I SA/Kr 636/07

Sygn. akt I SA/Kr 636/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr), Sędziowie: WSA Maria Zawadzka, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008r., sprawy ze skargi A. G., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, - skargę oddala - W wyniku kontroli skarbowej w T. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w K. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał [...]decyzję nr [...]określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1999, wysokość zaległości podatkowej z tego tytułu i odsetek od tej zaległości. S.K., syndyk ww. Spółki w upadłości, nie złożył odwołania i decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] listopada 2003 r. A.G. - były prezes zarządu Spółki (zwany dalej skarżącym), reprezentujący ją aż do chwili ogłoszenia upadłości - złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Skarżący oparł swój wniosek na treści art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) argumentując, że będąc stroną postępowania, został bez własnej winy, pozbawiony udziału w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący wskazywał dalej, że o decyzji miał się dowiedzieć dopiero dnia [...] listopada 2003 r. podczas zaznajamiania się z aktami postępowania karno-skarbowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, jako organ który wydał decyzję w ostatniej instancji, postanowieniem odmówił A.G. wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia, ponieważ zdaniem organu wnioskodawca nie był stroną zakończonego ostateczną decyzją postępowania. W złożonym zażaleniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że strona skarżąca jako osoba trzecia w rozumieniu art. 116 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy, jest stroną postępowania. Nadto domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucił mu brak uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Zarzucił również, iż zgodnie z art. 243 § 3 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Postanowieniem z dnia [...]Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, w uzasadnieniu przytaczając przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (tekst jednolity, Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm. - dalej "Prawo upadłościowe"), wskazujące, iż po ogłoszeniu upadłości jedynie syndyk może reprezentować upadłą spółkę. Fakt, iż skarżący może odpowiadać za zaległości podatkowe upadłej Spółki, zdaniem organu odwoławczego, nie uzasadniał nadania mu statusu strony w postępowaniu kontrolnym dotyczącym samej spółki. Ponadto wywodził dalej organ odwoławczy, decyzja o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej nie została wydana. W ocenie organu odwoławczego, forma rozstrzygnięcia organu I instancji była również prawidłowa, gdyż art. 243 § 3 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa regulował odmowę wznowienia postępowania, natomiast organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia na podstawie art. 165a tejże ustawy, co następowało w formie postanowienia. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, z argumentacją jak w zażaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r. (sygn. akt I SA/Kr 499/04) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji ze względów formalnych, uznając że wydanie rozstrzygnięcia w tej sprawie powinno nastąpić w formie decyzji, a nie postanowienia. W pozostałym zakresie Sąd nie uznał jednak zarzutów skargi za zasadne, podkreślając, że w świetle Prawa upadłościowego jak i odnośnych przepisów cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, stronami w postępowaniu podatkowym są jedynie podatnik, w tym przypadku syndyk, oraz organ podatkowy, zaś nie są nimi osoby trzecie określone w art. 116 tejże ustawy, gdyż nie posiadają one w sprawie interesu prawnego w rozumieniu art. 133 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, a jedynie interes faktyczny. To, że osoba trzecia, a taką osobą w rozumieniu ww. art. 116 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa jest bez wątpienia były członek zarządu spółki kapitałowej, nie posiada interesu prawnego w złożeniu skargi wynika z faktu, że decyzja określająca lub ustalająca zobowiązanie podatkowe podatnika nie wywiera automatycznie żadnych skutków w sferze praw i obowiązków osoby trzeciej. W przekonaniu Sądu, osoba trzecia nie jest ipso iure zobowiązana do zapłaty wymierzonych podatków, ani też nie jest uprawniona do otrzymania ewentualnej nadpłaty w podatkach. Dopiero odrębne postępowanie, w którym zostaną stwierdzone przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika, może spowodować odpowiedzialność tejże osoby za określone taką decyzją zobowiązania np. spółki kapitałowej. Przedmiotowy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron. Rozpatrzywszy ponownie wniosek strony z dnia [...] listopada 2003 r., kierując się wytycznymi zawartymi w ww. wyroku Sądu, Dyrektor UKS decyzją z dnia [...]Nr [...]odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora UKS z dnia[...] Nr[...]