II SA/Wa 1762/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Monika Michnik-Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi I. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych - oddala skargę - Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., wydany na podstawie art. 39 ust. 3, w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 1 ust. 1 pkt 5 i § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029), którym to rozkazem przedłużono okres zawieszenia w czynnościach służbowych [...] I. R. do czasu ukończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu organ podał, że Komendant [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., utrzymanym w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., wydanym na podstawie z art. 39 ust. 1 pow. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zawiesił [...] I. R. w czynnościach służbowych od dnia 30 stycznia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r. w związku z przedstawieniem przez prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 178a § 1 kk. Rozstrzygnięciu temu, w oparciu o art. 108 1 kpa, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] kwietnia 2007 r. Komendant [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia prowadzonego przeciwko [...] I. R. postępowania karnego. Rozkazowi temu organ nadał również na podstawie art. 108 § 1 kpa rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji [...] I. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 39 ust. 3 ustawy o policji, poprzez przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych pomimo powstania przerwy w zawieszeniu oraz poprzez brak przesłanek umożliwiających przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych. Rozpoznając przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym, organ wskazał na treść art. 39 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Uzasadniając rozkaz personalny, organ odniósł się do przesłanki występującej w art. 39 ust. 3 powołanej ustawy o Policji, dotyczącej "szczególnie uzasadnionego przypadku" i wskazał, że [...] I. R. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego [...]. Organ podał również, że okoliczności rozpatrywanej sprawy i charakter zarzucanego czynu uzasadniają dalszy okres zawieszenia w czynnościach służbowych, bowiem wyjątkowo naganny charakter tego czynu uniemożliwia wykonywanie przez I. R. czynności służbowych. Policja jest instytucją zaufania publicznego, a zatem wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Organ wskazał ponadto, że ocena sprawy mogłaby być inna, gdyby kwestia ta nie dotyczyła osoby pełniącej obowiązki wykładowcy w szkole policyjnej. Postępowanie karne prowadzone jest w stosunku do osoby, która stanowić powinna wzór do naśladowania, a zatem potraktowanie niniejszej sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku znajduje swoje uzasadnienie. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, gdy osoba, na której ciąży zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego jest dopuszczona do wykonywania czynności służbowych. Odnosząc się do zarzutu I. R., dotyczącego wejścia do obrotu prawnego decyzji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych przed zakończeniem zawieszenia pierwotnego, Komendant Główny Policji wskazał, że przedmiotowy rozkaz personalny został wydany [...] kwietnia 2007 r., a więc jeszcze przed upływem okresu pierwotnego zawieszenia w czynnościach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zarzucił organowi naruszenie art. 39 ust. 3 powołanej ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że rozkaz personalny o przedłużeniu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych może być podjęty w warunkach nieograniczonego uznania administracyjnego. Skarżący podał również, że brak jest przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku oraz związku zarzucanego czynu przestępnego z wykonywanymi przez skarżącego czynnościami służbowymi. I. R. zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym: • art. 10 kpa poprzez niezapewnienie mu udziału w postępowaniu, • art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie wymaganych prawem elementów decyzji uznaniowej, • art. 108 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że przesłanką nadania rygoru natychmiastowej wykonalności może być konieczność niezwłocznego odsunięcia funkcjonariusza od wykonywania zadań służbowych, • nieuwzględnienie treści art. 40 § 1 kpa w związku z art. 41 § 1 kpa poprzez niedoręczenie stronie decyzji organu pierwszej instancji, • art.6 kpa poprzez naruszenie zasady lex retro non agit, • art. 7 kpa poprzez niewykazanie, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach do czasu zakończenia postępowania karnego jest uwzględnione interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w rozkazie personalnym. Podał ponadto, że w rozkazie personalnym pierwszej i drugiej instancji szczegółowo uzasadniono przyczyny uniemożliwiające dopuszczenie skarżącego do wykonywania obowiązków służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Bezsporne w sprawie jest, że przed wydaniem pierwszej decyzji o zawieszeniu skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych wszczęto przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została na zasadzie uznania administracyjnego. Uznanie stwarza organowi administracji publicznej możliwość działania na własną odpowiedzialność, jakkolwiek na podstawie upoważnienia udzielonego przez ustawodawcę. Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza wprawdzie sam przez się jej sądowej kontroli, ale oznacza, iż kontrola ta sprowadza się zasadniczo do badania, czy decyzja wydana została przez upoważniony do tego organ, czy istnieje podstawa prawna do jej wydania oraz czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza kontrolą sądowo-administracyjną. Sąd administracyjny nie jest władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wykraczając poza granice określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Należy bowiem zgodzić się z ze stanowiskiem Komendanta [...], potwierdzonym następnie decyzją Komendanta Głównego Policji, że funkcjonariusz któremu prokurator Prokuratury Rejonowej [...] postawił zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 178a § 1 kk [...], nie może wykonywać czynności służbowych. Przyjmując, że w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek stwarzający podstawę do podjęcia takiej decyzji, organ nie tylko nie przekroczył granic uznania administracyjnego, ale rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Wskazał mianowicie, iż miał na uwadze, że Policja jest instytucją zaufania publicznego, a zatem wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że ocena sprawy mogłaby być inna, gdyby kwestia ta nie dotyczyła osoby pełniącej obowiązki wykładowcy w szkole policyjnej. Postępowanie karne prowadzone jest w stosunku do osoby, która stanowić powinna wzór do naśladowania dla przyszłych policjantów, a zatem potraktowanie niniejszej sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku znajduje swoje uzasadnienie. Tak więc, reasumując, organ administracji w sposób prawidłowy wskazał w zaskarżonej decyzji przesłanki zastosowania przepisu art. 39 ust. 3 powołanej ustawy o Policji i wykazał ich istnienie. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i działania organu wbrew zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym w przepisach art. 7 i 77, art. 8 i 107 kpa to stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło po dostatecznym jej wyjaśnieniu i rozpatrzeniu w zakresie wymaganym przedmiotem sprawy. Skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu karnym i o tym, że nie zostało ono zakończone. Wiedział o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz o terminie jego zawieszenia. Jeśli zaś chodzi o podnoszony przez skarżącego zarzut niedoręczenia mu decyzji organu pierwszej instancji, to wskazać należy, że organ przedłużając zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych doręczył tę decyzję, ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi do sprawy zawieszenia w czynnościach J. W. Należy wskazać, że I. R. ustanowił to pełnomocnictwo pismem z dnia 19 stycznia 2007 r., którym jednocześnie cofnął pełnomocnictwo do postępowania w sprawie zawieszenia w czynnościach D. W. A zatem organ pierwszej instancji prawidłowo doręczył tę decyzję J. W, która odebrała ją w dniu 8 maja 2007 r. Podać należy, że I. R. kwestionując w skardze prawidłowość doręczenia mu decyzji organu pierwszej instancji powołał się na swoje pismo z dnia 10 kwietnia 2007 r. uznając, że było ono wypowiedzeniem pełnomocnictwa udzielonego J. W. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że pismem tym skarżący cofnął jedynie pełnomocnictwo dla D. W. i poinformował, że w obecnej chwili nie jest reprezentowany przez żadnego pełnomocnika. Organ nie miał zatem podstaw doręczać decyzji skarżącemu, a tylko jego pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie zawieszenia w czynnościach. Dopiero treść odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji w powiązaniu z jego pismem z dnia 1 czerwca 2007 r., w którym wskazał swój nowy adres do doręczeń zwolnił organ drugiej instancji z obowiązku doręczenia swojej decyzji J. W. Brak zatem podstaw do podzielenia zarzutu skarżącego, iż organ naruszył przepis art. 10 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.