoznanie tegoż wniosku w sytuacji gdy strona w dniu [...] marca 2003 roku skutecznie złożyła skargę na tą decyzję do WSA w Krakowie, który prowadził postępowanie pod sygn. akt I SA/Kr 511/03, bezpodstawne przyjęcie, iż skoro przedmiotowa skarga strony faktycznie wpłynęła do Izby Skarbowej z dniu [...] czerwca 2003 roku, a zatem "prawie dwa miesiące po wydaniu przedmiotowej decyzji", to tym samym dopiero z tym daniem nastąpiło wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, 2. art. 120 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zarzuty podniesione przez stronę i skutkujące jej zdaniem nieważnością decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] i nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu, 3. art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej - poprzez zaniechanie wskazania "przyczyn formalnoprawnych", dla których zdaniem organu nie mogą zostać rozpatrzone zarzuty podniesione przez stronę i skutkujące jej zdaniem nieważnością decyzji, 4. art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej - poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż przedmiotowa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej "została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami jest decyzją dotkniętą wadą prawną stukająca nieważnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia. Przechodząc do rozważań nad zasadnością skargi, stwierdzić należy, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji normują przepisy Ordynacji podatkowej ( art. 247 i nast. ). Zgodnie z art. 247 § 1 wymienionej ustawy "organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej; 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie może się więc przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Dotyczy to każdego postępowania w tym przedmiocie bez względu na to, czy zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004r. III SA/Wa 240/04 LEX nr 168004 oraz wyroki NSA: z dnia 21 września 2001 r., III SA 1430/00 i z dnia 18 października 2001 r., III SA 1685/00). Powyższy katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla więc ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu w instancji odwoławczej. W myśl art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) nie można wnieść skargi do Sądu, jeżeli toczy się postępowanie w celu zmiany uchylenia lub stwierdzenia nieważności aktu albo innej czynności. Oznacza to, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie nadzoru przed wniesieniem skargi do NSA na decyzję wydaną w trybie zwykłym jest negatywną przesłanką procesową w postępowaniu sądowo-administracyjnym powodującą konieczność odrzucenia skargi - wyrok NSA w Warszawie z dnia 10.11.2000r. sygn. akt SA 1019/00 LEX nr 77647. W przedmiotowej sprawie skarżący w dniu [...] marca 2003 roku złożył pismo do Izby Skarbowej, w którym zażądał stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, ze względu na naruszenie przepisów art. 247 § 1 pkt 2, tj. wydania jej bez podstawy prawnej. Rozpoznając ten wniosek w [...] kwietnia 2004 roku Izba Skarbowa decyzją Nr [...]. odmówiła stwierdzenia nieważności swojej decyzji Nr [...]. Od powyższej decyzji J. C. nie wniósł odwołania. Wcześniej, przed wydaniem przedmiotowej decyzji - dniu [...] marca 2003 roku (data prezentaty Sądu NSA) strona skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział Zamiejscowy w Krakowie, domagając się uchylania zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Następnie na skutek cofnięcia przez skarżącego skargi, postanowieniem z dnia 28 grudnia 2004 roku sygn. akt I SA/Kr 511/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe. Zatem w ocenie Sądu przy wydawaniu przedmiotowej decyzji organy podatkowe nie dopuściły się rażącego naruszenia prawa, a nadto w sprawie nie została spełniona żadna inna przesłanka wymieniona w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1270/.