. Odmowa nastąpiła z przyczyn formalnych, gdyż wnioskodawca nie był zdaniem organu stroną w sprawie. W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2007 r. pełnomocnik skarżacego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 133 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. w zw. z art. 116 tejże ustawy poprzez przyjęcie, że wnioskodawca nie posiadał chociażby pośredniego interesu w postępowaniu podatkowym. W uzasadnieniu powołał się na liczne poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym obowiązujące na dzień wydania decyzji ostatecznej brzmienie art. 133 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa obejmowało szersze pojęcie strony postępowania podatkowego niż nowa regulacja. Według tych poglądów pojęcie "interesu" w starym brzmieniu przepisu oznaczało zarówno interes prawny jak i faktyczny, również pośredni, bez względu na to, czy istnieje do tego podstawa w prawie materialnym. Ponadto, zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja naruszyła art. 123 § 1 w zw. z art. 192 i 200 § 1 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, ponieważ nie wyznaczono stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego, czym ograniczono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Decyzja naruszyła także art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, ponieważ nie zawierała w ogóle uzasadnienia prawnego. Skarżący podniósł także dokonanie nieprawidłowej wykładni art. 20 § 1, art. 60 i 90 § 1 Prawa upadłościowego w zw. z art. 44 Kodeksu cywilnego, co skutkowało nieprawidłową interpretacją pojęcia "mienia" (jako samych aktywów) i "majątku" (obejmującego także pasywa). Decyzją Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...]nr [...]utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji, organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z Prawem upadłościowym zarząd spółki z chwilą upadłości traci wszelkie prawa do jej reprezentowania. Każde postępowanie, także podatkowe, dotyczące mienia wchodzącego w skład masy upadłości, może prowadzić tylko syndyk. Stroną w postępowaniu była zaś osoba prawna - T. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w K. - którą mógł reprezentować i reprezentował syndyk. Zatem, jak konkludował organ odwoławczy, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej w związku z przepisami Prawa upadłościowego jedynie on był stroną postępowania. Interpretacja tych przepisów była prawidłowa, a wnioskodawcy brak legitymacji do wnioskowania o wznowienie postępowania na zasadzie art. 240 § 1 pkt 4 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, jako że nigdy nie był stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną[...]. Odpowiedzialność osoby trzeciej, która może potencjalnie obciążać skarżącego, nie wynika z mocy prawa, a jedynie w przypadku bezskutecznej egzekucji z majątku upadłej spółki może o niej orzec organ podatkowy w drodze decyzji, na podstawie art. 108 § 1 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa Jako że taka decyzja nigdy nie została wydana, to brak jest, w świetle powyższych rozważań, jakichkolwiek przesłanek do występowania wnioskodawcy w charakterze strony czy to w postępowaniu kontrolnym, czy wznowieniowym. Organ odwoławczy zauważył również, iż zaskarżona decyzja I instancji zawiera w swej treści szczegółowe uzasadnienie prawne na temat kluczowego pojęcia strony, a zatem zarzut naruszenia ww. art. 210 § 4 jest bezzasadny. Ponadto organy były związane oceną prawną i wskazaniami Sądu na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co do naruszenia art. 200 § 1 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa uznano, iż jedynymi dowodami w sprawie były dokumenty dostarczane przez wnioskodawcę, a decyzja odmawiająca wznowienia ma charakter wyłącznie formalny, zatem pominięcie dyspozycji normy art. 200 przez organ podatkowy nie miało w sprawie istotnego znaczenia, które by uzasadniało uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej przez organ II instancji. W skardze z dnia [...]do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik skarżącego podniósł następujące zarzuty naruszenia przepisów cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa: art. 133 w zw. z art. 116, gdyż organ nie odniósł się do właściwego dla sprawy starego brzmienia ww. przepisu, definiującego szerzej pojęcie strony. art. 200 § 1 w zw. z art. 31 ustawy z 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 8 poz. 65 ze zmianami), gdyż organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, czym rażąco naruszył reguły procedury podatkowej. art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 2 i art. 124, art. 127 ponieważ organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, a w decyzjach brak jest częściowo uzasadnienia faktycznego oraz nie zawierają uzasadnienia prawnego. art. 210 § 1 pkt 8, gdyż decyzji nie podpisał a tym samym nie wydał organ właściwy - decyzja zawiera jedynie parafkę i pieczęć Wicedyrektora Izby Skarbowej zamiast samego Dyrektora. