II SA/Rz 702/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej A BTS nr [...], polegającej na budowie wieży wraz z systemem anten nadawczo - odbiorczych oraz posadowieniem kontenera u podnóża wieży wraz z zasilaniem inwestycji w energię elektryczną, na terenie działki nr ewid. 671/8, położonej w miejscowości M., gmina T. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm./. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] Starosta Powiatu odmówił zatwierdzenia wskazanego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ I instancji istotnego naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tj. niezgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z planem, uchwalonym uchwałą Rady Gminy w T., z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...], działka 671/8, na której ma powstać inwestycja położona jest na terenie obszaru, na którym zakazuje się lokalizacji obiektów i urządzeń szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, w rozumieniu przepisów odrębnych. Niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia A złożyła odwołanie. Podniesiono w nim, że organ nie wskazał na czym polega sprzeczność zamierzonej inwestycji z zapisami planu miejscowego. O ile można zgodzić się z tym, że wnioskowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, to nie daje się uznać twierdzenia, że oddziaływanie to będzie szkodliwe. Zapobiec temu ma bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację, której wydanie poprzedza badanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz analiza wpływu przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi. Taka decyzja zapadła, w stosunku do przedmiotowego przedsięwzięcia. Stwierdzono w niej, że przy zachowaniu określonych w niej wymogów przedsięwzięcie nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi. Nie ma również sprzeczności z planem miejscowym, który zakłada na terenie planowanej budowy realizację inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, w tym także z zakresu telekomunikacji. W uzupełnieniu odwołania wskazano, iż nieuprawnione jest posługiwanie się przez organ pojęciem obiektów i urządzeń szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, gdyż utraciły moc, przepisy odnoszące się od tego rodzaju przedsięwzięć. Ponadto decyzją z dnia [...] września 2006 r. Powyższych zarzutów nie podzielił organ odwoławczy, który wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zgodził się z dokonanymi przez organ I instancji ustaleniami co do tego, że skoro na przedmiotowej działce obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, a wysokość nowych obiektów nie może przekraczać 9 m , zaś obiektów pomocniczych 5 m, to wysokość projektowanego obiektu powyżej 50 m nie odpowiada tym wymogom, naruszając tym samym dyspozycję art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. Oprócz zarzutów podniesionych wcześniej w odwołaniu wskazała również na naruszenie art. 10k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Wychodząc z tak oznaczonego zakresu kontroli sprawowanej przez sąd stwierdzić należy, że skarga A nie ma prawnego uzasadnienia. Z tego też powodu Sąd nie mógł jej uwzględnić i uchylić zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego wskazujące na naruszenie przez projektowaną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda jednoznacznie wskazał, że stacja bazowa narusza przepisy planu odnoszące się do gabarytów nowo budowanych obiektów. Dla strefy, ZPU /§ 6 m.p.o./, w której ma być zlokalizowana stacja bazowa wysokość obiektów budowlanych nie może przekraczać 9 m. Z akt sprawy, zwłaszcza projektu technicznego wynika, że projektowany obiekt miał mieć wysokość 50 m, co w sposób ewidentny i jednoznaczny nie jest zgodne z ustaleniami planu. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku obowiązującego planu gabaryty dla możliwych przedsięwzięć inwestycyjnych określa plan. Skutkiem tego jest dopuszczenie do realizacji tylko tych inwestycji, które spełniają warunki wynikające z planu. Ponieważ w przedmiotowej sprawie te wymogi nie zostały zachowane, to już tylko z tego powodu organy budowlane, które muszą badać zgodność rozważań technicznych z zapisami planu miały podstawę do wydania odmownej decyzji. Wprawdzie organ II instancji w swoim uzasadnieniu akcentuje oddziaływanie i szkodliwość inwestycji dla zdrowia ludzi, przez co ogranicza swoją motywację tylko do tego elementu, a przez to prowadzi do sytuacji, gdy uzasadnienie decyzji jest mało przekonywujące. W konsekwencji zgodzić trzeba się ze stroną skarżącą, że uzasadnienie takie nie odpowiada prawu. To niewątpliwe uchybienie procesowe nie może prowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż Wojewoda utrzymując decyzję Starosty Powiatu wskazał jednoznacznie na sprzeczność inwestycji z jednoznacznymi ustaleniami planu. Zatem nawet przy błędnym uzasadnieniu i stwierdzeniu tego faktu rozstrzygnięcie organów nie może być inne niż to, które zapadło. Z tych powodów Sąd przyjmując, że wada wskazana nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie oraz mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.