VI SA/Wa 2256/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...]Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2007 r. cofającą L. B. – dalej zwany skarżącym, pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 30 stycznia 2007 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne. Do akt sprawy został dołączony akt oskarżenia skierowany przeciwko skarżącemu, z którego wynika, iż przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie karne obejmujące zarzut popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 Kodeksu Karnego, tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Pismem z dnia 21 lutego 2007 r. Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w K., wskazując jako podstawę art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji(Dz. U. 2004 r.,Nr 52, poz. 525 – dalej zwana ustawą o broni i amunicji) poinformował skarżącego, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu zezwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący został poinformowany o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia 8 marca 2007 r. skarżący wskazał, iż mając na uwadze treść powołanych przez organ przepisów ustawy o broni i amunicji sam fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu nie jest wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. Warunkiem cofnięcia pozwolenia jest istnienie uzasadnionej obawy w stosunku do osoby, co do której toczy się postępowanie administracyjne, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie skarżącego w sprawie nie zachodzą okoliczności świadczące o istnieniu tej przesłanki. Organ pismem z dnia 22 marca 2007 r. poinformował skarżącego, iż treść powołanych powyżej artykułów obliguje go do cofnięcia pozwolenia na broń jeżeli przeciwko osobie toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Pismem z dnia 2 kwietnia 2007 r. skarżący wystąpił do organu o zawieszenie niniejszego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji K. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego utrzymał zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 r. w mocy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr l.dz. [...]Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji oraz 268a KPA. W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu oraz zdrowiu i życiu. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć pozwolenie na broń. Od powyższej decyzji pismem z dnia 14 września 2007 r. skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazał na swoją dotychczasową nieposzlakowaną opinię, która jego ocenie przesądza, iż w stosunku do jego osoby nie istnieje obawa użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, iż tocząca się przeciwko niemu sprawa karna jest efektem pomówień zaś on czuje się niewinny. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu cytując treść art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał, że z samego faktu toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego jednoznacznie wynika, iż zalicza się ona do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazał, iż dyspozycją cytowanych przepisów organ jest bezwzględnie związany. Cofnięcie pozwolenia na broń w tym przypadku ma charakter obligatoryjny. Komendant Główny Policji podniósł, iż w tej sytuacji na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu takie okoliczności jak dobra opinia skarżącego w miejscu zamieszkania, jego niekaralność. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotny jest jedynie fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, co determinuje konieczność cofnięcia pozwoleń na broń. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył na powyższą decyzję skarżący. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zaprezentowaną w trakcie postępowania. Ponadto zwrócił uwagę, iż organ nie przeprowadził żadnych dowodów na okoliczności mogące mieć znaczenie dla oceny osoby skarżącego np. jego osobistych relacji z sąsiadami, by ustalić czy ma skłonności do impulsywnych zachowań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej zwanej p.p.s.a.). Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeciwko skarżącemu w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji, toczyło się postępowanie karne o popełnienie czynu stypizowanego w Kodeksie Karnym jako przestępstwo przeciwko mieniu (art. 286 KK). Fakt ten znajduje potwierdzenie w znajdujących się w aktach wydrukach z Centralnej Bazy KSIP oraz aktu oskarżenia skierowanego przeciwko skarżącemu przez Prokuraturę Rejonową w R., o popełnienie w/w przestępstwa. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie w/w przestępstw (przeciwko mieniu), to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o co wnioskował skarżący, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów. Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego oskarżonego o przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.