VI SA/Wa 2200/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 2007 r. cofającą H. M. – dalej zwany skarżącym, pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] października 1991 r. Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych KWP w L. wydał skarżącemu pozwolenie na zakup broni myśliwską kulowej i śrutowej. W dniu 6 sierpnia 2004 r. Z-ca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w P., wskazując jako podstawę art. 61 § 1 i 4 Kpa zawiadomił skarżącego, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia skarżącemu zezwolenia na broń palną myśliwską. Jako powód wszczęcia postępowania organ wskazał, fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie czynów z art. 157 § 1 oraz 190 kk. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. zawiesił ww. postępowanie do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu. Do akt sprawy został dołączony prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2005 r. (Sygn. akt [...]), z którego wynika, iż skarżący został uznany za winnego popełnienia szeregu przestępstw opisanych w art. 587 § 1 ksh oraz art. 270 § 1, 271, 273, 272 kk. Do akt dołączono także prawomocny Wyrok Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] grudnia 2005 r.(Sygn. akt [...]), którym skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 157 § 1 kk i za to przestępstwo skazany na karę grzywny w liczbie 70 stawek, przy przyjęciu wysokości stawki na kwotę 30 złotych. Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] grudnia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. podjął zawieszone postępowanie. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004, Nr 52, poz. 525 – dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz art. 268a Kpa. W uzasadnieniu podniósł, że z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć pozwolenie na broń. Ustawodawca sam zatem rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy uzasadnia sam fakt skazania osoby, m.in. za przestępstwo skierowane przeciwko życiu i zdrowiu, nadto podniesiono, że uprawnienie osoby fizycznej do posiadania broni obliguje ją do postępowania zgodnego z przepisami prawa. Każde zaś świadome naruszenie tych przepisów powoduje utratę zaufania do takiej osoby jako posiadacza pozwolenia na broń. Organ nadto zwrócił uwagę, iż skarżący został także skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie szeregu przestępstw skierowanych przeciwko wiarygodności dokumentów, co również wskazuje, że strona nie przestrzega obowiązujących norm prawnych. Od powyższej decyzji pismem z dnia 17 sierpnia 2007 r. skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Wskazał, że lokalna Policja jednoznacznie ustaliła, iż nie ma jakichkolwiek obaw aby mógł użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W jego ocenie organ nie wziął pod uwagę dobrej opinii jaką cieszy się w miejscu zamieszkania oraz w Kole Łowieckim. Zarzucił decyzji, że jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa a jej motywacja niezrozumiała. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że treść art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądu dotyczącego skarżącego nie mogło skutkować innym, niż zapadło, rozstrzygnięciem. W ocenie organu fakt, iż skarżący dopuścił się popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu (wyrok z dnia [...].12.2005 r.) daje, w świetle treści art. 15 ust. 1 pkt. 6 powołanej powyżej ustawy, podstawę do sformułowania poglądu, iż nie jest on wiarygodny co do posiadania i używania broni zgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazał, że fakt skazania skarżącego również za przestępstwa inne, niż wymienione wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy (wyrok z dnia [...].01.2005 r.) powoduje, iż nie daję on gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, w tym także przepisów ustawy o broni i amunicji. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest przekonanie organu, iż strona nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej. Organ zwrócił uwagę, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny i nakazuje organowi cofnąć pozwolenie na broń osobie, którą można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 powołanej ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył na powyższą decyzję skarżący. W uzasadnieniu podtrzymał argumentacje zaprezentowaną w odwołaniu z dnia 17 sierpnia 2007 r. Ponadto podniósł, iż treść art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 ustawy o broni i amunicji nie przesądza, iż jeżeli ktoś został skazany za określone czyny to automatycznie nie może posiadać pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej zwanej p.p.s.a.). Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. H. M., co bezsporne, został wyrokiem Sądu Rejonowego w P.Wydział [...] Grodzki z dnia [...] grudnia 2005 r.(Sygn. akt [...]), skazany za popełnienie przestępstwa opisanego w art. 157 § 1 kk, tj. czynu stypizowanego w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, z tym, że co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu określonego w art. 157 kk, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów. Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego skazanego prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń przewidziane cytowanymi powyżej przepisami. Podkreślenia wymaga również fakt, iż skarżący został także skazany za szereg przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przestępstwo dotyczące prawidłowości funkcjonowania spółek kapitałowych prawa handlowego (art. 587 ksh). Taki stan rzeczy także nie może pozostać bez wpływu na ocenę postawy skarżącego pod kątem zagwarantowania właściwego i zgodnego z przepisami postępowania z bronią. Osoba skazana za popełnienie szeregu przestępstw dotyczących różnych dziedzin życia społecznego nie daje gwarancji, że nie użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.