I OSK 547/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 141/08 o odrzuceniu skargi H. K. na pisma Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia, Organizacji i Audytu Wewnętrznego MSWiA z dnia [...], znak: [...] oraz z dnia [...], znak: [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną H. K. pismem z dnia 14 grudnia 2007 r., skierowanym - za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł skargę, jak podał, "na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] oraz z dnia [...] " W odpowiedzi na ww. skargę pełnomocnik Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga w istocie została złożona na pisma Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia, Organizacji i Audytu Wewnętrznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informujące skarżącego o stanie faktycznym jego sprawy oraz o niedopuszczalności drogi administracyjnej. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że pisma te nie mogą zostać zakwalifikowane jako decyzje, ponieważ zostały podpisane przez osobę nie posiadającą upoważnienia organu - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - do działania w jego imieniu. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. K.. Oceniając charakter prawny przedmiotowych pism Sąd podkreślił, iż nie są one decyzjami w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. W orzecznictwie ukształtował się co prawda pogląd, iż istnieje możliwość zakwalifikowania określonych aktów jako decyzji, mimo iż nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., nie mniej jednak muszą one zawierać minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, iż są decyzjami. Do takich elementów należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygniecie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Sąd stwierdził, że pisma z dnia [...] oraz z dnia [...] nie są decyzjami, gdyż zostały podpisane przez osobę działającą bez upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydawania i podpisywania w jego imieniu decyzji administracyjnych. Przedmiotowe pisma nie są też innymi aktami, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych przyczyn Sąd uznał, iż skarga H. Ko. na pisma Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia, Organizacji i Audytu Wewnętrznego MSWiA z dnia [...] oraz z dnia [...] jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył H. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu, że zostało wydane z naruszeniem: - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie występują "inne przyczyny" powodujące niedopuszczalność skargi, - art. 104 i 107 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że "pisma" Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] oraz z dnia [...] nie mają charakteru decyzji administracyjnej. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w szczególności nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że omawiane pisma mają jedynie informacyjny charakter. W obu tych dokumentach zawarte jest wyraźne stwierdzenie, że "w aktualnym stanie prawnym żądanie P. H. K. nie może być spełnione". Taka klauzula jest równoznaczna z merytorycznym, odmownym załatwieniem złożonego przez H. K. wniosku. Stanowi zatem "rozstrzygnięcie" właściwe i charakterystyczne dla aktu będącego decyzją administracyjną. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Warszawie, że pisma MSWiA z [...] oraz z [...] nie mogą być traktowane jako decyzje administracyjne, bo podpisała je osoba nieupoważniona. Brak podpisu upoważnionej osoby stanowi przesłankę nieważności decyzji. Uchybienie to nie powinno być natomiast utożsamiane z okolicznością pozbawiającą decyzję administracyjną jej prawnego charakteru. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż będące przedmiotem skargi H. K. pisma Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia, Organizacji i Audytu Wewnętrznego MSWiA z dnia [...], oraz z dnia [...], nie należą do żadnej z kategorii aktów powyżej wymienionych. W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje co prawda pogląd, iż istnieje możliwość potraktowania określonych aktów jako decyzji, pomimo że nie mają one formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., to jednak akt taki musi w takim przypadku zawierać minimum elementów niezbędnych, aby mógł zostać uznany za decyzję. W sprawie niniejszej ten warunek w odniesieniu do przedmiotowych pism nie został spełniony ponieważ nie zostały one podpisane przez osobę działającą z upoważnienia organu - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Nie zawierają także żadnego rozstrzygnięcia o prawach względnie obowiązkach skarżącego a miały jedynie charakter informacyjny. Z tego powodu nie mogły one zostać potraktowane jako decyzje administracyjne podlegające zaskarżeniu. W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2008 r. odrzucił skargę H. K.. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.