II OZ 714/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. i A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2502/07 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], zn. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez T. i A. G. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], zn. [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję własną z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] zmieniającą na wniosek skarżących swoją decyzję z dnia [...] w przedmiocie ustalenia, również na wniosek skarżących, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu I instancji decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie upoważnia inwestora do podejmowania jakichkolwiek działań faktycznych związanych z inwestycją, w tym do podjęcia prac budowlanych, zatem wniosek skarżących, w którym podnieśli, że poczynili nakłady na zakup towaru i nie będą w stanie wywiązać się ze zobowiązań wobec kontrahentów nie może stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd wskazał, że jedynym skutkiem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwość ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby niecelowe przed zbadaniem jej legalności, ponieważ umożliwiałoby uzyskanie przez skarżących pozwolenia na budowę, co prowadziłoby do oczywistych komplikacji, w sytuacji, gdyby legalność zaskarżonej decyzji została przez Sąd zakwestionowana. Na to postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, domagając się jego uchylenia. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu, i podniesienie, że wykonanie decyzji może spowodować powstanie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący stwierdzili jedynie, że "brak wykonania zobowiązania względem kontrahentów skutkować będzie znaczną szkodą". Pomijając jednak kwestię rzetelnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję własną utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] wskazanych przez skarżących skutków - w postaci spowodowania znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania - w ogóle nie powoduje, ani spowodować nie może. Decyzja ta nie korzysta bowiem w ogóle z przymiotu wykonalności, tymczasem wstrzymanie wykonania odnosi się wyłącznie do decyzji, które nadają się do wykonania. Nie można mówić o wykonaniu zaskarżonej decyzji, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji słusznie stwierdził, ze nie zachodzą przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z. art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.