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 20 §1, art. 60 i 90§1 Prawa upadłościowego w zw. z art. 44 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że upadłego może reprezentować jedynie syndyk, a nie zarząd i co za tym idzie błędne przyjęcie, że doręczenia winny być dokonywane na ręce syndyka, choć nie wynika to z żadnego przepisu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto podkreślono, iż decyzja jest ważna, ponieważ Wicedyrektor Izby Skarbowej posiada upoważnienie zgodnie z art. 143 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, przy jego podpisie została naniesiona pieczęć zawierająca informacje o stanowisku służbowym, imieniu i nazwisku, a nieczytelny podpis umieszczony na pieczęci nie jest niezgodny z prawem skoro żaden przepis nie wymaga umieszczania czytelnego podpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia zgodności aktów administracyjnych, w tym decyzji i innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Celem tej kontroli jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W zakresie swej kognicji Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a). Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które by uzasadniały konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie było już rozważane zagadnienie prawne dotyczące charakteru udziału byłego członka zarządu w postępowaniu podatkowym spółki, które to postępowanie podatkowe, co do zasady, może skutkować późniejszą odpowiedzialnością tegoż członka zarządu za zobowiązania spółki na zasadzie art. 116 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa. W wyniku rozpatrzenia zasadności poprzedniej skargi, w wyroku z dnia 12 lipca 2006r. sygn. I SA/Kr 499/04, Sąd uznając jedynie za zasadne zarzuty dotyczące formy rozstrzygnięcia, przyjął, że byli członkowie zarządu nie są stroną postępowań dotyczących reprezentowanych spółek gdyż "w sensie prawnym to nie oni, ale spółka za ich pośrednictwem, uczestniczy w postępowaniu. W konsekwencji z chwilą utraty statusu członka zarządu, kończy się ich prawo do faktycznego uczestniczenia w postępowaniu podatkowym dotyczącym samej spółki". Dalej orzekający w niniejszej sprawie Sąd argumentował, że "... zmiana brzmienia art. 133 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa począwszy od 1 stycznia 2003r. nie ma znaczenia dla statusu byłego członka zarządu w postępowaniach dotyczących samych spółek. Dalej, byli członkowi zarządu są jedynie -osobami trzecimi- w stosunku do uprzednio zarządzanych przez nich spółek. Już samo nazewnictwo i traktowanie przez przepisy cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa byłych członków zarządu jako -osób trzecich-wskazuje na odrębność skutków prawnych wynikających z decyzji podatkowych dotyczących samych spółek od skutków podatkowych dotyczących decyzji wydanych na byłych członków zarządu. W konsekwencji byli członkowie zarządów osób prawnych są stronami jedynie postępowań dotyczących ich odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe (postępowań kończących się decyzjami, wydawanymi w trybie ww. art. 16 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa), nie mają natomiast uprawnień strony w postępowaniach dotyczących spółek (decyzje w trybie art. 21 §3 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa). W ocenie orzekającego Sądu jedynie pośredni związek, jaki istnieje pomiędzy oboma typami decyzji, nie może być utożsamiany z istnieniem -interesu prawnego- osób trzecich w toczących się postępowaniach dotyczących spółek występujących w roli podatnika". Powyższy pogląd orzekający Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela uznając tym samym, iż nie są zasadne argumenty naruszenia wymienionych w skardze przepisów cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa tj. art. 133 w zw. z art. 116 oraz art. 20 §1, art. 60 i 90§1 Prawa upadłościowego w zw. z art. 44 kodeksu cywilnego. Niezależnie od powyższych okoliczności należy zaznaczyć, że orzekający w sprawie Sąd był związany oceną prawną wyrażoną w rozpatrywanej sprawie przez poprzednio orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w poprzednim orzeczeniu sądu tj. ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lipca 2007r. sygn. akt I SA/Kr 499/04 wiążą w sprawie. Tak więc w przypadku, gdy sprawa po raz drugi dociera do wojewódzkiego sądu administracyjnego - po uchyleniu przez sąd poprzedniego rozstrzygnięcia i wydaniu nowej decyzji zgodnej z jego instrukcją - wojewódzki sąd administracyjny jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2007r. sygn. I SA/Kr 988/06; wyrok NSA z dnia 11 października 2007r. sygn. I FSK 1358/06 oraz powołane tamże: wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/97, publ. OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2; glosa aprobująca: B. Adamiak, publ. OSP 1999, nr 5, poz. 101; wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., sygn. I SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/1999, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., sygn. IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., sygn. III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., sygn. SA/Rz 434/00, publ. Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). Dodatkowo godzi się zaznaczyć, że problem legitymacji procesowej skarżącego jako byłego członka zarządu w postępowaniu podatkowym dotyczącym spółki był rozważany również przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lipca 2006r. sygn. I SA/Kr 518/04 oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, przy niemal identycznych zarzutach skarżącego dotyczących art. 133 w zw. z art. 116 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. 20 §1, art. 60 i 90§1 Prawa upadłościowego w zw. z art. 44 kodeksu cywilnego, przyjął brak istnienia legitymacji procesowej byłego członka zarządu w postępowaniach dotyczących samej spółki. Podobnie nie są zasadne zarzuty art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 2 , art. 124, art. 127 dotyczące braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organy, co prawda, skrótowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, niemniej jednak w uzasadnieniu wydanych decyzji prawidłowo opisały okoliczności faktyczne mające znaczenie w sprawie, a także prawidłowo zinterpretowały mające w sprawie zastosowanie, przepisy - cyt. ustawy - Ordynacja wskazał, że jest związany oceną prawną orzekającego uprzednio w sprawie wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadzie art. 153 p.p.s.a., a jak uzasadniał powyżej Sąd, ocena prawna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie rzeczywiście miała charakter wiążący w sprawie, na co słusznie wskazał organ odwoławczy. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 200 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, to zdaniem Sądu, istotnie organ pierwszej instancji (organ odwoławczy wyznaczył termin w trybie art. 200 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa) naruszył ww. przepisy nie wyznaczając siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Niemniej jednak wspomniane naruszenie przepisów procesowych nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ pierwszej instancji rozstrzygał bowiem o możliwości skutecznego żądania wznowienia postępowania w związku z wnioskiem byłego członka zarządu, a rozstrzygając w powyższym przedmiocie związany był oceną prawną orzekającego poprzednio Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na zasadzie art. 153 p.p.s.a. Stan faktyczny w sprawie był niesporny i nie uległ zmianie - nie istniały więc przesłanki, które mogłyby spowodować zmianę stanowiska organu w stosunku do oceny prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego. Przyjąwszy bowiem nawet, że skarżący poszerzyłby swoją argumentację prawną co do przyznania mu legitymacji procesowej w sprawie - zgodnie z ww. art. 153 p.p.s.a byłoby to działanie bezskuteczne, jeżeli zmianie nie uległy inne elementy sprawy. W świetle ww. art. 153 p.p.s.a moc wiążąca oceny prawnej zawartej w wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nie może utracić swojej mocy tylko na skutek nowej argumentacji strony sporu (skarżącego czy też organu) przy niezmienionym stanie prawnym lub niezmienionych okolicznościach faktycznych istotnych dla przedmiotu rozstrzygania. Podobnie za bezzasadny należało uznać zarzut art. 210 § 1 pkt 8 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczący braku prawidłowego podpisu pod decyzją. Wbrew twierdzeniom skargi, wydana w sprawie decyzja jest podpisana, a nie parafowana. Nieczytelny podpis Wicedyrektora Izby Skarbowej znajdujący się w polu czytelnie naniesionej pod tekstem administracyjnej decyzji urzędowej pieczęci, w ocenie Sądu jest równoznaczny z podpisem. Słusznie w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że żaden przepis prawa nie zawiera wymogu umieszczania czytelnego podpisu. Umieszczona pod tekstem decyzji pieczęć zawiera informacje o zajmowanym stanowisku służbowym osoby podpisującej decyzję, jej imieniu i nazwisku, a także informacje, że działała ona z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej. W ocenie Sądu wskazane w odpowiedzi na skargę stałe upoważnienie Wicedyrektora ds. Orzecznictwa Podatkowego wynikające z regulaminu organizacyjnego jednostki, nie budziło wątpliwości co do zakresu działania podpisującego decyzję organu odwoławczego - stąd i ten zarzut uznano za bezzasadny. Z powyższych względów Sąd działając na podstawię art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.